ตอนที่ 13 เยี่ยมบ้านเดิม(1)

หลินซูซินจ่ายค่าเช่าเกวียนไป 15 อีแปะ ระหว่างทางกลับบ้านนางเจอชาวบ้านมากมายที่มองมาที่เกวียนที่นางนั้นนั่งเข้ามาและข้าวของที่อยู่บนเกวียน ถึงนางจะหาอะไรปิดไว้แล้วแต่บางส่วนก็หาได้ปิดมิดไม่

หยางไห่ฉวนขนของเข้าไปเก็บในบ้านนางเองก็รีบช่วยด้วยยิ่งมีชาวบ้านตาดีเป็นพันคอยแอบมองหาข่าวไปเล่าต่อ ๆ กันในวงนินทา หากหลินเย่ถงรู้ว่านางมีเงินซื้อของมากมายมีหวังอีกไม่นานนางคงจะมาบ้านหยางเป็นแน่

หยางไห่หลิงเห็นลูกชายและลูกสะใภ้ซื้อของมามากมายในใจนางก็เกิดความสงสัย แต่ไม่กล้าถามเพราะละอายใจถ้าเป็นเงินของหลินซูซิน นางใช้เงินส่วนตัวซื้อของเข้าบ้านมากมาย แสดงให้เห็นว่าบ้านหยางนั้นยากจนมากเพียงใด ซึ่งมันก็คือความจริงที่เลี่ยงไม่ได้

หยางไห่ฉวนนำของเข้าไปเก็บในห้องครัว เขาไม่เคยคิดว่าในห้องครัวจะแคบเท่าวันนี้ที่พื้นที่ในครัวต่างถูกใช้สอยทุกพื้นที่ข้าวของวางเรียงรายเต็มไปหมด

จากที่ไม่มีข้าวสารจะกรอกหม้อวันนี้บ้านเขานั้นมีข้าวหุงกินได้หลายเดือน ไหนจะเครื่องปรุงที่บ้านไม่เคยซื้อน้ำตาลและเกลือเลย แต่วันนี้ที่บ้านเขานั้นมีต้องขอบคุณนางหลินซูซินภรรยาตัวน้อย

หยางไห่ฉวนตั้งใจว่าหลังจากที่ไปเยี่ยมบ้านเดิมของหลินซูซินเขานั้นจะล่าสัตว์ให้มากหน่อยนำไปขายจะได้มีเงินเยอะ ๆ นำมาให้หลินซูซินเป็นค่ายาที่นางจ่ายไปไม่ใช่น้อยนางจ่ายโดยไม่เสียดายสักนิดเงินตั้ง 10 ตำลึงเงิน

“พี่ไห่ฉวนพี่เห็นยาของท่านพ่อท่านแม่ไหมเจ้าคะ”

“อยู่นี่เจ้านำไปให้พวกท่านเถอะ” หยางไห่ฉวนยื่นห่อยาให้ร่างบางตรงหน้า

“ข้าแค่ถามเฉย ๆ พี่แหละที่ต้องเป็นคนนำไปให้เองไม่ใช่ข้า” นางรู้ว่าท่านแม่จะต้องถามถึงโยนให้หยางไห่ฉวนเป็นคนเอ่ยตอบเอง

“พี่ย่อมรู้ดีกว่าข้าพี่เป็นคนเข้าไปคุยกับท่านหมอตั้งนานสองนาน” นางเพียงแค่เอ่ยเปิดทางให้บุรุษร่างใหญ่เท่านั้นที่เหลือเขาเอ่ยพูดคุยกับท่านหมอเพียงสองคน นางไม่ได้เข้าไปยุ่งวุ่นวาย

หยางไห่ฉวนเดินถือห่อยาสองห่อใหญ่หายไปที่หลังบ้าน เพราะช่วงบ่าย ๆ ท่านพ่อจะมานอนพักผ่อนเพราะมีลมพัดเย็นตลอดท่านแม่ก็อยู่ด้วย

“ไห่ฉวนถืออะไรมาล่ะลูก” หยางไห่หลิงเอ่ยถามเพราะความสงสัย

“ท่านพ่อท่านแม่นี่คือยาตัวใหม่ของพวกท่านข้ากับหลินซูซินนำไปให้ที่โรงหมอที่ใหม่ตรวจสอบยาที่ข้าเคยซื้อให้พวกท่านทาน มันไม่ใช่ยารักษาตามอาการแต่พวกท่านอย่ากังวลไปท่านหมอบอกแล้วว่าไม่ได้อันตรายแต่อย่างใด”

“ไห่ฉวนยานี่ดูน่าจะแพงกว่าที่ลูกเคยซื้อมาไหนจะของในครัวที่มากมายนั่นอีกบ้านเราไม่ได้มีเงินมากขนาดนั้น เงินที่ลูกซื้อของพวกนี้เป็นของสะใภ้ใช่ไหม” หยางไห่หลิงเอ่ยถามอย่างคาดเดาคำตอบของลูกชาย

“ใช่ขอรับท่านแม่” หยางไห่ฉวนเอ่ยอย่างละอายใจ

“ท่านแม่ท่านอย่าคิดมากเงินที่ข้าใช้ก็เหมือนเงินพี่ไห่ฉวนเงินพี่ไห่ฉวนก็คือเงินข้าเหมือนกัน เราล้วนเป็นครอบครัวเดียวกันเรื่องเช่นนี้ไม่ควรเอามาคิดเล็กคิดน้อยเจ้าค่ะ”

“ซูซินเงินที่ลูกใช้จ่ายวันนี้คงจะมากโขแม่ขอโทษนะที่บ้านหยางเราจนเช่นนี้”

พ่อหยางเองก็ละอายใจเช่นภรรยา แต่คำพูดของลูกสะใภ้ก็ทำให้เขาไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดนางแต่งเข้าบ้านหยาง ก็เท่ากับว่านางคือคนในตระกูลหยางคนหนึ่ง

ซึ่งพ่อหยางเองก็รู้ว่าไห่ฉวนคงจะไม่นิ่งเฉย บุตรเขาเป็นคนเช่นไรเขารู้ดี

“ท่านแม่พรุ่งนี้ข้าจะต้องไปเยี่ยมบ้านเดิม ข้าว่าจะทำอาหารไปทานกับท่านพ่อจึงจะขอแรงท่านแม่ช่วยข้าเสียหน่อยเจ้าค่ะ”

“ได้สิแม่ช่วยได้อยู่แล้ว” หยางไห่หลิงเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มอย่างน้อยนางก็สามารถช่วยงานลูกสะใภ้ได้บ้าง

หลินซูซินนางเลือกที่จะทำเป็นต้มจับฉ่าย และก็ซุปกระดูกหมูกับหมูตุ๋นน้ำแดง และดื่มคู่กับชาน้ำผึ้งมะนาว

หยางไห่ฉวนไม่ได้เข้ามายุ่งในครัวหลังจากที่พูดคุยกันเสร็จเขาก็แยกตัวเพื่อที่จะไปวางกับดักสัตว์ไว้ ในตอนเช้าถึงจะนำไปขาย

บ้านหลิน

มีชาวบ้านที่พบเห็นหยางไห่ฉวนกับหลินซูซินนั่งมาบนเกวียนมีข้าวของมากมาย คงจะใช้เงินไปมากโข โดยหนึ่งในคนที่พบเห็นมีสหายร่วมสนทนาของหลินเย่ถงอยู่ด้วย เรื่องนี้คงจะถึงหูหลินเย่ถงในไม่ช้า

“นี่ เย่ถงไหนเอ็งบอกว่าบ้านหยางไม่มีเงินไงเล่า แล้วนางหลินซูซินมันจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อของมาเต็มเกวียนเช่นนั้น”

“นังนี่ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่านางซูซินมันไปเอาเงินจากไหนมาซื้อของตั้งมากมาย”

“หรือว่ามันจะแอบเอาไว้” ฟางหรูที่เป็นเพื่อนของหลินเย่ถงมาตั้งแต่เด็กและเป็นผู้รู้ความลับของอีกฝ่ายทุกอย่างเป็นอย่างดี

“มันจะเอาเงินที่ไหนมาแอบเงินทุกบาททุกสตางค์ข้าเป็นคนเก็บและจับจ่าย” ที่จริงหลินห้านจินให้เงินนางใช้ก็จริง แต่ไม่ได้มากมายอะไรไหนจะเงินที่ให้ไว้ซื้อของเข้าบ้าน นางเองก็ซื้อเพียงเล็กน้อยเท่านั้นที่เหลือก็เก็บเข้ากระเป๋า

‘หรือว่าจะเป็นสามีของนางที่ให้เงินนางซูซิน’

“ข้าจะไปบ้านหยางเดี๋ยวนี้” หลินเย่ถงเลือดขึ้นหน้าหากเงินที่ใช้ซื้อของเป็นเงินที่หลินห้านจินให้ไป ก็เท่ากับว่าเป็นเงินของบ้านหลิน

ฟางหรูนางนั้นได้เดินมากับหลินเย่ถงด้วย นางเองก็ไม่ชอบหน้าหลินซูซินอยู่แล้ว เพราะก่อนที่ลี่เหมยแม่ของหลินซูซินจะแต่งงานกับหลินห้านจิน สามีของนางได้แอบชอบลี่เหมยเป็นรักแรก ส่วนนางที่ได้แต่งก็เพราะวางแผนกับหลินเย่ถงจนได้ตบแต่งกันจนมีต้าหาน นางมีลูกเพียงคนเดียว จนถึงปัจจุบันสามีก็ไม่ได้เย็นชาเหมือนแต่ก่อน แต่ก็ไม่ได้รักเพียงอยู่ด้วยกันไปเท่านั้น

“นังหลินซูซินออกมาหาข้าเดี๋ยวนี้” หลินเย่ถงพอมาถึงหน้าบ้านหยางก็ตะโกนเรียกหลินซูซินออกมา ได้ยินไปสามบ้านแปดบ้าน

เป็นหยางไห่หลิงที่เดินออกมาดูว่าใครกันที่มันมาตะโกนพูดจาหยาบคายถึงสะใภ้สุดที่รักของนาง

“พวกเจ้าทั้งสองมีอันใดกับลูกสาวข้ากันมาตะโกนเป็นเปรตอยู่ได้” หยางไห่หลิงที่ตอกกลับไปทำเอาคนทั้งสองนิ่งอยู่พักหนึ่ง โดยไม่คิดว่าสตรีตรงหน้าจะมีวาจาเราะร้ายเช่นนี้

“ข้ามาหานางหลินซูซินมันเอาเงินของบ้านหลินมาด้วย”

“ที่เจ้าพูดมีหลักฐานหรือไม่มากล่าวหาลูกสาวข้าลอย ๆ เช่นนี้ข้าสามารถเอาเรื่องเจ้าได้นะ” หยางไห่หลิงนางไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรคนในบ้านของนางเด็ดขาด

“ทำไมข้าจะไม่มีหลักฐานเงินที่นังหลินซูซินนำไปซื้อของมากมายในวันนี้ไงล่ะ” ถึงจะไม่แน่ใจแต่นางก็ไม่อยากเสียหน้า เพราะตอนนี้มีชาวบ้านเริ่มมามุงดู

หลินซูซินที่เดินออกมาจากในบ้าน นางรู้อยู่แล้วว่าหลินเย่ถงจะต้องมาที่นี่อย่างแน่นอน

“ออกมาก็ดีนังเนรคุณ”

“นังปากเสีย นี่!” หยางไห่หลิงสวนกลับหลินเย่ถงที่เอ่ยปากไม่ดีด่าลูกสะใภ้ของนาง