รับผิดชอบ

“แต่งงานกับผม”

ต้วนซินเว่ยเงยหน้ามองร่างสูงที่ยังจับแขนเธอเอาไว้ ยุคสมัยนี้ชื่อเสียงเป็นเรื่องสำคัญไม่มีวันไนท์สแตนด์เหมือนกับโลกก่อนของเธอ การแต่งงานกับคนที่เคยเจอหน้ากันครั้งแรกและนอนด้วยกันครั้งแรกก็ทำให้รู้สึกแปลก ๆ อีกอย่างเธอพึ่งมาเกิดใหม่ยังไม่ทันได้ปรับตัวกับโลกที่ไม่ค่อยคุ้นเคยนี้เท่าไหร่ แต่ในเมื่อเห็นเขาเป็นคนแรกที่มาเกิดใหม่ทำให้รู้สึกผูกพันไม่น้อย เขาเหมือนญาติคนเดียวที่หลงเหลืออยู่

“แน่ใจเหรอคะ ฉันอาจไม่ใช่ภรรยาที่ดีอย่างที่คุณต้องการนะคะ”

ต้วนซินเว่ยเอ่ยถามด้วยสีหน้าจริงจัง หากเขาเต็มใจเธอก็พร้อมยอมรับ ถ้าเขาไม่พร้อมต่างคนก็ต่างแยกไป เธอไม่ได้ซีเรียสกับการเสียความบริสุทธิ์ขนาดนั้น อาจเพราะเธอมาจากยุคสมัยใหม่ ที่ผ่านจากยุค80นี้ไปหลายสิบปีแล้ว แต่หากแต่งงานกันแล้วอยู่ด้วยกันไม่ได้ก็แค่แยกย้ายกันไป อีกอย่างเธอไม่ได้เป็นคนไร้ความสามารถ ถึงแม้เขาไม่ยอมรับเธอหรือครอบครัวไม่ยอมสนใจไยดี เธอก็ยังสามารถเอาตัวรอดในโลกนี้ได้

“หรือคุณไม่อยากแต่งงานกับทหารยศน้อยอย่างผม”

กู้เฟิงหมิงเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ เธอไม่เหมือนข่าวลือที่เคยได้ยินมา แววตาของเธอดูจริงจัง มีความมั่นอกมั่นใจในตัวเองและดูมีความคิดเป็นของตัวเอง ซึ่งเป็นหญิงสาวแบบที่เขาชอบ เห็นทีเขาจะต้องศึกษาดูเธอดี ๆ เสียแล้ว

“ตำแหน่งทหารไม่ได้สำคัญกับฉันค่ะ คุณไม่เห็นพ่อฉันหรือคะเป็นถึงหัวหน้ากองพันแต่ก็ยังไร้ความสามารถ แค่ดูแลครอบครัวยังไม่ได้เลยแล้วจะไปดูแลทหารหน่วยตัวเองได้อย่างไรคะ”

ต้วนซินเว่ยพูดขึ้นอย่างดูถูก มุมปากยกยิ้มเย้ยหยันเรื่องในครอบครัวยังเละเทะขนาดนี้ แล้วจะมีความสามารถไปปกครองผู้ใต้บังคับบัญชาได้อย่างไร อีกอย่างกู้เฟิงหมิงเป็นถึงนายพลที่อายุน้อยซึ่งปลอมตัวมาตรวจการที่เมืองแห่งนี้ จะมีอะไรด้อยอย่างที่พูดได้อย่างไร

“ในเมื่อคุณตกลงผมจะให้แม่สื่อไปสู่ขอคุณ” ต้วนซินเว่ยมองท่าทีจริงจังของอีกฝ่ายนิ่งๆ ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ เพราะเธอยังมีหลายอย่างที่ต้องจัดการแทนร่างเดิม

“ขอเวลาฉันหน่อยค่ะ สักหนึ่งเดือนขอฉันจัดการเรื่องในบ้านก่อนค่ะ อีกอย่างระหว่างหนึ่งเดือนนี้คุณก็ไปจีบฉันด้วยค่ะจะได้ไม่ผิดสังเกต”

ต้วนซินเว่ยเอ่ยบอก แม้เธออยากจะย้ายออกจากบ้านหลังนั้นแต่เธอต้องจัดการลูกกาที่แอบฝากตัวมาอยู่ในรังหงส์ให้ได้เสียก่อน อย่างน้อยก็ให้มารดาของร่างนี้ได้รู้ความจริงว่าลูกที่ตนรักและใส่ใจหนักหนาแท้ที่จริงเป็นเพียงลูกเมียน้อยเท่านั้น

ส่วนหลังจากนี้อีกฝ่ายจะสำนึกผิดอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับเธอ เพราะร่างเดิมได้ชดใช้ให้ทั้งชีวิตหมดแล้ว แม้จะรู้ว่านี่เป็นเพียงนิยายที่ถูกขีดเขียนเท่านั้น แต่เมื่อได้มาใช้ชีวิตจริง ๆ เธอไม่เคยคิดว่านี่เป็นเพียงหนังสือเล่มหนึ่งเลยสักนิด

“หากเกิดคุณท้องขึ้นมาล่ะ”

กู้เฟิงหมิงถามอย่างเป็นห่วง ชื่อเสียงสตรีนั้นเป็นเรื่องสำคัญมากและเขาเองก็ไม่อยากให้เธอถูกผู้คนนินทาว่าร้ายอีก เพราะจากที่ได้พูดคุยกับข่าวลือที่ได้ยินแตกต่างกันเป็นอย่างมาก แต่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่มีคนบุกเข้ามาห้องเขาก็พอจะเข้าใจหลายอย่าง นี่แค่ครอบครัวเล็ก ๆ ยังอิจฉาและแย่งชิงกันขนาดนี้ หากเป็นครอบครัวใหญ่คงได้ฆ่ากันตายไปข้างหนึ่งหรอกหรือ

“คุณมั่นใจขนาดนั้นเชียวว่าครั้งเดียวติด”

ต้วนซินเว่ยเลิกคิ้วเอ่ยถามอย่างหยอกล้อ เพราะอย่างไรในเนื้อเรื่องร่างเดิมไม่ได้มีลูกเลย เพราะฉะนั้นหากไม่มีอะไรผิดพลาดครั้งนี้ก็คงไม่ท้อง อีกอย่างนับวันหลังเป็นรอบเดือนแล้วไม่ใช่ช่วงเวลาตกไข่เธอจึงมั่นใจว่าไม่ท้องอย่างแน่นอนไม่ใช่ว่าเขาไร้น้ำยา

ดวงตาคมกริบมองรอยยิ้มหยอกล้อแล้วรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจ จึงอดที่จะดึงเธอมากอดเอาไว้แน่นไม่ได้ เขารู้สึกถูกเหยียดหยามอย่างไรอย่างนั้น

“จะให้ผมทดสอบอีกสักครั้งหรือเปล่าครับ”