ตอนที่ 2: ปฏิบัติการกู้ชีพเรือล่ม (ฉบับนางร้ายตัวแม่)

“บอสคะ! คุณซูเฉินเรียกหาค่ะ!”

เยี่ยนหลานโพล่งออกมาเสียงดังลั่นห้องทำงาน จนเฟยหลงที่กำลังโน้มหน้าลงมาใกล้ชะงักกึก เขาหรี่ตาคมกริบมองหญิงสาวตรงหน้าที่ตอนนี้หน้าแดงแจ๋ (แดงเพราะลุ้นให้เขาไปหานายเอก ไม่ใช่เขินเขา!) ก่อนจะยอมปล่อยข้อมือเรียวเล็กให้เป็นอิสระ

“ซูเฉินเรียกฉันเหรอ?” เฟยหลงทวนคำพลางขยับเนกไทให้เข้าที่ “เขาอยู่ข้างนอกไม่ใช่หรือไง?”

“ใช่ค่ะ! แต่ออร่าความแสนดีของเขาเรียกหาบอสอยู่ตลอดเวลาไงคะ บอสไม่รู้สึกเหรอคะว่าเขาต้องการ ‘การเอาอกเอาใจ’ จากประธานสุดเท่แบบบอส!” เยี่ยนหลานรีบแถน้ำขุ่นๆ พร้อมกับทำท่าเชียร์อัพแบบเกิร์ลกรุ๊ปจนเฟยหลงถึงกับกุมขมับ

“ออกไปได้แล้ว หลินเยี่ยนหลาน... ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับความเพี้ยนของเธอ”

เยี่ยนหลานไม่รอให้สั่งซ้ำ เธอรีบโกยอ้าวออกจากห้องทำงานท่านประธานทันที พอพ้นประตูห้องมาได้เธอก็ทรุดตัวลงพิงกำแพงแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

(เกือบไปแล้วอีเยว่! เกือบเสียตัวให้นางเอก เอ๊ย! พระเอกซะแล้ว นี่มันนิยายวายนะโว้ย ถ้าฉันไปกินตับกับพระเอก เรือลำนี้ก็ได้จมลงก้นมหาสมุทรพอดี!)

[ ติ๊ด! แจ้งเตือนจากระบบ: ความสัมพันธ์ระหว่างพระเอกและนายเอกลดลง 2% เนื่องจากพระเอกเริ่มสนใจนางร้ายมากขึ้น... หากลดถึง 0% โลกจะล่มสลายภายใน 24 ชั่วโมง ]

“ไอ้ระบบเฮงซวย! แกเห็นไหมว่าฉันพยายามอยู่เนี่ย!” เธอสบถเบาๆ ในหัว ก่อนจะหันไปเห็น ซูเฉิน ที่กำลังยืนจัดเรียงเอกสารอยู่หน้าเคาน์เตอร์ด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย (ในสายตาเธอคือเศร้า แต่ความจริงซูเฉินแค่ง่วงนอน)

(ไม่ได้การล่ะ ลูกชายของแม่ต้องได้รับความรัก!)

เยี่ยนหลานเดินนวยนาดเข้าไปหาซูเฉิน พลางฉีกยิ้มหวานหยดที่ชวนให้คนมองรู้สึกขนลุก “คุณเลขซูคะ... ทำงานเหนื่อยไหมคะ?”

ซูเฉินสะดุ้งตัวโยน “คะ... คุณหนูหลิน! ยังไม่กลับอีกเหรอครับ?”

“ยังค่ะ พอดีเห็นคุณทำงานหนัก เลยอยากจะชวนไปหาอะไรทาน... อ๊ะ! ไม่ใช่ฉันสิ ท่านประธานต่างหากที่อยากชวนคุณไป!”

“ท่านประธานเนี่ยนะครับ?” ซูเฉินขมวดคิ้วสงสัย “เมื่อกี้ท่านเพิ่งบอกให้ผมไปจัดเตรียมงานเลี้ยงการกุศลคืนนี้คนเดียวนี่ครับ”

เยี่ยนหลานตบมือดังฉาด “นั่นแหละค่ะ! งานเลี้ยงคืนนี้คือโอกาสทอง! คุณซูเฉินคะ ฟังฉันนะ... คืนนี้คุณต้องใส่ชุดที่ดู ‘บอบบาง’ ที่สุด น่าปกป้องที่สุด แล้วเดี๋ยวฉันจะจัดการที่เหลือเอง!”

ซูเฉินมองคุณหนูไฮโซตรงหน้าด้วยสายตาที่เหมือนมองคนบ้า แต่เยี่ยนหลานไม่สน เธอรีบหยิบการ์ดสีทองออกมาแล้วยัดใส่มือเขา “เจอกันที่งานเลี้ยงนะคะลูกแม่... เอ๊ย! คุณเลขาซู!”

ณ งานเลี้ยงการกุศลประจำปีตระกูลหลิน

บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยเหล่าไฮโซและนักธุรกิจแนวหน้า เยี่ยนหลานในชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มแหวกหลังโชว์ผิวขาวเนียนละเอียดดุจหิมะ เธอไม่ได้มาเพื่ออวดความสวย แต่มาเพื่อ ‘ปฏิบัติการกู้เรือ’

สายตาของเธอสอดส่ายหาเฟยหลงกับซูเฉินทันที แล้วเธอก็พบ... เฟยหลงยืนอยู่กลางวงล้อมนักธุรกิจ ดูโดดเด่นและสง่างามจนสาวๆ ในงานมองกันตาเป็นมัน ส่วนซูเฉินยืนหลบมุมอยู่แถวโซนเครื่องดื่ม ใส่สูทสีขาวสะอาดตาดูบริสุทธิ์ผุดผ่องสุดๆ

(เอาล่ะ แผนการวันนี้คือ: ‘นางร้ายอาละวาดส่งบทให้นางเอก’)

เยี่ยนหลานหยิบแก้วแชมเปญขึ้นมา จินตนาการถึงบทนางร้ายในละครหลังข่าวที่เธอเคยดู เธอต้องเข้าไปหาเรื่องซูเฉิน เพื่อให้เฟยหลงเข้ามาช่วย แล้วอุ้มซูเฉินออกไปจากงาน!

“นี่! นายมาทำอะไรตรงนี้!” เยี่ยนหลานเดินเข้าไปหาซูเฉิน พร้อมกับเพิ่มระดับเสียงให้ดังพอที่เฟยหลงจะหันมามอง

ซูเฉินสะดุ้ง “คุณหนูหลิน... ผมแค่มาเอาเครื่องดื่มครับ”

“แค่มาเอาเครื่องดื่ม? แต่นายมายืนอ่อยท่านประธานของฉันใช่ไหมล่ะ!” (เธอกระซิบข้างหูซูเฉิน: ขอโทษนะลูก เดี๋ยวแม่ซื้อขนมปลอบใจ)

เยี่ยนหลานแกล้งทำท่าจะสาดเหล้าใส่ซูเฉิน แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะเหวี่ยงมือนั้นเอง... เท้าเจ้ากรรมดันไปเหยียบชายกระโปรงตัวเองเข้า!

“ว้ายยยย!”

ตัวเธอกลับกลายเป็นฝ่ายถลาเข้าหาซูเฉินแทน แต่ด้วยสัญชาตญาณของนางร้าย (หรือคนดวงซวย) เธอจึงปัดมือไปโดนบริกรที่เดินผ่านมาพอดี ถาดเครื่องดื่มนับสิบแก้วพุ่งตรงไปที่ซูเฉิน!

หมึบ!

แทนที่จะเป็นซูเฉินที่เปียก... ร่างสูงใหญ่ของเฟยหลงกลับพุ่งเข้ามาบังซูเฉินไว้ทันท่วงที! แชมเปญราคาแพงไหลนองเต็มสูทตัวละหลายแสนของท่านประธานมาเฟีย

(กรี๊ดดดดด โมเมนต์นี้แหละ! พระเอกปกป้องนายเอก! ฉันทำสำเร็จแล้วววว!) เยี่ยนหลานกรีดร้องในใจอย่างบ้าคลั่ง

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาคือ... เฟยหลงไม่ได้มองซูเฉินเลยแม้แต่นิดเดียว เขากลับหันมามองเยี่ยนหลานด้วยสายตาที่เย็นเฉียบยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก

“หลินเยี่ยนหลาน... เธอเล่นอะไรของเธอ?”

“บอส... คือฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ (ฉันตั้งใจจะสาดใส่ลูกชายฉันต่างหาก!)”

เฟยหลงเดินเข้ามาประชิดตัวเธอ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเยี่ยนหลาน “เธอสร้างเรื่องวุ่นวายขนาดนี้ เพราะอยากให้ฉันสนใจขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ไม่ใช่ค่ะบอส! บอสต้องหันไปถามคุณซูเฉินสิคะว่าเจ็บตรงไหนไหม! ดูสิคะ เขายืนหน้าซีดหมดแล้ว!” เยี่ยนหลานพยายามบิดตัวออก พลางบุ้ยปากไปทางซูเฉินที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ข้างหลัง

“ซูเฉินเป็นเลขาของฉัน เขาดูแลตัวเองได้” เฟยหลงพูดเสียงต่ำ “แต่เธอ... เธอต้องรับผิดชอบที่ทำให้สูทของฉันเลอะ”

“รับผิดชอบยังไงคะ? ซักแห้งให้เหรอ? หรือจะให้ฉันซื้อให้ใหม่สิบตัวเลยก็ได้!”

เฟยหลงกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ “ไม่... เธอต้องอยู่ดูแลฉันทั้งคืนนี้ ห้ามห่างไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว”

(ห๊ะ?! แล้วเรือวายของฉันล่ะ?)

ตลอดทั้งงาน เยี่ยนหลานถูกเฟยหลงลากไปไหนมาไหนด้วยตลอดเวลา เหมือนเธอเป็นเครื่องประดับติดตัวเขา ส่วนซูเฉิน... ถูกสั่งให้ไปนั่งพักที่โซนวีไอพี (ซึ่งเยี่ยนหลานแอบดีใจนิดๆ ที่ลูกชายได้พัก แต่มันผิดบทโว้ยยย!)

จนกระทั่งถึงช่วงท้ายของงาน มีการประมูลของรักของหวงเพื่อการกุศล

“ไอเทมชิ้นต่อไปคือ ‘เนกไทผ้าไหมแฮนด์เมด’ จากท่านประธานเฟยหลงครับ!” พิธีกรประกาศ

เยี่ยนหลานหูผึ่งทันที ตามนิยายเดิม ซูเฉินจะเป็นคนประมูลชิ้นนี้ไปเพื่อแสดงความภักดี แล้วเฟยหลงจะประทับใจจนพาซูเฉินไปส่งบ้าน

“ฉันต้องช่วยซูเฉินประมูล!” เยี่ยนหลานพึมพำกับตัวเอง

แต่ในขณะที่เธอกำลังจะยกป้ายประมูลแทนซูเฉิน (ที่นั่งเอ๋ออยู่ไกลๆ) มือของเฟยหลงก็เอื้อมมาจับมือเธอไว้

“จะประมูลเนกไทของฉันไปทำไม? อยากได้ก็บอกดีๆ สิ”

“เปล่าค่ะ! ฉันจะประมูลให้คนอื่น!”

“คนอื่น?” เฟยหลงกดเสียงต่ำจนน่ากลัว “ใคร?”

“ก็... ก็คุณซูเฉินไงคะ! เขาอยากได้จะตาย!” (ซูเฉินที่นั่งกินเค้กอยู่ไกลๆ: ผมเปล่านะครับ)

เฟยหลงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกป้ายประมูลขึ้นเอง “หนึ่งล้านหยวน!”

ทั้งงานเงียบกริบ... ประธานประมูลเนกไทตัวเองเนี่ยนะ?!

“บอส! บอสจะบ้าเหรอ ประมูลของตัวเองทำไมคะ!” เยี่ยนหลานกระซิบด่า

เฟยหลงหันมามองเธอด้วยสายตาที่เยี่ยนหลานอ่านไม่ออก “ฉันประมูล... เพื่อมอบให้ ‘คู่ควง’ ของฉันในคืนนี้”

พูดจบ เขาก็บรรจงคล้องเนกไทเส้นนั้นลงบนคอของเยี่ยนหลาน ท่ามกลางแสงแฟลชที่รัวใส่ไม่หยุด และเสียงฮือฮาของแขกในงานว่า ‘คุณหนูหลินคือตัวจริงของท่านประธานเฟย!’

[ ติ๊ด! แจ้งเตือนจากระบบ: ความสัมพันธ์พระเอก-นายเอก ลดลงเหลือ 15%... ระบบตรวจพบความผิดปกติของหัวใจนางร้าย ระดับความฟิน: 0% , ระดับความซวย: 100% ]

(ไอ้ระบบ! ฉันไม่ฟินโว้ยยย ฉันจะบ้าตายอยู่แล้วววว!) เยี่ยนหลานอยากจะทึ้งผมตัวเองทิ้ง

ในขณะที่เธอกำลังสติหลุด ซูเฉินก็เดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มแปลกๆ “คุณหนูหลินครับ... ดูเหมือนท่านประธานจะ ‘ชอบ’ คุณหนูจริงๆ นะครับ”

เยี่ยนหลานรีบส่ายหน้าพัลวัน “ไม่นะลูก! มันไม่ใช่อย่างนั้น! เขาแค่แกล้งแม่ เอ๊ย! แกล้งฉัน!”

ซูเฉินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะก้มลงมากระซิบที่ข้างหูเยี่ยนหลาน “แต่ผมว่า... การแข่งกับท่านประธานเพื่อแย่ง ‘คุณ’ ก็น่าสนุกดีนะครับ”

“ห๊ะ?!!!”

เยี่ยนหลานอ้าปากค้าง มองซูเฉินที่ตอนนี้สายตาไม่ได้ดู ‘นุ่มฟู’ เหมือนเดิม แต่มันกลับดู ‘เจ้าเล่ห์’ และ ‘รุกแรง’ จนเธอเริ่มขนลุก

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับนิยายวายของฉ๊านนนน! ทำไมพระเอกกับนายเอกถึงหันมามองนางร้ายด้วยสายตาจะงับหัวแบบนี้ล่ะ!

โปรดติดตามตอนต่อไป...