ตอนที่ 4: มัลดีฟส์ลุกเป็นไฟ... เมื่อนายเอกกลายเป็นเสือ!

เสียงคลื่นกระทบฝั่งและสายลมเอื่อยๆ ของมหาสมุทรอินเดียไม่ได้ช่วยให้ใจของ หลินเยี่ยนหลาน สงบลงเลยสักนิด เธอนั่งเกร็งอยู่บนเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวมุ่งหน้าสู่มัลดีฟส์ โดยมีชายหนุ่มสองคนนั่งขนาบข้างซ้ายขวา

ด้านซ้ายคือ เฟยหลง ที่นั่งจิบแชมเปญพลางอ่านเอกสารด้วยท่าทีเย็นชา แต่ขาทรงพลังของเขากลับจงใจพาดมาเบียดกับขาของเธอตลอดเวลา ส่วนด้านขวาคือ ซูเฉิน ที่ยิ้มละไมคอยแกะเปลือกถั่วให้เธออย่างอ่อนโยน

(อิระบบ! ทำไมเฟยหลงถึงตามมาด้วยฮะ! ไหนบอกว่าทริปนี้ฉันต้องมาตรวจงานกับซูเฉินแค่สองคนไง!) เยี่ยนหลานกรีดร้องในใจ

[ ติ๊ด! เนื่องจากค่าความสัมพันธ์ 'พระเอก-นางร้าย' พุ่งทะลุเพดาน ระบบจึงไม่สามารถกักตัวพระเอกไว้ที่ปักกิ่งได้ครับ... ปล. ระวังตัวด้วยนะครับ ระดับความหึงหวงของทั้งคู่ตอนนี้อยู่ที่ 99.99% ]

“คุณหนูหลินครับ... ลองทานถั่วแมคคาเดเมียดูไหมครับ ผมแกะให้แล้ว” ซูเฉินส่งยิ้มหวานยิ้มพิมพ์ใจมาให้ แต่เยี่ยนหลานกลับเห็นเงาดำทะมึนเบื้องหลังรอยยิ้มนั้น

“ขะ... ขอบคุณค่ะคุณซูเฉิน” เธอกำลังจะเอื้อมมือไปรับ แต่เฟยหลงกลับคว้าข้อมือเธอไว้ก่อน

“อย่ากินของสุ่มสี่สุ่มห้าเยี่ยนหลาน... กินนี่ดีกว่า” เฟยหลงยื่นสตรอว์เบอร์รีลูกโตมาจ่อที่ปากเธอ “ฉันป้อนเอง”

เยี่ยนหลานอ้าปากค้าง มองสลับไปมาระหว่างถั่วกับสตรอว์เบอร์รี (พวกนายควรจะป้อนกันเองสิโว้ยยย! ป้อนฉันทำไม!)

ณ วิลล่าหรูกลางน้ำ (Water Villa)

เมื่อถึงที่พัก ความซวยระลอกใหม่ก็มาเยือน เมื่อพนักงานต้อนรับแจ้งว่า “ขออภัยครับ เนื่องจากระบบจองผิดพลาด ตอนนี้เหลือเพียง 'รอยัลสวีทห้องเดียว' ที่มีเตียงคิงไซส์ขนาดใหญ่พิเศษนอนได้สามคนครับ”

เยี่ยนหลานแทบจะพ่นแชมเปญออกมา “อะไรนะ! นอนสามคน?! ฉันเป็นผู้หญิงนะ!”

“ไม่เป็นไรครับคุณหนูหลิน...” ซูเฉินก้าวออกมาข้างหน้า แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมปลาบ “ผมจะนอนกั้นกลางให้เอง เพื่อ 'ความปลอดภัย' ของคุณหนู”

เฟยหลงแค่นหัวเราะ “นายจะกั้นกลาง? ในฐานะอะไร? เลขา... หรือ 'คู่แข่ง' ของฉันกันแน่?”

บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที เยี่ยนหลานรีบวิ่งไปที่ระเบียงเพื่อหนีสงครามประสาท เธอพยายามมองหาทางรอด จนกระทั่งสายตาเหลือไปเห็นซองจดหมายปริศนาที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งของซูเฉินที่บังเอิญเปิดแง้มไว้

เธอย่องเข้าไปดู... มันคือเอกสารโอนกรรมสิทธิ์เกาะมัลดีฟส์แห่งนี้! และชื่อเจ้าของคือ... 'ซูเฉิน'

(ห๊ะ?! ซูเฉินเป็นเจ้าของเกาะ? ไหนบอกว่าเป็นเด็กกำพร้าสู้ชีวิตไง!)

ภารกิจระบบ: 'ค่ำคืนแห่งความจริง'

[ ติ๊ด! ภารกิจใหม่: ค้นหาความลับของนายเอก และต้องทำให้พระเอกหึงจนกระโดดน้ำ! ]

[ รางวัล: แต้มสาววาย 5,000 แต้ม / บทลงโทษ: คุณต้องใส่ชุดบิกินี่ตัวจิ๋วเดินรอบหาดเป็นเวลา 3 ชั่วโมง! ]

“ไอ้ระบบโรคจิต! ฉันยอมทำภารกิจก็ได้!”

ตกกลางคืน เยี่ยนหลานแกล้งเดินออกไปที่ระเบียงที่ยื่นลงไปในทะเล เธอเห็นซูเฉินยืนมองดวงดาวอยู่คนเดียวในความมืด เธอจึงตัดสินใจเดินเข้าไปเผชิญหน้า

“คุณซูเฉินคะ... คุณเป็นใครกันแน่?”

ซูเฉินหันมามองเธอ รอยยิ้มแสนดีหายไปเหลือเพียงใบหน้าที่ดูเย็นชาและทรงอำนาจไม่แพ้เฟยหลง “คุณหนูฉลาดกว่าที่ผมคิดนะครับ... ใช่ครับ ผมไม่ใช่เด็กกำพร้าตระกูลซูธรรมดาๆ แต่ผมคือทายาทอันดับหนึ่งของ 'ซูมินกรุ๊ป' มหาเศรษฐีลึกลับจากสิงคโปร์ที่คุมการเงินครึ่งหนึ่งของเอเชีย”

เยี่ยนหลานอ้าปากค้าง “แล้วคุณมาเป็นเลขาเฟยหลงทำไม?”

“ตอนแรกผมแค่เบื่อชีวิตคุณชายเลยอยากลองมาทำงานหาประสบการณ์...” ซูเฉินเดินเข้ามาใกล้จนเยี่ยนหลานหลังติดราวระเบียง “แต่พอผมเจอ 'นางร้าย' ที่พยายามจับคู่ให้ผู้ชายรักกันอย่างคุณ... ผมก็เลิกเบื่อทันที”

เขาก้มลงมากระซิบที่หูเธอ “ขอบคุณนะครับที่พยายามชงผมกับเฟยหลง แต่มันทำให้ผมรู้ว่า... ผมอยากได้คุณมากกว่าอยากได้เขา”

ในจังหวะนั้นเอง! เฟยหลงที่แอบฟังอยู่หลังม่านก็ทนไม่ไหว เขาพุ่งตัวออกมาหิ้วคอเสื้อซูเฉินทันที!

“ซูเฉิน! นายกล้าดียังไงมาแตะต้องคนของฉัน!”

“คนของคุณ?” ซูเฉินหัวเราะเยาะ “เยี่ยนหลานไม่ใช่สิ่งของนะครับท่านประธาน และตอนนี้ผมก็มีอำนาจเงินมากพอจะซื้อบริษัทของคุณมาให้เธอเล่นยังได้เลย!”

ทั้งสองหนุ่มจ้องหน้ากันเหมือนจะเกิดสงครามโลกครั้งที่สาม เยี่ยนหลานที่เห็นว่าสถานการณ์กำลังแย่ (แต่หัวใจสาววายแอบฟินนิดๆ ที่เห็นหนุ่มหล่อตบตีกัน) ก็จำภารกิจระบบได้

เธอกระโดดขึ้นไปยืนบนราวระเบียง “หยุดนะทั้งคู่! ถ้าพวกคุณไม่หยุดทะเลาะกัน ฉันจะกระโดดน้ำลงไปเดี๋ยวนี้!”

“เยี่ยนหลาน! ลงมา!” เฟยหลงตะโกนด้วยความตกใจ

“ไม่! เว้นแต่พวกคุณจะยอม 'จับมือ' สัญญากันว่าจะไม่ทำร้ายกัน!” (เธอหวังจะได้เห็นฉากจับมือประสานใจวายๆ)

เฟยหลงกับซูเฉินมองหน้ากันอย่างรังเกียจ แต่ด้วยความกลัวเยี่ยนหลานจะตกน้ำ ทั้งคู่จึงยอมยื่นมือมาจับกันลวกๆ

“จับแล้ว! ลงมาได้ยัง!” เฟยหลงคำราม

แต่ทว่า... จังหวะที่เยี่ยนหลานกำลังจะก้าวลงมา เธอดันเหยียบตะไคร่น้ำที่ราวระเบียง!

“ว้ายยยยย!”

ร่างของเยี่ยนหลานร่วงลงสู่ทะเลมัลดีฟส์ทันที!

ตูม! ตูม!

เสียงน้ำกระจายดังสนั่นตามมาติดๆ ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่ทั้งเฟยหลงและซูเฉินต่างกระโดดลงน้ำพร้อมกันเพื่อช่วยเธอ!

ในน้ำที่ลึกและมืดมิด...

เยี่ยนหลานที่ว่ายน้ำไม่แข็งตะเกียกตะกายอยู่ใต้พื้นน้ำ จู่ๆ ก็มีอ้อมแขนสองคู่พุ่งเข้ามาคว้าตัวเธอไว้ เฟยหลงคว้าเอวเธอไว้แน่น ส่วนซูเฉินคว้ามือเธอไว้ ทั้งคู่พยายามพาร่างเธอขึ้นสู่ผิวน้ำ

เมื่อขึ้นมาถึงฝั่ง เยี่ยนหลานไอโขลกเขลกโดยมีเฟยหลงคอยลูบหลัง และซูเฉินที่รีบเอาผ้าขนหนูมาห่มให้เธออย่างรวดเร็ว

“เธออยากตายนักใช่ไหม!” เฟยหลงดุเสียงสั่นด้วยความกลัวจะเสียเธอไป

“ผมบอกแล้วไงว่าอย่าทำอะไรเสี่ยงๆ” ซูเฉินพูดด้วยน้ำเสียงเข้มงวดแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน

เยี่ยนหลานมองดูชายหนุ่มสองคนที่เปียกโชกพอกัน สูทราคาแพงพังยับเยิน แต่สายตาที่พวกเขามองมาที่เธอนั้น... มันเต็มไปด้วยความรักและความเป็นเจ้าของจนเธอแทบจะหลอมละลาย

[ ติ๊ด! ภารกิจสำเร็จ! พระเอกและนายเอกกระโดดน้ำตามนางร้าย... ]

[ แจ้งเตือน: ค่าความสัมพันธ์สามเศร้าพุ่งสู่ระดับ 'อันตราย' ]

[ ระบบตรวจพบว่า: ซูเฉินแอบหยิบขวดยาบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ... ]

เยี่ยนหลานตาโต เธอเห็นซูเฉินหยิบขวดยาขนาดเล็กที่ข้างขวดเขียนว่า 'สัจจะแห่งความรัก' ออกมา พลางหันไปยิ้มให้เฟยหลง

“ท่านประธานครับ... ในเมื่อเราตกลงกันไม่ได้ งั้นเรามาตัดสินกันด้วย 'เกม' นี้ดีไหมครับ?”

ซูเฉินเปิดขวดยาแล้วเทลงในแก้วน้ำสองแก้ว “ใครที่เยี่ยนหลานเลือกดื่มน้ำแก้วนั้น... คนนั้นคือผู้ชนะ และอีกคนต้องหายไปจากชีวิตเธอตลอดกาล”

(เดี๋ยวนะ! นี่มันนิยายวายหรือนิยายฆาตกรรมรักสามเศร้ากันแน่เนี่ยยยย!) เยี่ยนหลานร้องไห้โฮในใจ

โปรดติดตามตอนต่อไป...