ตอนที่ 10 เข้าหอ(นอนเฉยๆ)

หลังจากที่ทานข้าวกันเสร็จหลินซูซินก็นั่งย่อยอยู่สักพัก แต่ด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้ามานานจึงเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้

“ตื่นแล้วก็ลุกมาล้างหน้าล้างตาเช็ดตัวซะท่านแม่เตรียมน้ำมาให้พรุ่งนี้เจ้าค่อยอาบข้าจะไปหาบน้ำมาเติมให้” ถึงบ้านเขานั้นจะไม่ได้รวย แต่ก็มีห้องน้ำ เพราะเพื่อความสะดวกสบายของท่านพ่อท่านแม่

“ให้ข้าเช็ดตัวตอนนี้รึ”

“แล้วแต่เจ้าข้าไม่ได้บังคับ”

“พี่เช็ดตัวแล้วรึ”

“อืม” หลินซูซินคิดในใจนางก็อดเห็นกล้ามหน้าท้องแน่น ๆ สิ โดยไม่รู้เลยว่าใบหน้านางได้แสดงออกทุกอย่างทางความคิดของตัวเอง

“เจ้าช่วยหยุดคิดลามกกับข้าก่อนได้ไหม”

พลันหลินซูซินได้สติตื่นจากความคิดลามกกับคนตรงหน้า “ข้าเปล่าพี่มั่วแล้ว ข้าไม่ได้คิดอะไรจริง ๆ”

“ข้าจะเชื่อก็ได้แม้ว่าหน้าเจ้ามันจะสื่อทุกอย่างก็ตาม”

หลินซูซินที่เหมือนนางจะถูกด่าทางตรงเลย บุรุษผู้นี้ปากดีเสียจริงหากไม่ติดว่าร่างกายนี้อ่อนแรงร่างผอมเพรียว นางจะจับมาจูบให้ล้มเสียจริง

“เสร็จแล้วก็มาทานข้าวที่บ้านข้านั้นไม่ได้มีอาหารดี ๆ เท่าไรเจ้าทานไปก่อนก็แล้วกัน พรุ่งนี้ข้าจะขึ้นเขาไปวางกับดักสัตว์”

“ข้าทานได้ที่บ้านนั้นก็ทานไม่ต่างจากบ้านพี่เท่าไรนัก” เพราะหากว่าบ้านเก่านางมีอาหารดี ๆ กินร่างกายนางคงจะไม่เป็นเช่นนี้

หลังจากที่ทานข้าวเสร็จหลินซูซินก็ได้มาเปิดดูถุงเงินที่ท่านพ่อของนางยัดใส่มือของนางก่อนมา ข้างในมีเงินตำลึงอยู่ที่ 5 ตำลึงเงิน พอเห็นว่าภายในมีเงินเยอะเท่าไหร่นางนั้นตาโต ท่านพ่อแอบเงินหลินเย่ถงเยอะขนาดนี้เชียวรึ

หยางไห่ฉวนรอบสังเกตหลินซูซินที่นางทำตาโตข้างในถุงเงินท่านพ่อคงจะให้เงินมาเยอะอยู่มากโข ท่านพ่อหลินนั้นเดิมทีไม่ใช่คนที่ยากจนอะไร เพียงแต่ท่านฉลาดที่จะใช้มันเท่านั้น

หลินซูซินเปิดกล่องไม้ของท่านแม่เงียบ ๆ แต่ด้วยของในกล่องที่ทำให้มือนางนั้นสั่นเทาเงิน เงินทั้งนั้น

“พี่ไห่ฉวน” หลินซูซินหันกล่องไม้ไปทางหยางไห่ฉวน

หยางไห่ฉวนที่ได้เห็นภายในก็ตกใจนิดหน่อย แต่ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมา

“พี่ท่านแม่ข้ามีเงินมากขนาดนี้เชียวรึ”

“มีจดหมายข้างใน”

หลินซูซินหยิบจดหมายขึ้นมาด้วยความกังวลนางคิดว่าตนเองคงจะอ่านไม่ได้ เพราะนางเป็นคนไทยแต่ทะลุมาอยู่ในยุคจีนโบราณ แต่พอเปิดดูข้อความภายในนางก็เกิดอาการขึ้น

ข้อความภายในจดหมายเป็นลายมือของท่านพ่อนางจำไม่ผิดแน่ ลายมือนี้เป็นของพ่อนาง แต่เขาคงคิดว่าหากนางได้อ่านคงจะคิดว่าเป็นลายมือท่านย่าที่เสียไป

ตำลึงเงินประมาณ 100 ตำลึงเป็นของท่านแม่และท่านย่าที่เก็บไว้ให้นางตอนที่จะออกเรือน แต่นางว่าจะต้องมีของท่านพ่ออยู่ด้วยแน่ เพราะท่านแม่เสียตอนที่นางคลอดออกมา ท่านย่าเป็นคนเลี้ยงนางมา ท่านพ่อเป็นคนเดียวที่ออกไปทำงาน สันนิษฐานได้ว่าเงินพวกนี้ อาจจะเป็นของท่านพ่อมากกว่าครึ่ง

“เงินนี่เป็นของท่านแม่และท่านย่าเก็บไว้ให้ข้า”

“เจ้าไม่ควรเอาออกมาให้ข้าเห็นอย่างเปิดเผยเช่นนี้”

“เราเป็นครอบครัวเดียวกันหรือพี่คิดว่าข้าเป็นคนนอกรึ แต่งข้าเพื่อแค่รับผิดชอบเท่านั้นรึ หากอนาคตข้าเจอบุรุษที่ถูกใจพี่ก็จะปล่อยข้าไปรึ”

“หากเจ้าเจอบุรุษที่ถูกใจเจ้าข้าก็ไม่คิดที่จะรั้งเจ้าไว้”

“หากต่อไปพี่เจอสตรีที่ชอบพอข้าก็ยินดีที่จะปล่อยท่านไป แต่ข้าหลินซูซินจะแต่งงานเพียงครั้งเดียวเท่านั้น” เอ่ยจบด้วยอารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่

หยางไห่ฉวนมองดูร่างบางที่ขึ้นไปนอนด้วยท่าทางที่ไม่ค่อยจะพอใจเขาเท่าไหร่ เท่ากับว่านางจะมีแค่เขาเท่านั้นรึ ‘ที่นางบอกว่าจะแต่งงานเพียงครั้งเดียว’

“ข้าขอโทษหากข้าพูดอะไรที่ทำให้เจ้ารู้สึกไม่พอใจเท่าไหร่”

“…”

หยางไห่ฉวนดับไฟและขึ้นไปนอนข้าง ๆ ร่างบางที่นอนอยู่ก่อนแล้ว ด้วยเตียงที่ไม่ได้ใหญ่มาก แต่ก็สามารถนอนสองคนได้พอ ทำให้แขนเขานั้นติดกับแขนเล็กอย่างตั้งใจ

หลินซูซินที่ขึ้นมานอนก่อนนางนั้นไม่ได้หลับเพียงหลับตาเท่านั้น นางได้ยินแต่ทำเป็นหลับไปแล้ว

ในช่วงสายของวันหลินซูซินตื่นขึ้นมาก็ไม่เจอบุรุษที่นอนข้างนางเมื่อคืนแล้ว

“ซูซินตื่นแล้วหรือมาทานข้าวก่อนวันนี้แม่ทำอาหารไม่รู้ว่าเจ้าจะชอบหรือไม่บ้านเราก็กินเพียงเท่านี้” หยางไห่หลิงละอายใจที่บ้านตนนั้นจน

“ท่านแม่อาหารอะไรข้านั้นก็ทานได้ทั้งนั้นต่อไปท่านไม่ต้องทำแล้วเจ้าค่ะ ข้าจะเป็นคนทำอาหารให้พวกท่านทานเองเจ้าค่ะ”

หลินซูซินนั่งทานข้าวก็คิดว่าพรุ่งนี้นางจะต้องเข้าเมือง เพื่อที่จะไปหาซื้อข้าวของมาเติมที่บ้านดูจากอาหารวันนี้มีเพียงข้าวต้มที่หาเม็ดข้าวนับเม็ดได้กับผักต้ม

ถึงแม้หยางไห่ฉวนจะเป็นนายพรานแต่สัตว์ที่ล่ามาและนำไปขายได้ส่วนใหญ่เขาก็นำไปซื้อยาบำรุงร่างกายให้ท่านพ่อท่านแม่

ล่าสัตว์ได้ใช่ว่าจะขายได้เงินดีจะต้องเข้าป่าลึกมากเพียงใดถึงจะล่าสัตว์ใหญ่จำพวกหมีป่า เสือ ได้ยิ่งลึกยิ่งอันตราย เพียงแค่ล่าไก่ป่า กระต่ายป่า หากโชคดีคงได้สัตว์ใหญ่กว่านี้แบบไม่ต้องเข้าไปในป่าลึก

ตอนนี้นางมีเงินติดตัวอยู่ 105 ตำลึงเงิน คงจะต้องหาทางเพิ่มจำนวนเงินให้มากขึ้นหากนางจะเอาแต่ใช้ ไม่หาเพิ่มมีหวังอนาคตต้องลำบากมาก ๆ แน่นอน

“ท่านแม่เจ้าคะพี่ไห่ฉวน…”

“เดี๋ยวก็กลับมาอาไห่ฉวนไปวางกับดักสัตว์ตั้งแต่เช้าแล้วบ่าย ๆ ก็มาแล้ว”

หลินซูซินที่ไม่ได้มีอะไรทำจึงได้เดินสำรวจบริเวณบ้านทั้งนอกและใน ด้านในถือว่าดีสะอาดสะอ้าน คงเป็นท่านแม่ที่เป็นคนเก็บกวาด แต่ด้านนอกมีที่ว่างอยู่ที่ไม่ได้มีการปลูกหรือทำอะไร เป็นที่รกร้างที่หญ้าขึ้นเต็มไปหมด

นางต้องใจว่าทำใช้พื้นที่บริเวณนี้ไว้ปลูกผักอีกทั้งยังสามารถนำไปขายได้อีก

นางจัดการถอนหญ้าที่ขึ้นรกรุงรังนี่ แต่ด้วยต้นหญ้าที่รากฝังลึกทำให้นางต้องใช้แรงจำนวนมากในการดึงต้นหญ้า

“ว้าย!!” นางดึงแรงไปหน่อยเลยล้ม แต่ทำไมไม่เจ็บนะ

“ทำอันใดของเจ้ามานั่งตากแดดทำไม” หยางไห่ฉวนที่กลับมาในช่วงเที่ยงซึ่งเร็วกว่าปกติที่เขานั้นกลับเข้ามา เพราะเป็นห่วง? ไม่ใช่เขาแค่วางกับดักเสร็จเร็วก็เท่านั้นเอง

“พี่ไห่ฉวนข้าถอนหญ้าข้าว่าจะปลูกผักเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ท่านช่วยพาข้าเข้าไปซื้อของในเมืองได้ไหมเจ้าคะ”

“ได้เจ้าลุกออกจากแขนข้าได้แล้วส่วนที่เหลือข้าจะทำเอง เจ้าเข้าไปรออยู่ในบ้านก่อนตรงนี้ร้อนยิ่งนัก”

“ข้าอยากช่วยเจ้าค่ะจะได้เสร็จไว ๆ”

“ทำไมเจ้าถึงได้ดื้อนัก”

“พี่พึ่งจะกลับมาพี่ควรจะพักผ่อนเจ้าค่ะ”

“จะมาก็มาข้ารำคาญที่จะต้องมาเถียงกับเจ้า”

“เจ้าค่ะ” หลินซูซินมองดูบุรุษที่ทำเป็นดุ แต่การกระทำกับตรงกันข้าม หน้าโหดแต่ใจดี