ตอนที่ 3: จูบกู้ชีพ... หรือจูบมรณะ?

หลังจากค่ำคืนงานเลี้ยงการกุศลสุดช็อกที่จบลงด้วยการที่ 'เรือวาย' ของเยี่ยนหลานโคลงเคลงจนแทบจะอับปาง เช้าวันต่อมาเธอก็ต้องตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงไซเรนดังก้องอยู่ในหัว

[ ติ๊ด! ติ๊ด! ประกาศภาวะฉุกเฉิน! ระดับความสัมพันธ์ 'เฟยหลง-ซูเฉิน' ลดลงเหลือ 5%... โลกกำลังเข้าสู่ภาวะล่มสลายในอีก 12 ชั่วโมง ]

“โอ๊ย! ไอ้ระบบบ้า! เงียบหน่อยได้ไหม ฉันปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว!” เยี่ยนหลานโวยวายพลางเอาหมอนปิดหู

[ ภารกิจบังคับ: 'รอยจูบกระตุ้นรัก' ]

[ รายละเอียด: คุณต้องทำให้นายเอก (ซูเฉิน) และพระเอก (เฟยหลง) มีการสัมผัสทางกายอย่างลึกซึ้งภายในวันนี้... หรือหากทำไม่ได้ คุณต้อง 'จูบ' ใครคนใดคนหนึ่งเพื่อถ่ายโอนพลังงานชีวิตจากระบบไม่ให้โลกสลาย! ]

“ห๊ะ? จูบใครคนใดคนหนึ่ง? ถ้าฉันจูบเฟยหลง ฉันก็โดนซูเฉินเกลียดสิ! แต่ถ้าฉันจูบซูเฉิน... เฟยหลงไม่อะละวาดฆ่าล้างตระกูลหลินเลยเหรอ!” เยี่ยนหลานลุกขึ้นนั่งผมกระเซิง “ไม่มีทางเลือกอื่นเลยเหรอ?”

[ ไม่มีครับ... อ้อ และวันนี้บริษัทมีประชุมบอร์ดบริหารระดับสูง คุณหนูหลินในฐานะผู้ถือหุ้นต้องเข้าประชุมด้วยนะครับ ]

ณ ห้องประชุมใหญ่ เฟยกรุ๊ป

บรรยากาศในห้องประชุมเคร่งเครียดจนแทบจะหายใจไม่ออก เฟยหลงนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าเย็นชาของเขาดูน่าเกรงขามกว่าทุกวัน โดยเฉพาะเมื่อสายตาของเขาตวัดมามองเยี่ยนหลานที่นั่งอยู่ตรงข้าม

ส่วนซูเฉิน ยืนอยู่ข้างๆ เฟยหลง คอยส่งเอกสารให้ด้วยรอยยิ้มละไม แต่เยี่ยนหลานสังเกตเห็นว่า... ทุกครั้งที่ซูเฉินสบตากับเธอ แววตาของเขาไม่ได้ดู 'ใสซื่อ' เหมือนเลขาผู้อ่อนแออีกต่อไป แต่มันมีความ 'ท้าทาย' บางอย่างซ่อนอยู่

(ลูกแม่... หนูโดนผีเข้าหรือเปล่าลูก ทำไมมองแม่แบบนั้น!) เยี่ยนหลานคิดในใจอย่างหวาดๆ

“สรุปโปรเจกต์รีสอร์ตที่มัลดีฟส์... ผมต้องการให้คุณหนูหลินเป็นคนดูแลร่วมกับเลขาซู” เฟยหลงเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

“คะ? ฉันเนี่ยนะ?” เยี่ยนหลานอุทาน “แต่ฉันไม่มีประสบการณ์นะคะ บอสให้คุณซูเฉินทำคนเดียว หรือหาคนอื่นมาช่วยไม่ดีกว่าเหรอคะ?”

“นี่คือคำสั่ง” เฟยหลงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอ “หรือเธออยากจะอยู่ห่างจาก 'คนของฉัน' ขนาดนั้นเชียวเหรอ?”

คำว่า 'คนของฉัน' ทำให้เยี่ยนหลานหูผึ่ง (ใช่แล้ว! เฟยหลงหวงซูเฉินแน่ๆ! นี่ไงล่ะโอกาส!) เธอยิ้มกริ่ม “ได้ค่ะ! ฉันจะช่วยคุณซูเฉินเต็มที่เลยค่ะ บอสไม่ต้องห่วง!”

ช่วงพักเบรก: ปฏิบัติการผลักให้จูบ

เยี่ยนหลานแอบเดินตามซูเฉินเข้าไปในห้องชงกาแฟ เธอเห็นเฟยหลงกำลังเดินตามมาห่างๆ ตามที่เธอคาดการณ์ไว้เป๊ะ

(เอาล่ะ แผนคือ: ฉันจะแกล้งทำกาแฟหกใส่ซูเฉิน แล้วเฟยหลงต้องเข้ามาช่วยเช็ด แล้วจังหวะนั้นฉันจะผลักให้หน้าพวกเขาชนกัน!)

เยี่ยนหลานถือแก้วกาแฟร้อน (ที่แอบใส่น้ำแข็งจนเย็นชืดเพื่อไม่ให้ลูกชายเจ็บตัว) เดินเข้าไปหาซูเฉิน “อุ๊ย! คุณซูเฉินคะ ระวัง!”

เธอกระโดดเข้าใส่ซูเฉินเต็มแรง แต่ทว่า...

หมับ!

ซูเฉินกลับเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็วราวกับรู้ทัน แถมยังใช้มือข้างหนึ่งรวบเอวเยี่ยนหลานไว้ไม่ให้เธอล้ม ส่วนมืออีกข้างคว้าแก้วกาแฟจากมือเธอไปถือไว้อย่างมั่นคง

“คุณหนูหลิน... ซุ่มซ่ามจังเลยนะครับ” ซูเฉินกระซิบเสียงนุ่มข้างหูเธอ กลิ่นมิ้นต์อ่อนๆ จากตัวเขาทำให้เยี่ยนหลานใจสั่นพิลึก

“เอ่อ... ขอบคุณค่ะ (ปล่อยแม่ก่อนลูก! พระเอกยืนดูอยู่ข้างหลังนู่นนน!)”

เฟยหลงที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่หน้าประตูห้องชงกาแฟ กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดขึ้นที่หลังมือ เขาเดินดุ่มๆ เข้ามาแล้วกระชากเยี่ยนหลานออกจากอ้อมแขนของซูเฉินทันที

“ซูเฉิน... ออกไปทำงานต่อซะ” เฟยหลงสั่งเสียงเหี้ยม

“ครับท่านประธาน” ซูเฉินยิ้มมุมปาก ก่อนจะหันมามองเยี่ยนหลานด้วยสายตาที่มีเล่ห์เหลี่ยม “เย็นนี้... ผมจะรอไปตรวจงานรีสอร์ตกับคุณหนูนะครับ”

วิกฤต 0%: จูบกู้โลก!

เวลาผ่านไปจนถึงช่วงค่ำ เยี่ยนหลานยังทำภารกิจไม่สำเร็จ และตอนนี้หน้าจอระบบกำลังขึ้นตัวสีแดงกะพริบรัวๆ

[ เตือนภัย! เหลือเวลาอีก 5 นาที! ความสัมพันธ์เหลือ 1%... โลกกำลังจะหยุดหมุน! ]

“ชิบหายแล้ว!” เยี่ยนหลานสบถ เธอติดอยู่ในลิฟต์กับเฟยหลงเพียงสองคน เพราะเขายืนยันจะมาส่งเธอที่ลานจอดรถ

จู่ๆ ไฟในลิฟต์ก็ดับวูบ! ลิฟต์หยุดกะทัดรัดจนเยี่ยนหลานกระเด็นไปกระแทกกับอกกว้างของเฟยหลงในความมืด

“บอส! ไฟดับเหรอคะ?” เธอกลัวจนตัวสั่น

“อืม... สงสัยระบบขัดข้อง” เสียงของเฟยหลงดูนิ่งสงบเกินเหตุ

[ เหลือเวลา 60 วินาที... คุณต้องจูบเดี๋ยวนี้! ]

เยี่ยนหลานลนลานหนักมาก ในความมืดมิดที่มีเพียงแสงสลัวจากปุ่มกดลิฟต์ เธอเห็นใบหน้าคมคายของเฟยหลงอยู่ใกล้แค่เอื้อม เธอนึกถึงคำสั่งระบบ 'จูบใครคนหนึ่งก็ได้'

(เอาวะ! จูบพระเอกเพื่อรักษาชีวิตนายเอกและโลกใบนี้... พ่อจ๋าแม่จ๋า ลูกต้องทำบาปแล้ว!)

เยี่ยนหลานเอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อของเฟยหลงแล้วดึงเขาลงมา ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนปากของเขาเต็มแรง!

เฟยหลงชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความตกใจ แต่เพียงวินาทีต่อมา เขากลับเป็นฝ่ายตอบรับจูบนั้นอย่างหนักหน่วง มือหนาประคองท้ายทอยของเธอไว้แน่น จูบของเขาเต็มไปด้วยความโหยหาและความหึงหวงที่เก็บกดมาตลอดทั้งวัน

เยี่ยนหลานสมองขาวโพลน (เฮ้ย... ทำไมบอสจูบเก่งขนาดนี้! อือออ หายใจไม่ออก...)

[ ติ๊ด! ภารกิจถ่ายโอนพลังงานสำเร็จ! โลกกลับสู่สภาวะปกติ... ]

[ แจ้งเตือน: ความสัมพันธ์ 'เฟยหลง-เยี่ยนหลาน' เพิ่มขึ้น 500%!!! ]

[ แจ้งเตือน: นายเอก (ซูเฉิน) กำลังแอบดูผ่านกล้องวงจรปิดในลิฟต์... ]

“ห๊ะ?!” เยี่ยนหลานผลักเฟยหลงออกทันทีเมื่อลิฟต์กลับมาสว่างอีกครั้ง

เฟยหลงใช้นิ้วโป้งเช็ดริมฝีปากตัวเองพลางจ้องเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “เธอเป็นคนเริ่มเองนะ หลินเยี่ยนหลาน... อย่าหวังว่าหลังจากนี้ฉันจะปล่อยเธอไปง่ายๆ”

ในขณะเดียวกัน ที่ห้องควบคุมกล้องวงจรปิด...

ซูเฉินนั่งมองหน้าจอที่ค้างอยู่ที่ภาพเฟยหลงจูบกับเยี่ยนหลาน ดวงตาที่เคยอ่อนโยนตอนนี้กลับมืดมนและเย็นชา เขายกหูโทรศัพท์ขึ้นมา

“ส่งคนไปจัดการเรื่องรีสอร์ตที่มัลดีฟส์... ผมต้องการให้คุณหนูหลินอยู่กับผม 'แค่สองคน' ตลอดทริปนี้”

ซูเฉินหัวเราะเบาๆ ในความมืด “ท่านประธานครับ... เกมนี้ผมไม่ยอมแพ้หรอกนะ”

โปรดติดตามตอนต่อไป...