ตอนที่ 6: ศึกดอกบัวขาวปะทะกุหลาบหนาม... ใครคือตัวจริงกันแน่?!
แสงแดดยามเช้าที่เกาะร้างมัลดีฟส์สว่างจ้าจนแสบตา แต่บรรยากาศหน้าถ้ำกลับมืดครึ้มยิ่งกว่าพายุเข้า เมื่อ "ไป๋หลิง" หญิงสาวใบหน้าจิ้มลิ้ม นัยน์ตากลมโตแฝงแววโศกเศร้าตามฉบับนางเอกนิยายรักพรรณนา เดินลงจากเรือสปีดโบ๊ทหรูในชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์สะดุดตา
เธอหยุดยืนตรงหน้าเยี่ยนหลานที่กำลังยืนอึ้ง พลางชูเอกสารปึกหนึ่งขึ้นมา “หลินเยี่ยนหลาน! ฉันมาทวงสัญญาหมั้นหมายของตระกูลหลินและตระกูลไป๋คืนค่ะ! เธอไม่มีสิทธิ์มากักขังพี่เฟยหลงและคุณซูเฉินไว้ที่นี่!”
เยี่ยนหลานกะพริบตาปริบๆ (เดี๋ยวนะ... ยัยไป๋หลิง ในนิยายต้นฉบับเธอต้องรักกับเฟยหลงและเป็นอริกับฉันนี่นา แต่ทำไมตอนนี้เธอพูดเหมือนอยากได้ทั้งพระเอกและนายเอกเลยล่ะ?! หรือว่า... โลกนี้มันบิดเบี้ยวไปหมดแล้ว!)
“พี่เฟยหลงคะ... ไป๋หลิงมารับแล้วค่ะ” หญิงสาวผู้อ่อนหวานโผเข้าหาเฟยหลง พร้อมน้ำตาที่คลอเบ้าอย่างเป็นธรรมชาติจนน่าขนลุก
ฉากหน้าถ้ำ: เมื่อนางร้ายโดนเมิน (หรือเปล่า?)
เฟยหลงถอยหลังกรูดราวกับเจอเชื้อโรค เขาจ้องมองไป๋หลิงด้วยสายตาที่เย็นชาเสียยิ่งกว่าตอนมองเยี่ยนหลานเมื่อก่อนเสียอีก “ไป๋หลิง? ใครให้เธอมาที่นี่? และสัญญาหมั้นนั่นมันถูกยกเลิกไปตั้งแต่อัปสรปู่ฉันเสียชีวิตแล้ว!”
“แต่ว่าคุณปู่บอกว่า...” ไป๋หลิงทำท่าจะร้องไห้หนักกว่าเดิม พลางหันไปทางซูเฉิน “คุณซูเฉินคะ... คุณก็ถูกยัยแม่มดเยี่ยนหลานนี่ล่อลวงมาใช่ไหมคะ? กลับไปกับไป๋หลิงเถอะค่ะ”
ซูเฉินที่ยืนกอดอกอยู่ข้างเยี่ยนหลาน (ในสภาพไม่ใส่เสื้อและโชว์ซิกแพคเป็นลอนสวย) กระตุกยิ้มที่มุมปาก “คุณหนูไป๋ครับ... ผมว่าคุณเข้าใจอะไรผิดไปนิดนะครับ ผมไม่ได้ถูกล่อลวง แต่ผม ‘เต็มใจ’ ติดเกาะกับคุณหนูหลินเองต่างหาก”
เยี่ยนหลานที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ แอบสะใจเบาๆ (นั่นแหละลูกชายแม่! ฟาดมันด้วยความหล่อ!) แต่แล้วระบบเจ้ากรรมก็ดังขึ้นขัดจังหวะฟิน
[ ติ๊ด! ภารกิจบังคับ: ‘พิสูจน์รักแท้กลางสมรภูมิ’ ]
[ รายละเอียด: ไป๋หลิงมีสกิล ‘เสน่ห์นางเอก’ ที่สามารถทำให้ผู้ชายหลงผิดได้ชั่วขณะ คุณต้องทำลายสกิลนั้นด้วยการแกล้งโดนไป๋หลิงทำร้าย เพื่อทดสอบว่าเฟยหลงและซูเฉินจะเลือกใคร! ]
[ รางวัล: ปลดล็อกฉาก ‘สามเราในอ่างน้ำ’ / บทลงโทษ: คุณจะกลายเป็นใบ้ไป 24 ชั่วโมง! ]
(อะไรนะ! สามเราในอ่างน้ำ?! ระบบ แกจะกาวเกินไปแล้วนะ!) เยี่ยนหลานโวยวายในใจแต่ก็จำต้องเล่นตามน้ำ
ปฏิบัติการนางร้ายสายแอ็คติ้ง
เยี่ยนหลานเดินเข้าไปหาไป๋หลิงที่กำลังยืนตัวสั่น “นี่คุณหนูไป๋... เลิกบีบน้ำตาเถอะค่ะ มันดูเฟคจนฉันจะอ้วกแล้ว”
ไป๋หลิงตาโต “เธอ! เธอพูดแบบนี้ได้ยังไง!”
“ทำไมจะพูดไม่ได้ล่ะคะ? ในเมื่อผู้ชายเขาก็เลือกฉันกันทั้งคู่...” เยี่ยนหลานแสยะยิ้มร้าย (ที่แอบซ้อมมาอย่างดี) “หรือว่าเธออยากจะลองวัดดวงดูไหมล่ะ?”
เยี่ยนหลานแกล้งเอื้อมมือไปคว้าแขนไป๋หลิงเหมือนจะหาเรื่อง แต่ในจังหวะที่ไป๋หลิงพยายามสะบัดมือนั้นเอง เยี่ยนหลานก็อาศัยจังหวะ ‘สเต็ปเทพ’ เหวี่ยงตัวเองลงไปกระแทกกับโขดหินข้างๆ อย่างแรง!
“โอ๊ยยยย!” เยี่ยนหลานร้องลั่น พลางแกล้งทำเป็นกุมหัวเข่าที่แดงก่ำ (จริงๆ คือเจ็บจริงนั่นแหละ!)
“เยี่ยนหลาน!” เสียงตะโกนของเฟยหลงและซูเฉินดังขึ้นพร้อมกันราวกับประสานเสียง
ไป๋หลิงยืนเหวอ “ฉัน... ฉันเปล่านะคะ! ยัยนั่นล้มลงไปเอง!”
เฟยหลงพุ่งเข้าไปประคองเยี่ยนหลานขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน แววตาของเขาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะที่จ้องมองไปยังไป๋หลิง “ไป๋หลิง! เธอข้ามเส้นเกินไปแล้ว! กล้าดียังไงมาทำร้ายผู้หญิงของฉัน!”
“ผมก็ไม่คิดเลยว่าคุณหนูไป๋จะใจคอโหดเหี้ยมขนาดนี้” ซูเฉินเดินเข้ามาใกล้ พลางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับรอยถลอกที่เข่าให้เยี่ยนหลานอย่างอ่อนโยนจนเกินเหตุ “คุณหนูหลินเจ็บมากไหมครับ? ให้ผมอุ้มไปที่เรือนะ”
ไป๋หลิงกรีดร้องออกมาด้วยความคับแค้น “พวกพี่โดนมันหลอก! มันแกล้งทำ!”
จุดพลิกผัน: ความทรงจำที่หายไป
ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด ไป๋หลิงก็ตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง “พี่เฟยหลงจำไม่ได้เหรอคะ! ว่าตอนเด็กๆ พี่เคยสัญญากับ ‘ใคร’ ไว้ที่ริมสระน้ำบ้านตระกูลซู! พี่เคยบอกว่าจะรักแต่คนคนนั้นเพียงคนเดียว!”
เยี่ยนหลานหูผึ่งทันที (หือ? สัญญาในวัยรุ่น? ริมสระน้ำตระกูลซู? นั่นมันฉากในตำนานของนิยายวายเรื่อง ‘พันธะนิรันดร์’ นี่นา! แต่ในนิยาย คนที่เฟยหลงสัญญาด้วยคือ... ซูเฉินในวัยเด็กนี่!)
เฟยหลงชะงักไปครู่หนึ่ง “สัญญาอะไร? ฉันไม่เคยสัญญาอะไรกับเธอไป๋หลิง”
“ไม่ใช่หนูค่ะ! แต่เป็น...” ไป๋หลิงชี้ไปที่ซูเฉิน “เป็นพี่ซูเฉินต่างหาก! พวกพี่น่ะ รักกันมาตั้งแต่เด็กแล้วนะ! ทำไมตอนนี้ถึงหันมาแย่งยัยนางร้ายนี่กันล่ะ!”
เยี่ยนหลานที่นั่งอยู่บนตักเฟยหลงแทบจะหุบยิ้มไม่ลง (กรี๊ดดดด! ยัยไป๋หลิง! ขอบใจมากนะที่ช่วยเฉลยปมวายให้! นี่แหละที่ฉันรอคอย!)
เฟยหลงหันไปมองซูเฉินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป “ซูเฉิน... เด็กผู้ชายที่เคยช่วยฉันตกน้ำตอน 7 ขวบ... คือนายเหรอ?”
ซูเฉินนิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจยาว “ผมกะว่าจะไม่พูดเรื่องนี้แล้วเชียว... ใช่ครับท่านประธาน ผมคือเด็กคนนั้นเอง คนที่ท่านสัญญาว่าจะให้ ‘หัวใจ’ เป็นการตอบแทนไงครับ”
บรรยากาศเริ่มอบอวลไปด้วยรังสีวายสีชมพู เยี่ยนหลานแอบกระเถิบตัวออกมาจากตักเฟยหลงเพื่อให้ทั้งคู่ได้จ้องตากันชัดๆ (เอาเลยบอส! จูบเลยซูเฉิน! เรือฉันบินได้แล้วววว!)
แต่ทว่า... ซูเฉินกลับหันมาคว้าข้อมือเยี่ยนหลานไว้ไม่ให้เธอหนีไปไหน
“แต่ท่านประธานครับ... สัญญานั่นมันเรื่องของเด็ก” ซูเฉินพูดเสียงหนักแน่น “ตอนนี้หัวใจของผม... ผมยกให้คุณหนูเยี่ยนหลานไปหมดแล้ว และผมก็รู้ว่าท่านประธานเองก็คิดเหมือนกัน”
เฟยหลงมองซูเฉิน แล้วหันกลับมามองเยี่ยนหลานที่กำลังทำหน้าเลิ่กลั่ก “ใช่... ฉันขอบคุณสัญญาในอดีตนะซูเฉินที่ทำให้เราได้กลับมาเจอกัน แต่นั่นมันคนละเรื่องกับความรู้สึกที่ฉันมีให้เยี่ยนหลานในตอนนี้”
ไป๋หลิงที่ยืนอยู่ข้างหลังแทบจะกระอักเลือด “นี่พวกพี่... พวกพี่จะรักกันเองไปพร้อมกับรักยัยนี่เนี่ยนะ?! บ้าไปแล้ว!”
จบศึกที่มัลดีฟส์: สามเรา (ที่ดูเหมือนจะลงตัว?)
สุดท้าย ไป๋หลิงถูกลูกน้องของเฟยหลงคุมตัวขึ้นเรือกลับปักกิ่งไปพร้อมกับคำสั่งห้ามเข้าใกล้เยี่ยนหลานอีกเด็ดขาด เหลือเพียงสามคนบนหาดทรายขาว
เยี่ยนหลานนั่งอยู่กลางทราย โดยมีเฟยหลงนั่งอยู่ข้างซ้ายและซูเฉินนั่งอยู่ข้างขวา ทั้งคู่ต่างมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม
“สรุปว่า... เธอจะเลือกใคร?” เฟยหลงถามเสียงเรียบแต่แฝงความกดดัน
“นั่นสิครับคุณหนู...” ซูเฉินยิ้มเจ้าเล่ห์ “หรือจะทำตามที่ระบบของคุณหนูบอก... ‘สามเราในอ่างน้ำ’ ดีไหมครับ?”
เยี่ยนหลานสะดุ้งสุดตัว “คะ... คุณซูเฉินรู้เรื่องระบบได้ยังไง!”
ซูเฉินหัวเราะเบาๆ “ผมบอกแล้วไงครับว่าผมไม่ใช่เลขาธรรมดา... ผมแฮ็กระบบสื่อสารของคุณหนูได้ตั้งแต่วันแรกที่มามัลดีฟส์แล้วล่ะครับ”
(ฉิบหายแล้ววววว! ลูกชายแม่เป็นแฮ็กเกอร์ระดับโลกเหรอเนี่ย!) เยี่ยนหลานอยากจะแทรกทรายหนี
เฟยหลงขมวดคิ้ว “ระบบอะไร? อ่างน้ำอะไร? ช่างมันเถอะ... เอาเป็นว่าคืนนี้ เรามีเรื่องต้อง ‘คุย’ กันยาวๆ ทั้งสามคนเลยนะเยี่ยนหลาน”
เฟยหลงอุ้มเยี่ยนหลานขึ้นพาดบ่า ส่วนซูเฉินเดินตามหลังพลางลูบผมเธอเบาๆ มุ่งหน้ากลับสู่วิลล่าที่เหลืออยู่เพียงห้องเดียว...
[ ติ๊ด! แจ้งเตือน: ค่าความสัมพันธ์พุ่งทะลุ 1000% โลกสงบสุขแบบแปลกๆ ]
[ ปลดล็อกความสำเร็จ: ‘นางร้ายผู้พิชิตสองหัวใจ’ ]
(ไอ้ระบบ! ฉันอยากให้พวกเขาได้กันเองโว้ยยย ไม่ใช่เอาฉันเข้าไปเกี่ยวด้วยยยย!) เสียงร้องไห้ในใจของเยี่ยนหลานดังสะท้อนไปทั่วชายหาดมัลดีฟส์
โปรดติดตามตอนต่อไป...
