ตอนที่ 1: ตื่นมาก็กลายเป็นสะพาน (ที่ขาด) เสียแล้ว

ท้องฟ้ากรุงปักกิ่งในยามค่ำคืนพร่างพรายด้วยแสงไฟจากตึกระฟ้า แต่นั่นไม่ได้เข้าตาของ หลินเยว่ เลยสักนิด ในมือของเธอมีสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดที่หน้าจอกำลังสว่างวาบด้วยหน้าแอปอ่านนิยายชื่อดัง นิ้วเรียวไถหน้าจออย่างบ้าคลั่งพร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า

“โธ่... ซูเฉินลูกแม่ ทำไมหนูต้องยอมให้ตาพระเอกสารเลวคนนั้นทำร้ายจิตใจขนาดนี้ด้วยล่ะลูก! แค่เพราะยัยนางร้ายหลินเยี่ยนหลานนั่นวางแผนชั่ว นายก็ยอมเจ็บตัวแทนเขาเหรอ? ฮืออออ”

หลินเยว่สบถด่านางร้ายในนิยายวายเรื่อง ‘พันธะนิรันดร์’ อย่างออกรส เธอคือบรรณาธิการสาววัย 28 ปี ผู้ใช้ชีวิตตอนกลางวันในการคัดเลือกต้นฉบับ และตอนกลางคืนเป็น ‘สาววาย’ สายเปย์ที่คอยส่งโดเนทให้ตัวละครที่รัก แต่ในขณะที่เธอกำลังก้าวเท้าข้ามถนนเพื่อไปร้านสะดวกซื้อ...

โครม!

แสงไฟจากหน้ารถบรรทุกคือสิ่งสุดท้ายที่เธอเห็น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนสุดท้ายจากมือถือที่ดังขึ้นว่า ‘คุณได้รับสิทธิ์พิเศษในการแก้ไขบทลงโทษ...’

“คุณหนูคะ! คุณหนูหลิน! ตื่นเถอะค่ะ หมอบอกว่าคุณหนูแค่ช็อกไปเฉยๆ ไม่ได้เป็นอะไรมากนะคะ!”

เสียงแหลมเล็กที่ดูลนลานทำให้หลินเยว่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่ปะทะสายตาไม่ใช่เพดานห้องฉุกเฉินสีขาวซีด แต่เป็นโคมไฟระย้าคริสตัลมูลค่าหลักล้านที่แขวนอยู่บนเพดานสูงลิ่ว เธอกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะหันไปมองรอบตัว

ห้องนอนขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยโทนสีทองและดำดูหรูหราเกินเบอร์ เตียงคิงไซส์ที่เธอนอนอยู่นุ่มจนแทบจะดูดร่างลงไป และที่สำคัญ... กระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ปลายเตียงสะท้อนภาพหญิงสาวที่สวยจนแทบหยุดหายใจ

ใบหน้ารูปไข่ ดวงตาคมเฉี่ยวที่ดูร้ายลึก ริมฝีปากแดงฉ่ำรับกับจมูกโด่งรั้น ผมสีดำขลับยาวสลวยดุจแพรไหม... นี่มันไม่ใช่หน้าเธอ!

“เดี๋ยวนะ...” หลินเยว่รีบตะปบหน้าตัวเอง “นี่มัน... หน้าของยัยนางร้ายหลินเยี่ยนหลานชัดๆ!”

“คุณหนูพูดอะไรคะ? ก็คุณหนูคือหลินเยี่ยนหลานไงคะ หรือว่าตกน้ำเมื่อกี้ทำให้สมองกระทบกระเทือน?” สาวใช้ในชุดยูนิฟอร์มเป๊ะปังยืนหน้าซีดอยู่ข้างเตียง

ความทรงจำมากมายไหลบ่าเข้ามาในสมองเหมือนน้ำป่าไหลหลาก หลินเยว่ (ในร่างเยี่ยนหลาน) แทบอยากจะเอาหัวมุดเตียงตายอีกรอบ เธอจำได้แล้ว! ตอนนี้คือเหตุการณ์ช่วงต้นเรื่องที่ ‘หลินเยี่ยนหลาน’ แกล้งตกน้ำในงานปาร์ตี้ริมสระ เพื่อเรียกร้องความสนใจจาก เฟยหลง ท่านประธานมาเฟียสุดหล่อที่เป็นพระเอกของเรื่อง

แต่ผลลัพธ์คือ... เฟยหลงเดินผ่านเธอไปเหมือนเห็นก้อนหิน แถมยังไปคว้ามือ ซูเฉิน (นายเอก) ที่ยืนทำหน้าเลิ่กลั่กอยู่ข้างๆ แล้วเดินจากไปทิ้งให้เธอตะเกียกตะกายขึ้นจากน้ำเองจนช็อกหมดสติ

“ระบบ? มีระบบไหม? ออกมาคุยกันหน่อยสิ!” หลินเยว่ตะโกนเรียกหาตัวช่วยตามสูตรนิยายเกิดใหม่

[ ติ๊ด! ระบบ ‘กามเทพสีเลือด’ รายงานตัวครับ ]

เสียงสังเคราะห์ดังขึ้นในหัวจนเธอสะดุ้ง

[ ภารกิจของคุณคือ: ทำให้พระเอก (เฟยหลง) และ นายเอก (ซูเฉิน) ครองรักกันตามบทประพันธ์ โดยที่คุณห้ามตายก่อนจบเรื่อง ]

“สบายมาก!” หลินเยว่กำหมัดแน่น “ฉันเป็นชิปเปอร์เบอร์หนึ่งของคู่นี้อยู่แล้ว ฉันจะเปย์ เอ้ย! จะผลักดันให้เขาได้กันเอง นายไม่ต้องห่วง”

[ คำเตือน: หากคุณเปลี่ยนบทบาทจนเส้นเรื่องหลักเสียหาย โลกนี้จะรีเซ็ต และคุณจะสูญสลายไปตลอดกาล ]

วันต่อมา ณ บริษัท ‘เฟยกรุ๊ป’

หลินเยี่ยนหลานปรากฏตัวในชุดเดรสสีแดงเพลิง รองเท้าส้นสูงสี่นิ้ว เดินเชิดหน้าเข้ามาในบริษัท ท่ามกลางสายตาหวาดกลัวของพนักงาน ทุกคนรู้ดีว่าคุณหนูตระกูลหลินคนนี้ร้ายกาจขนาดไหน และวันนี้เธอก็คงมาตามตื๊อบอสของพวกเขาเหมือนเคย

แต่สิ่งที่ไม่มีใครรู้คือ... ภายใต้ใบหน้าสวยดุนั้น หลินเยว่กำลังกรีดร้องในใจ

(กรี๊ดดด นั่นไง! ซูเฉินลูกแม่! ตัวจริงนุ่มฟูยิ่งกว่าในภาพวาดอีก ผิวขาวๆ แก้มใสๆ โอ๊ย อยากจับปั้นเป็นก้อนแล้วกลืนลงท้อง!)

เธอเห็นซูเฉินในชุดสูทพนักงานฝึกหัดเดินถือเอกสารพะรุงพะรังอยู่หน้าห้องประธาน และด้านหลังของเขาก็คือเฟยหลง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดสีเทาเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรเดินดินแต่แผ่รังสีอำมหิตออกมาตลอดเวลา

ตามบทเดิม... เยี่ยนหลานต้องเข้าไปผลักซูเฉินจนเอกสารกระจาย แล้วเข้าไปเกาะแขนเฟยหลงเพื่อออดอ้อน

‘เอาวะ เพื่อความอยู่รอดและเพื่อลูกชายของฉัน!’

เยี่ยนหลานพุ่งตัวเข้าไปทันที แต่แทนที่จะผลักซูเฉิน เธอกลับ... คว้าเอวซูเฉินไว้!

“ระวังค่ะคุณเลขาน้อย!” เธอประคองร่างบาง (ที่สูงกว่าเธอนิดหน่อย) ไว้ในอ้อมแขน พลางส่งสายตาหยาดเยิ้ม (ที่เธอคิดว่าเท่) ไปให้ “พื้นมันลื่นนะคะ ถ้าเจ็บไป... ‘ท่านประธาน’ เขาจะใจหายเอานะคะ”

ซูเฉินหน้าเหวอ เอกสารในมือเกือบหล่นจริงๆ แต่ไม่ใช่เพราะสะดุดพื้น แต่เพราะตกใจท่าทางของคุณหนูจอมวีนที่จู่ๆ ก็มาทำตัวเป็นสุภาพบุรุษใส่เขา

ส่วนเฟยหลงที่ยืนอยู่ข้างหลัง ขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคมกริบจ้องมองมือของเยี่ยนหลานที่วางอยู่บนเอวเลขาของเขาด้วยความรู้สึกประหลาด

“หลินเยี่ยนหลาน... เธอทำบ้าอะไร?” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น

เยี่ยนหลานรีบปล่อยมือแล้วหันไปยิ้มกว้าง (ที่ดูเหมือนนางร้ายวางแผนชั่วในสายตาคนอื่น) “อ้าว ท่านประธานเฟย! พอดีเห็นคุณเลขากำลังจะล้มเลยช่วยไว้น่ะค่ะ แหม... ดูสิคะ หน้าคุณเลขาแดงใหญ่เลย สงสัยจะ ‘เขิน’ ท่านประธานที่มองมาแน่ๆ”

เธอขยิบตาให้เฟยหลงหนึ่งทีเป็นสัญญาณว่า ‘จัดเลยพี่ ฉันเปิดทางให้แล้ว!’

เฟยหลงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้จนเยี่ยนหลานสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมแนว Wood & Tobacco ที่แสนเซ็กซี่ เขาโน้มตัวลงมาจนหน้าแทบชิดกับเธอ

“ไปรอในห้องฉัน” เขาพูดสั้นๆ

“คะ? อ๋อ... ค่ะๆ (ไปรอจัดฉากสินะ ได้เลย!)” เยี่ยนหลานเดินตัวปลิวเข้าห้องไป ทิ้งให้ซูเฉินกับเฟยหลงยืนอยู่หน้าห้อง

ซูเฉินกระซิบเบาๆ “ท่านประธานครับ... คุณหนูหลินดูแปลกไปนะครับ”

เฟยหลงไม่ตอบ แต่สายตาของเขายังคงจ้องตามแผ่นหลังบางของหญิงสาวที่เพิ่งเดินจากไป... สายตาที่ปกติจะมีแต่ความรำคาญ ตอนนี้กลับมีความสงสัยที่ลุ่มลึกกว่าเดิม

ภายในห้องทำงานประธาน

เยี่ยนหลานไม่ได้นั่งรอเฉยๆ เธอรีบหยิบ ‘ยานอนหลับชนิดอ่อน’ (ที่เธอแอบเตรียมมา) กะจะหยดลงในกาแฟของเฟยหลง เพื่อให้ซูเฉินเป็นคนเข้าไปดูแลและเกิดฉาก ‘เช็ดตัวในตำนาน’ ขึ้นมา

“หึๆๆ ในที่สุดโมเมนต์ที่ฉันรอคอยก็จะเป็นจริง” เธอกำลังจะหยดมันลงไป แต่ประตูห้องกลับเปิดออกเสียก่อน!

เธอรีบเอาขวดยาซ่อนไว้ข้างหลังทันที แต่ด้วยความรีบทำให้เธอก้าวพลาด...

“ว้าย!”

ร่างของนางร้ายเบอร์หนึ่งถลาไปข้างหน้า แต่คราวนี้ไม่มีใครมาประคองเอวเธอไว้ เพราะคนที่เดินเข้ามาคือเฟยหลงคนเดียวเพียวๆ เขาคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทัน แต่แรงเหวี่ยงทำให้เยี่ยนหลานหน้าคะมำลงไปซุกที่อกแกร่งของเขาเต็มๆ

หัวใจของเยี่ยนหลานเต้นรัว (โอ๊ย อกแน่นมากแม่! นี่มันกล้ามเนื้อพรีเมียมชัดๆ! ไม่ได้ๆ ฉันต้องรักลูกเขย แต่ทำไมหัวใจมันเต้นผิดจังหวะแบบนี้ล่ะ!)

“หลินเยี่ยนหลาน... เธอซ่อนอะไรไว้ข้างหลัง?” เฟยหลงถามพลางรวบมือเธอขึ้นมา

“ปะ... เปล่านะคะ! แค่เครื่องรางนำโชคค่ะ!” เธอแถจนสีข้างถลอก

เฟยหลงหรี่ตาลง เขาประคองหน้าเธอขึ้นมาให้สบตากับเขา “ตั้งแต่วันที่ตกน้ำ เธอเลิกตามฉัน แต่กลับไปยุ่งกับเลขาของฉันแทน... คิดจะใช้ซูเฉินเป็นเครื่องมือเรียกร้องความสนใจจากฉันงั้นเหรอ?”

“ไม่ใช่ค่ะ! ฉันแค่อยากให้พวกคุณ... เอ่อ... รักกัน!”

เฟยหลงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มที่ทำให้เยี่ยนหลานเสียวสันหลังวาบ “อยากให้ ‘พวกเรา’ รักกันงั้นเหรอ? งั้นมาดูซิว่า... ฉันจะ ‘รัก’ ใครก่อนดี”

เขาโน้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน เยี่ยนหลานตาโตเท่าไข่ห่าน

(เฮ้ย! ผิดบทแล้วพ่อ! นายต้องไปจูบนายเอกนู่นนนน มาจูบนางร้ายทำไมมมม!)

[ ระบบแจ้งเตือน: ความสัมพันธ์เบี่ยงเบนจากบทประพันธ์ 5%... โปรดระวัง! ]

“ระ... ระบบ! ช่วยด้วยยยยย!”

โปรดติดตามตอนต่อไป...