จับคนเล่นชู้

ต้วนซินเว่ยได้แต่ถอนหายใจอย่างปลงตก เธอดูดวงชะตาทำนายทายทักและยังปราบผีปีศาจได้ แต่น่าเสียดายที่ดูดวงตัวเองไม่ได้ถึงได้ตายอย่างอนาถอย่างนี้ ถูกแล้วเธอเป็นดาราที่ทำนายเปลี่ยนฮวงจุ้ยได้นิดหน่อย แต่พูดไปก็แค่นั้นแหละเพราะอย่างไรเธอก็ไม่สามารถดูดวงตัวเองได้อยู่ดี

เธอน่าจะเอะใจตั้งแต่ก่อนเดินทางแล้ว เพราะตอนนั้นใจเธอรู้สึกใจหวิว ๆ แต่คิดแค่ว่าคงไม่เป็นไร ไม่เป็นไรกับผีนะสิ! ตื่นมาอีกทีก็เป็นตัวร้ายเกรดบีในยุค80ไปเสียแล้ว

“คุณพ่ออย่าพึ่งเข้าไปเลยนะคะ”

“ชิงหลิงถอยไป ฉันจะไปดูนางแพศยาทำตัวไร้ยางอาย ฉันไม่มีลูกแบบมัน!”

เสียงโวยวายดังหน้าห้อง ต้วนซินเว่ยเพียงแค่เหลือบมองแล้วใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ชุดกี่เพ้าสีแดงสดของร่างเดิมกระโปรงถูกฉีกขาดไปจนแทบเห็นแก้มก้น เสียงดังโวยวายหน้าห้องก็ทำให้คนข้างเตียงตื่นขึ้นมาเช่นกัน ดวงตาคู่คมมองต้วนซินเว่ยนิ่ง ๆ จนเธอเดาใจเขาไม่ออก

“ข้างนอกน่าจะเป็นพ่อฉัน”

ร่างสูงลุกขึ้นยืนเผยให้เห็นเรือนร่างที่แข็งแกร่งที่เปลือยเปล่า ดวงตาดอกท้อมองตามอย่างสนใจใคร่รู้ แม้ว่าเมื่อคืนจะได้ครอบครองไปแล้วแต่ตาเธอมองไม่เห็นชัดเจนเท่าตอนนี้ ร่างสูงสวมใส่กางเกงอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะเงยหน้ามองดวงตาทอประกายของหญิงสาว ซึ่งทำให้เขารู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมากเธอยกนิ้วแตะที่ริมฝีปากเบา ๆ

“ชู่ว์~~~ พวกเขาจะเข้ามาได้แล้ว หากเขาถามอะไรคุณบอกว่าไม่รู้นะคะ” ต้วนซินเว่ยเอ่ยบอกแผ่วเบาก่อนจะกัดปลายนิ้ววาดอักขระบางอย่างบนอากาศอย่างว่องไว ทันใดร่างเล็ก ๆ ก็หายไปจากสายตาของกู้เฟิงหมิงทันที ดวงตาคู่คมเบิกกว้างก่อนจะขยับไปจับตรงที่หญิงสาวหายไป

“ฉันยังอยู่ แค่ไม่อยากให้พวกเขาเห็นคุณปกป้องฉันได้หรือเปล่าคะ”

ต้วนซินเว่ยตัดสินใจวางเดิมพัน มนต์คาถานี้แค่พรางตัวเท่านั้นไม่ได้หายไปจริง ๆ อีกอย่างเธอตัดสินใจเลือกใช้ชีวิตกับเขาจึงยอมเปิดเผยความสามารถ แต่หากเขาเอาความสามารถเธอไปเปิดเผยอาจจะถูกจับเผาไฟก็ได้ ในยุคนี้ยังไม่ค่อยมีคนยอมรับความสามารถนี้ แต่ก็ยังไม่แน่เพราะนี่เป็นเพียงบทประพันธ์ที่นักเขียนขีดเขียนขึ้นเท่านั้น หากเธอจะฉีกกฎก็คงไม่เป็นอะไรหรอกกระมั้ง

ผัวะ!

ประตูถูกถีบเปิดเข้ามาอย่างไร้มารยาท พร้อมกลุ่มคนที่ออกันเข้ามาจนเต็มห้อง ทุกคนต่างหันไปมองเจ้าของห้องอย่างสงสัย แต่กลับมองไม่เห็นคนที่พวกเขากำลังตามหา มีเพียงเจ้าของห้องที่ยืนมองพวกเขาอย่างไม่พอใจเท่านั้น

“ต้วนซินเว่ยอยู่ไหน!”

“ผู้กองครับที่นี่เป็นห้องผมจะมีลูกสาวคุณได้ยังไงครับ”

“แต่...” ต้วนซวี่เฉิงตอบกลับอย่างลังเลก่อนจะเดินไปทั่วห้อง เปิดแม้กระทั่งตู้เสื้อผ้าแต่กลับไร้วี่แววของบุตรสาวตัวดี เจ้าของห้องเพียงแค่ยืนนิ่ง ๆ กับที่มองดูแขกไม่ได้รับเชิญอย่างเย็นชา

“คุณพ่อคะ คือฉันเห็นน้องเข้ามาในนี้จริง ๆ นะคะ” ต้วนชิงหลิงพูดขึ้นอย่างกระวนกระวายเพราะเธอกับฟ่านอี้ผิงเป็นคนโยนหล่อนเข้าไปในห้องนี้จริง ๆ

“ใช่ครับผมเป็นพยานได้” ฟ่านอี้ผิงที่ตามมาด้วยรีบเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ทว่าตอนนี้พวกเขาไม่มีหลักฐานอีกทั้งตัวคนก็ไม่อยู่ภายในห้อง ทำให้พวกเขาทำอะไรไม่ได้

“พวกคุณทำลายข้าวของคนอื่น และกล่าวโทษคนอื่นแบบนี้จะรับผิดชอบยังไงครับ” กู้เฟิงหมิงเอ่ยถามอย่างเย็นชา แค่มองเขาก็สามารถคาดเดาเหตุการณ์ต่าง ๆ ได้ หากมือยังไม่ได้จับข้อมือบางเอาไว้เขาคงคิดว่าทุกอย่างเป็นแค่ความฝันแน่ ๆ

“เดี๋ยวให้คนเอาตั๋วคูปองจักรยานมาให้เธอแทนคำขอโทษแล้วกัน” ต้วนซวี่เฉิงที่ถูกผู้ใต้บังคับชามองและเอ่ยถามเหตุผลทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด ก่อนจะเอ่ยบอกแล้วรีบตัดสินใจออกจากห้องที่เล็กแคบนี้ไป พื้นที่มีแค่นี้เขาก็ค้นหมดแล้ว

“พ่อคะหนูขอโทษ”

“ไม่ใช่ความผิดของลูกไปกันเถอะ”

ต้วนซวี่เฉิงลูบหัวบุตรสาวอย่างรักใคร่ก่อนจะพากันจากไป ชาวบ้านที่ตามมามุงดูต่างก็เสียดายที่ไม่มีเรื่องใหม่ไปเล่า แต่ก็สามารถใส่สีตีไข่เรื่องนี้ได้เหมือนกันพูดกันปากต่อปากอย่างไรก็จับไม่ได้อยู่แล้วว่าใครเป็นคนพูด อีกอย่างบุตรสาวที่ถูกรับมาของหัวหน้ากองพันก็ไม่ได้เป็นที่รักเสียหน่อย พูดไปก็ไม่มีคนมาหาเรื่องพวกเธอหรอก...