เกิดใหม่มาเป็นนางร้ายเกรดบี

ในม่านราตรีที่มองไม่เห็นสิ่งใด แต่ทุกการสัมผัสต้วนซินเว่ยกลับรู้สึกอย่างชัดเจน ร่างกายร้อนผ่าวและอ่อนระทวยความรู้สึกวาบหวามจนกลั้นเสียงครางสะอื้นไม่ไหว สมองพร่าเบลอจับต้นชนปลายไม่ถูก รู้เพียงแค่ว่าร่างกายถูกครอบครองอย่างเอาแต่ใจ เธอเหมือนเรือลำน้อยที่ถูกคลื่นซัดสาดครั้งแล้วครั้งเล่าจนไม่มีสติให้นึกถึงสิ่งใด ไม่รู้ว่าเวลานานเพียงใดที่ความรู้สึกนี้จางหายไป ความง่วงงุนทำให้เธอลืมตาไม่ขึ้นมีเพียงความคิดเดียวที่เหลืออยู่ก่อนจะสลบไสลไปคือ

เธอพลาดท่าให้ใคร...

แสงแดดยามเช้าสาดเข้ามาภายในห้อง ทำให้คนที่นอนอยู่บนเตียงดึงผ้าห่มมาคลุมโปงไว้ เธอรู้สึกปวดร้าวไปทั้งร่างขอนอนต่ออีกสักหน่อยก่อนแล้วค่ะ ทว่ามือที่คว้าหมอนข้างมานอนกอดกลับกลายเป็นกล้ามท้องแปดลูกแข็ง ๆ แทน เธอผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ สัมผัสเมื่อคืนยังฉายชัดในความทรงจำ ทว่าภาพตรงหน้าทำให้เธอสับสนไม่น้อย

“ที่นี่ที่ไหน”

ต้วนซินเว่ยพึมพำเสียงเบามองห้องนอนขนาดเล็กและข้าวของไม่มากนัก แต่นั่นไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกแปลกใจกับนี่เป็นเพียงบ้านไม้เท่านั้น แต่เมื่อก้มมองข้างตัวกลับทำให้เธอชะงักงัน ชายหนุ่มตรงหน้าหน้าตาค่อนข้างคมเข้มมีรอยแผลเป็นที่ใต้ตาขวาทำให้ดูน่ากลัวนิด ๆ แต่ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยถามอะไรความทรงจำบางอย่างที่ไม่ใช่ของเธอก็ถาโถมเข้ามาอย่างต่อเนื่อง เธอยกมือกดนวดขมับที่ปวดร้าวจนแทบระเบิด โชคดีที่ปวดไม่นานและทำให้เธอเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด

ก่อนหน้านี้เธอกำลังเดินทางไปแสดงละครเรื่องพรางรักในยุค80เรื่องหนึ่งที่เธอรับบทมาเพราะเห็นว่าละครตัวนั้นมีชื่อเหมือนกับเธอซึ่งในเรื่องเธอเป็นแค่ตัวร้ายเกรดบีเท่านั้น ระหว่างทางฝนตกถนนลื่นทำให้รถที่เธอนั่งตกเหว

ใช่แล้วเธอตายแล้ว และได้เกิดใหม่เป็นตัวร้ายเกรดบีในยุค80ในบทละครที่เธอกำลังอ่านเพื่อทำความเข้าใจ ร่างนี้ชีวิตน่าสงสารถูกเมียน้อยของพ่อเอาตัวไปปล่อยทิ้งหมู่บ้านชนบท และเอาลูกของตัวเองมาให้มารดาของร่างนี้เลี้ยงแทน ซึ่งก็คือต้วนชิงหลิงนางเอกของเรื่องนี้

เมื่ออายุสิบเจ็ดร่างเดิมถูกตามหาพบและรับกลับมาเลี้ยงดูที่ตระกูลต้วน ทว่าลูกแท้ ๆ ก็ยังไม่สามารถทำให้หลี่ฟางหยวน รักและเอ็นดูได้เท่ากับลูกที่ถูกเลี้ยงมากับมือ ร่างเดิมจึงเดินเส้นทางผิดทำตัวเป็นตัวร้ายเกรดบีที่ตามรังควานนางเอกของเรื่อง มีนิสัยโวยวายและเอาแต่ใจเพื่อเรียกร้องความสนใจของครอบครัว

ทว่ายิ่งนานไปยิ่งทำให้ผู้คนรังเกียจ ร่างเดิมจบแค่มัธยมปลายอีกทั้งอยู่บ้านนอกมาตลอด ทำให้เข้าสังคมในเมืองไม่ค่อยได้ ถูกผู้คนในเมืองต่างรังเกียจทำให้ไม่มีเพื่อนสักคน นี่ไม่ใช่จุดจบของร่างเดิมแต่เพราะเธอไปวางแผนแย่งชิงฟ่านอี้ผิงพระเอกของเรื่อง ซึ่งเป็นคู่รักวัยเด็กของนางเอกมาเป็นของตัวเอง

แต่ฟ่านอี้ผิงมีหรือที่จะสนใจคู่หมั้นตัวจริงที่เป็นเพียงเด็กสาวบ้านนอกที่ไร้การศึกษา เขาร่วมมือกับนางเอกวางแผนตลบหลังร่างเดิม โดยที่ร่างเดิมดื่มยากำหนัดไปเป็นจำนวนมากและยังถูกยัดเข้าห้องของทหารยศน้อยคนหนึ่งในกองทัพ เมื่อนายพลต้วนซวี่เฉิงบิดาร่างนี้รู้ข่าว ก็ยัดเยียดร่างเดิมให้แต่งงานกับกู้เฟิงหมิงทหารยศน้อยในค่ายทันที จากนั้นก็ไม่ไยดีบุตรสาวคนนี้อีก

ส่วนเนื้อหาในเรื่องต่อจากนี้ คือร่างเดิมที่มีความทะเยอทะยานมีหรือที่จะยอมเป็นภรรยาทหารยศน้อย เธอทำตัวเหลวไหลเล่นการพนันทุกชนิดและหยิบยืมเงินไปทั่วค่าย สุดท้ายก็เดินทางผิดไปหลับนอนกับเศรษฐีคนหนึ่ง เมื่อกู้เฟิงหมิงรู้ข่าวจึงได้หย่ากับเธอ หลังหย่าร่างเดิมยังใช้ชีวิตเหลวแหลกสุดท้ายก็ถูกสามีใหม่จับไปขายในซ่องไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีก

ก่อนจะสิ้นใจร่างเดิมได้มารู้ความจริงว่า กู้เฟิงหมิงนั้นแท้จริงเป็นถึงนายพลยศสูงที่ปลอมตัวมาตรวจสอบเรื่องราชการในค่าย แม้จะตายก็นอนตายตาไม่หลับมาสำนึกเสียใจภายหลังก็สายไปแล้ว

และนี่เป็นเรื่องราวที่เหลือจากที่เธออ่านบทประพันธ์มา ซึ่งก่อนหน้านี้เธอสาปแช่งคนเขียนไปมากพอควรที่ให้ตัวละครที่ชื่อแซ่เดียวกับเธอพบกับจุดจบแบบนี้ สวรรค์ก็เลยลงโทษเธอให้มาอยู่ร่างนี้แทนใช่หรือไม่