ตอนที่ 4 เข้าเมืองขายของ

เริ่นเหว่ยหยางรีบวิ่งไปยังบ้านของท่านป้าฟ่านหนิงซึ่งอยู่ไม่ไกลนักจากบ้านของเขา แต่ก่อนในยามที่บ้านเขาขาดแคลนอาหาร ท่านป้าฟ่างหนิงก็มักจะนำอาหารมาแบ่งปันให้อย่างไม่ขาดสาย เป็นผู้ใหญ่ใจดีที่เขานับถือเสมอมา

เมื่อมาถึงหน้าบ้าน เขาหยุดยืนหอบหายใจอยู่หน้ารั้วดินเหนียวที่ก่อขึ้นอย่างมั่นคง ตัวบ้านดูดีกว่าของเขามากนัก

“ท่านป้าฟ่านหนิงขอรับ!” เขาเรียกออกไปด้วยเสียงดังฟังชัด

ไม่นาน หญิงสูงวัยผู้หนึ่งก็เปิดประตูออกมา นางชะเง้อมองก่อนจะเห็นหน้าเด็กชายผู้คุ้นเคย จึงยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

“เหว่ยหยางหรือ? มาหาข้ามีธุระอันใดหรือ?” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น แม้จะเป็นเวลาดึกแล้ว

เด็กชายรีบยกมือไหว้ และเอ่ยสิ่งที่ตนต้องการอย่างไม่รีรอ

“ข้ามีเรื่องรบกวนท่านป้าเพียงเล็กน้อยขอรับ ข้าอยากขอยืมเกวียนลาของท่าน เพื่อจะนำของเข้าเมือง”

“เจ้าอยากเข้าเมืองในเวลานี้หรือ?” นางถามอย่างประหลาดใจ

“ใช่ขอรับ และข้ายังอยากขอร้องให้ท่านช่วยไปดูแลท่านแม่ให้สักพัก พอดีข้าต้องรีบเอาของไปขายข้างในเมืองให้ทันตลาด” เขาพูดอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่ปิดบัง เพราะรู้ว่าท่านป้าฟ่านหนิงเป็นคนใจดีและไว้ใจได้

นางพยักหน้าโดยไม่ลังเล “ได้สิ เจ้าเข้าไปขับเกวียนได้เลย เดี๋ยวข้าจะไปดูแม่ให้เอง” นางเปิดประตูบ้านให้เขาเดินเข้าไปหยิบเกวียน

ระหว่างที่เหว่ยหยางเดินผ่านหน้าท่านป้า เสียงท้องร้องดังขึ้นมาจากร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรง เด็กชายยิ้มเขิน หันไปสบตานางอย่างรู้สึกผิด

ฟ่านหนิงได้ยินเช่นกัน นางถอนหายใจเล็กน้อยแต่ยิ้มออกมา “เจ้ามิได้กินข้าวมาอีกแล้วใช่หรือไม่? ข้าเคยบอกแล้วไม่ใช่หรือ ว่าอย่าปล่อยให้ตัวเองอดแบบนี้”

นางหันหลังเดินเข้าไปในครัว หยิบหมั่นโถวร้อน ๆ มาสองลูกแล้วยื่นให้เด็กชาย “เจ้ากินซะเถอะ อย่าปฏิเสธเลย หากเข้าเมืองด้วยท้องว่างเช่นนี้ จะมีแรงทำสิ่งใดกัน?”

เหว่ยหยางมองหมั่นโถวตรงหน้า ใจหนึ่งก็อยากกินจนทนไม่ไหว แต่อีกใจก็ไม่อยากเป็นภาระ เขาเตรียมจะปฏิเสธ ทว่าท่านป้าฟ่างหนิงชิงพูดดักไว้ก่อน

“กินซะเถอะ ข้าไม่อยากให้เจ้าล้มป่วยไปอีกคน”

เด็กชายยิ้มอย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณท่านป้าฟ่านหนิงมากขอรับ ข้าสัญญาว่าหากข้ากลับมา จะนำของดี ๆ มาตอบแทนอย่างแน่นอน” เขากล่าวด้วยความจริงใจ แล้วจึงรีบขับเกวียนไปส่งป้าฟ่างหนิงที่บ้านตน

เมื่อหญิงชราเห็นสิ่งที่เขานำมาด้วย นางแปลกใจแต่ก็ดีใจแทนเขา และเอ่ยเตือนด้วยความห่วงใย

“ของเช่นนี้หากจะเอาไปขาย ต้องใช้ทางหลังหมู่บ้านนะ หากใช้ทางหลัก เดี๋ยวจะมีคนมาแย่งของเจ้าไปเสียก่อน”

เหว่ยหยางพยักหน้า รับคำด้วยความสำนึกในน้ำใจ “ขอบคุณขอรับท่านป้า ฝากดูแลท่านแม่ด้วยนะขอรับ”

แล้วเด็กชายก็บังคับเกวียนออกไป ท่ามกลางความมืดและลมหนาวที่เริ่มโบกโบย

เขาใช้ใบไม้คลุมของไว้ในเกวียนอย่างมิดชิด ก่อนเร่งฝีเท้าลาให้ก้าวเร็วขึ้น มุ่งหน้าไปยังเมืองซานเฉิง เมืองขนาดกลางที่เขาคุ้นเคย ใช้เวลาราวสามชั่วยามก็เดินทางถึง

เมืองเงียบสงบ มีเพียงทหารสองนายตรวจตราอยู่หน้าประตู เขาเคยเข้ามาที่นี่หลายครั้ง จึงผ่านเข้าเมืองได้อย่างไม่ติดขัด

ร้านอาหารเล็ก ๆ ตรงหัวมุมถนน เป็นจุดหมายที่เขามักมาขายของ เพราะเจ้าของร้านอย่างหลงจู เป็นคนซื่อตรงมากกว่าใคร

เสี่ยวเอ้อเห็นเด็กชายผู้คุ้นหน้าคุ้นตาที่มักมาขายของอยู่บ่อยครั้ง เขาจึงทักทายด้วยรอยยิ้มเป็นกันเอง

“เหว่ยหยาง เจ้ามาขายของอีกแล้วหรือ?” เขาถามพลางชะเง้อมองไปยังเกวียนลาที่จอดอยู่

“ใช่ขอรับ ครั้งนี้ข้ามีของชิ้นใหญ่ ไม่ทราบว่าท่านหลงจูอยู่หรือไม่?” เด็กชายตอบเสียงเบา สายตาเหลือบมองไปรอบ ๆ อย่างระวัง

“ของชิ้นใหญ่หรือ?” เสี่ยวเอ้อพูดพลางก้าวเข้าไปดูใกล้ ๆ อย่างสนใจ

เมื่อเขาแหวกใบไม้ที่คลุมอยู่บนเกวียน ก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อพบว่ามันคือกวางป่าที่ยังสมบูรณ์

“เจ้าเข้าไปด้านหลังร้านเถอะ ข้าจะไปตามท่านหลงจูให้” เสี่ยวเอ้อกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น แล้วรีบหันหลังกลับทันที

เหว่ยหยางพยักหน้า แล้วบังคับเกวียนลาช้า ๆ เข้าไปจอดยังหลังร้าน รอไม่นานก็เห็นหลงจูเดินมาอย่างรีบร้อน แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้

“เจ้าว่ามีของชิ้นใหญ่… ข้าไม่คิดว่าจะใหญ่ถึงเพียงนี้ เป็นกวางทั้งตัวเสียด้วย” เขาเอ่ยอย่างประหลาดใจ

“ใช่แล้วขอรับท่านหลงจู ข้าไปเจอมันในป่าขณะมันได้รับบาดเจ็บ จึงจัดการมันได้ ข้าคิดว่าท่านน่าจะสนใจ” เหว่ยหยางตอบพร้อมแหวกใบไม้ออก เผยให้เห็นร่างกวางเต็มตัว

หลงจูก้มลงตรวจดูรอบกายของกวางอย่างละเอียด เขาพบว่าร่างมันสมบูรณ์ แม้จะผอมไปเล็กน้อย แต่ไม่มีบาดแผลฉีกขาดรุนแรง

“แล้วเจ้าคิดจะขายมันในราคาเท่าใด?” เขาถาม ขณะกวาดตามองเด็กชายตรงหน้าอย่างพินิจ เขารู้ดีว่าเด็กผู้นี้ไม่ใช่คนโง่ แม้ยังเยาว์วัยก็เฉลียวฉลาดเกินตัว

“ข้าไม่รู้ราคาที่แน่นอนหรอกขอรับ แต่เท่าที่รู้มา กวางเช่นนี้ใช้ได้ทุกส่วน ทั้งยังเป็นของหายากในเมือง ข้าคิดว่าคงมีค่าไม่น้อย” เหว่ยหยางตอบเรียบ ๆ สายตาสบกับหลงจูอย่างแน่วแน่

หลงจูหัวเราะในลำคอ “เจ้าพูดถูก ของพวกนี้หายากจริง เมืองของเราก็ไม่ได้กินเนื้อกวางมานาน หากเช่นนั้น… ข้าขอเสนอราคายี่สิบตำลึงทอง เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

ราคานี้สูงมาก แม้หลงจูจะรู้ว่าตนสามารถทำกำไรจากกวางตัวนี้ได้มากกว่านี้ แต่เขาก็ยินดีตอบแทนความเสี่ยงของเด็กชายตรงหน้า

เหว่ยหยางพยักหน้าอย่างพอใจ “ขอรับ ข้าขอรับเป็นตั๋วเงินสิบห้าตำลึงทอง อีกห้าตำลึงขอเป็นตำลึงเงินและเงินอีแปะ ข้าคิดว่าแยกไว้ดีกว่า เผื่อจะปลอดภัยมากกว่าเวลาพกพา”

“ได้สิ ข้าจะให้คนจัดการให้” หลงจูยิ้มพึงพอใจในไหวพริบของเด็กน้อย พร้อมสั่งให้เสี่ยวเอ้อจัดการเงินตามที่ตกลง

ไม่นานนัก เหว่ยหยางก็ได้รับเงินครบถ้วน ทั้งตั๋วเงินสองใบและเงินสดอีกจำนวนหนึ่ง เขากล่าวลาหลงจูด้วยความสุภาพ แล้วรีบควบเกวียนกลับออกจากเมือง

ยามนั้นยังไม่เย็นนัก เขาใช้เวลาเลือกซื้อของอย่างตั้งใจ ข้าวสารคุณภาพดีหลายชั่ง ผ้าห่มหนานุ่ม เสื้อผ้าใหม่ทั้งของตนและของมารดา รวมทั้งผ้าชั้นดีสำหรับท่านป้าฟ่างหนิง

เขายังซื้อเนื้อหมู มันหมู น้ำตาล และยารักษาโรคที่เริ่มจะหมดแล้ว รวมถึงไข่ไก่จำนวนมากไว้สำหรับบำรุงร่างกายมารดา

เมื่อได้ของครบ เขารีบบังคับเกวียนกลับหมู่บ้านทันที

ขณะที่เกวียนของเหว่ยหยางค่อย ๆ เคลื่อนตัวลับตาไป ชายขอทานผู้หนึ่งที่เฝ้าสังเกตอยู่ไม่ไกล แย้มยิ้มบางด้วยแววตาแฝงเล่ห์

“เด็กนั่น… น่าสนใจยิ่งนัก” เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนจะหมุนตัว เดินหายไปทางนอกเมืองอย่างเงียบงัน

เงามืดของอันตราย เริ่มย่างกรายเข้ามาอย่างช้า ๆ …