ตอนที่ 9 สามีภรรยา

หลินซูซินที่เดินตามร่างบุรุษใหญ่เงียบ ๆ ระหว่างทางไม่ได้มีบทสนทนาใด ๆ ใจนางก็อยากชวนคุย แต่อีกใจนางก็กลัวเขาอยู่นิด ๆ

ระหว่างทางก็มีเสียงซุบซิบของชาวบ้านที่เดินตามทางบ้าง แต่นางไม่ได้สนใจ นางสนใจแต่แผ่นหลังที่ใหญ่และแน่นข้างหน้าต่างหาก

“ที่บ้านข้ามีท่านพ่อท่านแม่ครอบครัวเรามีกันแค่สามคน” หยางไห่ฉวนเอ่ยพูดคุยกับหลินซูซินเป็นครั้งแรก

“เอ่อ พี่ไห่ฉวนข้านั้นพอทราบมาบ้างท่านพ่อได้เอ่ยกับข้าก่อนที่จะมาเจ้าค่ะ” หลินซูซินตอบกลับไปอย่างเกร็ง ๆ

“ที่บ้านข้านั้นไม่ได้มีที่ทางใดไม่มีงานใดให้เจ้าจะต้องทำ”

“พี่ไม่ต้องห่วงข้าจะไม่มาอยู่บ้านพี่เฉย ๆ แน่ข้าจะช่วยงานในบ้านดูแลท่านพ่อท่านแม่ตอนที่พี่ไม่อยู่ได้ ข้าทำงานบ้านทำกับข้าวได้นะ” หลินซูซินเอ่ยอย่างตาโต

หยางไห่ฉวนฟังสตรีด้านหลังเอ่ยกับเขาราวกับสนิทสนมไม่ได้มีความเกร็งเหมือนช่วงแรก ๆ ที่พูดคุยกัน

“เจ้าคงรู้อยู่แล้วว่าท่านพ่อท่านแม่ร่างกายไม่ค่อยจะแข็งแรง”

“เจ้าค่ะพี่ไห่ฉวน” หยางไห่ฉวนเขานั้นไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ เพียงเดินเงียบ ๆ

“ถึงแล้วบ้านข้าอาจจะเล็กกว่าบ้านเจ้าอยู่มากโข”

“บ้านหลังใหญ่ใช่ว่าจะอยู่แล้วมีความสุขเสียหน่อย”

“เข้าบ้านกันเถอะ” เป็นหยางไห่ฉวนที่เอ่ยเพื่อทำลายความเงียบ อยู่ดี ๆ หลินซูซินก็เงียบไปทั้งที่เมื่อครู่ยังเอ่ยตอบเสียงใส

หยางไห่กับหยางไห่หลิงนั่งรอบุรุษชายและลูกสะใภ้มาถึงบ้านอย่างกังวลและห่วงใย

“ท่านพี่มากันแล้วอาไห่ฉวน” เป็นหยางไห่หลิงที่เอ่ยเสียงดังเมื่อเห็นว่าเป็นลูกชายเดินเข้ามาในบ้าน

“ไห่ฉวนเป็นเช่นไรบ้างและไหนล่ะหลินซูซิน” หยางไห่หลิงส่งสายตาถามบุตรชายด้วยความคาดหวังนางนั้นไม่เห็นลูกสะใภ้

หยางไห่ฉวนที่กำลังจะเอ่ยตอบผู้เป็นแม่ แต่ก็มีร่างบางที่ซ่อนอยู่ที่ด้านหลังเขาชะโงกใบหน้ามาตอบก่อน

“คารวะท่านพ่อท่านแม่เจ้าค่ะข้าหลินซูซินขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยเจ้าค่ะ” หลินซูซินเอ่ยตอบอย่างเสียงดังฟังชัด

หยางไห่หลิงหันหน้าไปมองสามีก็เป็นอันรู้กันลูกสะใภ้นางนั้นถูกใจนางมาก นิสัยน่ารักสักวันอาไห่ฉวนคงจะหลงไม่ช้าก็เร็ว

“ซูซินแม่ขอเรียกเจ้าเช่นนี้ก็แล้วกัน”

“ทั้งท่านพ่อท่านแม่จะเรียกข้าว่าอย่างไรก็ตามความสะดวกเจ้าค่ะข้าไม่ใช่คนเรื่องมาก”

“น่ารักน่าเอ็นดูเสียจริง”

หยางไห่ฉวนมองดูมารดาที่ดึงลูกสะใภ้ไปครอง โดยลืมเขาที่ยืนอยู่ลานบ้านผู้เดียว นางคงจะถูกใจท่านแม่ยิ่งนักถึงได้ยิ้มแย้มเช่นนั้น

“อาไห่ฉวนพาน้องไปห้องสิแล้วไม่ต้องออกมากันนะ ค่อยออกมาพรุ่งนี้เช้าก็แล้วกัน”

หลินซูซินเดินตามผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีหมาด ๆ พอนางเข้ามาในห้องก็ไม่ได้เล็กไม่ได้ใหญ่อยู่สองคนกำลังพอดี ในห้องสะอาดสะอ้านของจัดเป็นระบบระเบียบดีไม่สมกับบุรุษเลย

“พี่ไห่ฉวนท่านพ่อท่านแม่พี่ดูใจดีนะ” หลินซูซินที่เข้ามาในห้องได้สักพักแล้ว แต่ไม่ได้มีบทสนทนาใด นางจึงเป็นฝ่ายชวนคุยก่อน

“ไม่กลัวข้าแล้ว รึ เมื่อก่อนข้าเจอเจ้าทีไรเจ้าก็กลัวข้ายังกระเจอผี”

“นั่นมันเมื่อก่อนตอนนี้ท่านเป็นสามีข้าแล้ว เหตุใดจะต้องกลัวสามีตัวเองด้วย” หลินซูซินเอ่ยคำว่าสามีอย่างไม่เขินอายคนนี้แหละที่พระเจ้าจะส่งมาให้เป็นสามีนาง

หยางไห่ฉวนที่ได้ยินคำว่าสามีหัวใจเขามันก็แปลก ๆ “ข้าแต่งเจ้าเพื่อรับผิดชอบเฉย ๆ” ไม่รู้อะไรดลจิตดลใจให้เขานั้นเอ่ยเช่นนี้ออกไป

“ใช่ข้ารู้ตอนนี้พี่อาจจะรับผิดชอบ แต่ต่อไปพี่อาจจะชอบก็ได้” หลินซูซินอาจน้อยใจนิด ๆ ตอนที่อีกฝ่ายบอกว่าแค่รับผิดชอบปากดีจริง ๆ

“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะเป็นสตรีนิสัยโผงผางเช่นนี้”

“ข้าชอบพูด”

“เจ้าพูดมากเกินไปสตรีพูดมากไม่ดี”

“ข้าไม่ใช่สตรีเรียบร้อยหรือแม่ดอกบัวขาว พี่ชอบสตรีเรียบร้อยรึ” หลินซูซินเอ่ยถามสเปกสาวของเจ้าคนปากดีตรงหน้า

“เจ้าเป็นเจ้าก็ดีอยู่แล้วไม่ต้องคิดเปลี่ยนแปลงอะไร”

“เช่นนั้นข้าจะคิดว่าพี่นั้นชอบข้าที่พูดมาก ๆ”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“แม่เอาอาหารมาให้พวกเจ้าคงจะหิวแล้ว” หยางไห่หลิงได้ทำอาหารมงคลและเตรียมสุรามงคลไว้ให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวหมาด ๆ

“ท่านแม่ลำบากท่านแล้วเจ้าค่ะ” หลินซูซินเป็นคนที่ลุกออกไปเปิดประตูให้หยางไห่หลิงเข้ามา

“เด็กคนนี้ช่างพูดเสียจริงอาไห่ฉวนจะได้ไม่เหงา เดี๋ยวแม่มารอสักครู่” หยางไห่หลิงเดินออกไปช่วยประคองสามีเข้ามาในห้องเพื่อที่จะอวยพรให้ลูกชายและลูกสะใภ้ด้วยตนเอง

หลินซูซินที่เห็นท่านแม่ประคองท่านพ่อมานางจึงจะออกไปช่วย แต่ถูกเจ้าคนปากดีห้ามไว้เสียก่อน

“มานั่งนี่อย่าซน” หยางไห่ฉวนเอ่ยเตือนอย่างไม่จริงจัง

หลินซูซินเชื่อฟังนางกลับไปนั่งข้างหยางไห่ฉวนเช่นเดิม “ท่านพ่อลำบากท่านแล้วเจ้าค่ะ”

“ไม่ลำบากอะไรพ่ออยากมาอวยพรพวกเจ้าทั้งสองด้วยตัวเองวันนี้ วันมงคลของพวกเจ้าทั้งสองคน หลินซูซินพ่อกับแม่ต้องขออภัยที่ไม่ได้ไปเป็นคนสู่ขอเจ้าให้อาไห่ฉวน” หยางไห่เอ่ยอย่างรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านพ่อท่านแม่ข้าเข้าใจและท่านพ่อข้าก็ไม่ได้ถือสาอะไรเพราะรู้ว่าสุขภาพของพวกท่านนั้นไม่ค่อยแข็งแรงอีกทั้งท่านพ่อยืนและเดินนาน ๆ นั้นไม่ค่อยได้เจ้าค่ะ”

หยางไห่ซึ้งใจลูกสะใภ้ที่ไม่ได้คิดรังเกียจตนที่เหมือนคนพิการเข้าไปทุกที

หยางไห่ฉวนมองดูร่างบางพูดคุยกับท่านพ่อท่านแม่คุยไม่หยุดจนท่านทั้งสองนั้นไม่อยากจะออกไปจากห้องนี้จนเขานั้นจะต้องส่งสัญญาณเตือนเป็นใน ๆ

“เช่นนั้นแม่กับพ่อขอตัวก่อนดีกว่าเหมือนจะมีคนไม่พอใจ”

“เจ้าค่ะ” ภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบสงบเหมือนเดิม

“มาทานอาหารเถอะเจ้าคงจะหิวมากแล้ว” หลินซูซินเพียงทานอาหารเงียบ ๆ นางไม่รู้จะชวนเขาคุยเรื่องอะไร ไม่เหมือนคุยกับท่านพ่อท่านแม่