ตอนที่ 5: ติดเกาะร้างกับนายเอก... แผนกู้เรือวายกลางพายุ!

สายตาของชายหนุ่มสองคนจ้องมองมาที่ หลินเยี่ยนหลาน ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แก้วน้ำสองแก้วที่บรรจุของเหลวปริศนาวางอยู่ตรงหน้าเธอ บรรยากาศริมชายหาดมัลดีฟส์ที่ควรจะโรแมนติก กลับกดดันจนเธอแทบจะหยุดหายใจ

(ไอ้ระบบ! ยาสัจจะแห่งความรักนี่มันคืออะไร? ถ้าฉันดื่มเข้าไปฉันต้องสารภาพรักกับใครคนหนึ่งจริงๆ เหรอ? ไม่เอาโว้ยยย!)

[ ติ๊ด! คำเตือน: ยานี้จะทำให้ผู้ดื่มพูดความรู้สึกที่แท้จริงในใจออกมา 100% หากคุณไม่เลือกใครเลย ระบบจะถือว่าภารกิจล้มเหลว และคุณต้องโดนทำโทษด้วยการ 'เต้นระบำหน้าท้อง' กลางล็อบบี้โรงแรม! ]

“เลือกสิเยี่ยนหลาน...” เฟยหลงกดเสียงต่ำ มือหนาของเขาพยายามจะเอื้อมมาคว้าตัวเธอ “ดื่มแก้วของฉัน แล้วฉันจะปกป้องเธอจากเลขาหน้าเนื้อใจเสือคนนี้เอง”

“คุณหนูครับ... อย่าไปเชื่อท่านประธานเลยครับ” ซูเฉินยิ้มเย็น แววตาที่เคยนุ่มนวลตอนนี้เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม “เลือกผม แล้วผมจะยกเกาะนี้... รวมถึงชีวิตของผมทั้งหมดให้คุณคนเดียว”

เยี่ยนหลานมองซ้ายมองขวา สมองอันชาญฉลาด (ที่เต็มไปด้วยนิยายวาย) ของเธอกำลังประมวลผลอย่างหนัก ‘ถ้าฉันเลือกเฟยหลง ซูเฉินลูกแม่ต้องเสียใจแน่ๆ แต่ถ้าฉันเลือกซูเฉิน เฟยหลงมาเฟียคนนี้ต้องฆ่าฉันหมกทะเลมัลดีฟส์ชัวร์!’

ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังเผลอจ้องตากันอย่างเอาเป็นเอาตาย เยี่ยนหลานเห็นเรือสปีดโบ๊ทลำเล็กจอดเทเทียบท่าอยู่ไม่ไกล เธอกระซิบเรียกถามระบบในใจทันที

(ระบบ! มีไอเทมอะไรที่ช่วยให้ฉันหนีไปจากตรงนี้ได้ไหม? แบบที่พาซูเฉินไปด้วยน่ะ!)

[ ติ๊ด! มีไอเทม 'ระเบิดควันสาววาย' ราคา 500 แต้ม... เมื่อใช้แล้วจะทำให้เป้าหมายตาพร่ามัวเห็นภาพจิ้นวายๆ จนขยับตัวไม่ได้ 30 วินาที! ]

“จัดมาเลย!”

ปัง!

จู่ๆ ก็มีควันสีชมพูฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ เฟยหลงที่กำลังจะเอื้อมมือมาหาเยี่ยนหลานชะงักกึก ภาพในตาของเขาพร่ามัว เห็นซูเฉินกลายเป็นหนุ่มน้อยบอบบางที่กำลังส่งสายตาอ้อนวอน ส่วนซูเฉินก็เห็นเฟยหลงกลายเป็นท่านประธานสุดรุกที่กำลังจะโผเข้าหาเขา

“อุ๊ย... บอส... ทำไมบอสมองผมแบบนั้นล่ะครับ?” ซูเฉินเผลอหน้าแดงออกมาเพราะฤทธิ์ระเบิดควัน

“ซูเฉิน... นาย... นายดูน่ารักขึ้นนะ” เฟยหลงพึมพำอย่างเคลิบเคลิ้ม

เยี่ยนหลานที่ใส่หน้ากากกันควัน (ที่ระบบแถมมาให้) รีบคว้าข้อมือซูเฉินทันที “ไปกับแม่ เอ๊ย! ไปกับฉันเถอะค่ะคุณซูเฉิน!”

เธอออกแรงลากซูเฉินที่กำลังมึนงงขึ้นเรือสปีดโบ๊ท แล้วสตาร์ทเครื่องบิดมิดไมล์หนีออกจากวิลล่าหรูทันที ทิ้งให้เฟยหลงยืนงงอยู่ในดงควันสีชมพูเพียงลำพัง!

วิกฤตกลางทะเล: พายุเข้า!

เยี่ยนหลานขับเรือออกมาได้ไม่นาน ท้องฟ้ามัลดีฟส์ที่เคยสดใสก็มืดครึ้ม ลมพายุพัดกระโชกแรงจนเรือลำเล็กโคลงเคลงไปมา

“คุณหนูหลิน! หยุดเรือเถอะครับ พายุกำลังมา!” ซูเฉินเริ่มได้สติ เขารีบเข้ามาคุมพวงมาลัยแทนเธอ ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด “เราต้องหาที่หลบภัยด่วน!”

เรือสปีดโบ๊ทโต้คลื่นยักษ์ไปอย่างทุลักทุเล จนกระทั่งเห็นเงาตะคุ่มของเกาะร้างเล็กๆ อยู่เบื้องหน้า ซูเฉินตัดสินใจบังคับเรือพุ่งเข้าหาชายหาดก่อนที่เครื่องยนต์จะดับลงเพราะโดนน้ำซัด

โครม!

เรือเกยตื้นอยู่บนหาดทรายขาวละเอียดท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก ทั้งคู่รีบพยุงกันไปหลบในถ้ำริมทะเลที่อยู่ใกล้ที่สุด

ค่ำคืนในถ้ำร้าง: แผนกู้เรือวาย (อีกครั้ง)

ภายในถ้ำมืดสนิท มีเพียงเสียงฝนและเสียงคลื่นข้างนอก เยี่ยนหลานตัวสั่นเทาด้วยความหนาว ซูเฉินเห็นดังนั้นจึงถอดเสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขาออกมา (เผยให้เห็นซิกแพคขาวจั๊วะที่ทำเอาเยี่ยนหลานตาค้าง) แล้วเอามาคลุมไหล่ให้เธอ

“ขอโทษนะครับที่พาคุณมาลำบาก” ซูเฉินพูดเสียงนุ่มพลางก่อกองไฟเล็กๆ จากกิ่งไม้แห้งที่พอจะหาได้ในถ้ำ

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเป็นคนพาคุณมาเอง...” เยี่ยนหลานพยายามดึงสติ (ใจเย็นไว้ลูกเยว่! นี่คือโอกาสทอง! อยู่กันสองต่อสองในถ้ำร้าง นี่มันฉากคลาสสิกของนิยายวายชัดๆ เพียงแต่พระเอกดันไม่ได้มาด้วย!)

เธอมองซูเฉินที่กำลังนั่งผิงไฟ แสงไฟสีส้มสาดส่องใบหน้าหล่อเหลาที่ดูสมบูรณ์แบบราวกับรูปปั้น เยี่ยนหลานตัดสินใจเริ่มแผนการ 'กู้เรือ' ทันที

“คุณซูเฉินคะ... จริงๆ แล้ว คุณรู้สึกยังไงกับท่านประธานเฟยหลงเหรอคะ?”

ซูเฉินชะงักมือที่กำลังเติมฟืน เขาหันมาสบตาเธอ แววตาของเขาดูซับซ้อน “ทำไมคุณหนูถึงอยากรู้เรื่องเขานักล่ะครับ? ทั้งที่ตอนนี้... มีแค่ผมกับคุณ”

“ก็... ก็ฉันเห็นว่าพวกคุณดู 'เข้ากัน' มากเลยนี่นา” เยี่ยนหลานพยายามชง “บอสเขาดูหวงคุณมากนะคะ เมื่อกี้เขายังจะกินเลือดกินเนื้อฉันเลยถ้าฉันแตะต้องคุณ”

ซูเฉินหัวเราะในลำคอ “เขาสนใจคุณต่างหากครับเยี่ยนหลาน... และเขาก็รู้ว่าผมเองก็สนใจคุณเหมือนกัน”

ซูเฉินขยับเข้ามาใกล้จนเยี่ยนหลานต้องถอยหลังไปชนผนังถ้ำ เขาเอามือค้ำผนังไว้ กักตัวเธอไว้ในอ้อมแขน “เลิกพูดเรื่องเฟยหลงเถอะครับ... คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงยอมให้คุณลากขึ้นเรือมาง่ายๆ?”

“เพราะ... เพราะระเบิดควัน?”

“เปล่าครับ... เพราะผมอยากหาโอกาสอยู่กับคุณ 'สองต่อสอง' โดยไม่มีไอ้ประธานนั่นมาขวางต่างหาก” ซูเฉินโน้มหน้าลงมาจนจมูกเกือบชนกัน “คุณหนูรู้ไหมครับว่าเวลาคุณพยายามจับคู่ให้ผมกับผู้ชายคนอื่น... ผมอยากจะ 'ลงโทษ' คุณมากแค่ไหน?”

(เฮือก! ลูกชายแม่... หนูจะกินแม่ไม่ได้นะลูก! หนูต้องไปกินกับบอสสส!) เยี่ยนหลานเหงื่อตก

ในขณะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นพร้อมภาพกราฟิกสุดสยอง!

[ ติ๊ด! คำเตือนระดับสีม่วง! เฟยหลงกำลังขับเฮลิคอปเตอร์ออกตามหาคุณด้วยเรดาร์ตรวจจับความร้อน... และตอนนี้เขากำลังคลั่งสุดขีด! ]

[ ภารกิจเร่งด่วน: ทำให้ซูเฉินพูดถึงเฟยหลงในทางที่ดีภายใน 5 นาที ไม่อย่างนั้นเฟยหลงจะบุกมาพังถ้ำนี้ทิ้ง! ]

“คุณซูเฉินคะ! ฟังนะ!” เยี่ยนหลานรีบคว้าแก้มซูเฉินไว้ “คุณไม่คิดบ้างเหรอว่า... ความจริงแล้วเฟยหลงน่ะ เขาก็มีมุมที่น่ารักนะ! อย่างตอนที่เขาปกป้องคุณจากแชมเปญในงานเลี้ยงไง!”

ซูเฉินขมวดคิ้ว “เขาก็แค่ทำตามหน้าที่...”

“ไม่ใช่ค่ะ! สายตาที่เขามองคุณตอนนั้นน่ะ มันเหมือนเขาอยากจะปกป้องคุณไปตลอดชีวิตเลยนะ!” เยี่ยนหลานแถสุดชีวิต “และถ้าคุณสองคนร่วมมือกัน คุณจะกลายเป็นคู่ที่ทรงอำนาจที่สุดในโลกเลยนะ!”

ซูเฉินนิ่งไป แววตาของเขาดูวูบไหว “คุณหนูอยากให้ผม... รักกับเขาขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ใช่ค่ะ! เพราะนั่นคือความสุขที่สุดของฉัน!” (ความสุขของสาววายน่ะสิ!)

ซูเฉินจ้องมองดวงตาที่มุ่งมั่นของเยี่ยนหลานครู่ใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจออกมา “ถ้ามันเป็นความต้องการของคุณหนู... ผมจะลอง 'คิดดู' ก็ได้ครับ แต่มีข้อแม้นะ...”

เขากระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ “คืนนี้... คุณหนูต้องนอนในอ้อมกอดของผมจนกว่าฝนจะหยุด ห้ามหนีไปไหนเด็ดขาด”

เช้ามืดวันต่อมา: การเผชิญหน้าสามเศร้ากลางเกาะร้าง

เมื่อแสงอาทิตย์แรกของวันสาดส่อง เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ก็ดังกึกก้องอยู่เหนือเกาะ เยี่ยนหลานสะดุ้งตื่นขึ้นมาพบว่าเธอนอนหนุนอกแกร่งของซูเฉินอยู่จริงๆ (และมือของซูเฉินก็กอดเอวเธอไว้แน่นมาก!)

ปัง!

เสียงถีบกิ่งไม้ที่ปิดปากถ้ำดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของเฟยหลงในสภาพที่ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ย และถือปืนพลุอยู่ในมือ!

“หลินเยี่ยนหลาน! ปล่อยมือเน่าๆ ของนายออกจากเมียฉันเดี๋ยวนี้!” เฟยหลงคำรามลั่นถ้ำ

ซูเฉินไม่ได้ตกใจ เขาค่อยๆ ลุกขึ้นพลางดึงเยี่ยนหลานมาไว้ข้างหลัง “ท่านประธานมาช้านะครับ... ผมกับคุณหนูเรา 'คุย' กันทั้งคืนจนเข้าใจกันหมดแล้ว”

เฟยหลงตาแดงก่ำ เขาพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อซูเฉิน “นายทำอะไรเธอ!”

“ฉันไม่ได้ทำอะไร!” เยี่ยนหลานรีบกระโดดเข้าแทรกกลาง “บอสคะ! ฟังนะคะ! เมื่อคืนคุณซูเฉินเขาบอกว่า... เขาเริ่มเข้าใจในความหวังดีของคุณที่มีต่อเขาแล้วค่ะ!”

เฟยหลงชะงัก “ห๊ะ?”

ซูเฉินแสร้งทำหน้าเศร้า (ตามแผนที่เยี่ยนหลานแอบกระซิบเตี๊ยมไว้เมื่อคืน) “ใช่ครับท่านประธาน... ผมเพิ่งรู้ว่าท่านห่วงผมขนาดไหน ผมซึ้งใจจริงๆ ครับ”

พูดจบ ซูเฉินก็เดินเข้าไปสวมกอดเฟยหลงแน่นๆ หนึ่งที!

เฟยหลงยืนตัวแข็งทื่อเหมือนหินแกะสลัก ส่วนเยี่ยนหลานรีบหยิบมือถือที่ระบบกู้คืนสัญญาณให้ขึ้นมาแอบถ่ายภาพช็อตเด็ดนี้ไว้ทันที

(กรี๊ดดดดด! ภาพประวัติศาสตร์! พระเอกกับนายเอกกอดกันกลางเกาะร้าง! เรือฉันพุ่งทะยานสู่ดวงจันทร์แล้วววว!)

แต่ทว่า... ความสุขของเยี่ยนหลานมักจะอยู่ได้ไม่นาน

[ ติ๊ด! แจ้งเตือน: พบตัวละครลึกลับปรากฏตัวที่ชายหาด... เธอคือ 'ไป๋หลิง' นางเอกในนิยายต้นฉบับที่ถูกลืม! และเธอกำลังถือเอกสาร 'ถอนหมั้น' ของคุณหนูหลินมาด้วย! ]

“เดี๋ยวนะ... ยัยไป๋หลิงมาได้ไง๊?!” เยี่ยนหลานอุทาน

ที่ชายหาด หญิงสาวหน้าตาสวยใสสไตล์นางเอกผู้อ่อนหวานกำลังเดินลงจากเรือสปีดโบ๊ทอีกลำ เธอจ้องมองมาที่ถ้ำด้วยสายตาเคียดแค้น “หลินเยี่ยนหลาน! ฉันจะไม่ยอมให้แกคาบผู้ชายของฉันไปทั้งสองคนหรอกนะ!”

โปรดติดตามตอนต่อไป...