4. แกล้งไปเรื่อย

บรรดาบ่าวไพร่ที่กำลังทำความสะอาดลานบ้านถึงกับหยุดมือ มองคุณหนูสี่ที่เดินร่ายรำผ่านไปอย่างอัศจรรย์ใจ

“นั่นคุณหนูสี่จริงหรือ ไยนางถึงสดใสแปลกๆ” บ่าวคนหนึ่งซุบซิบกับสหายที่กำลังเดินเคียงข้างกันไปยังเรือนใหญ่

ซึ่งคำพูดที่คนเหล่านี้เคยเอ่ยประจำ วันนี้นางกลับไม่ได้ผ่านไปอย่างเช่นเคย เพราะคนที่พวกเขากำลังกล่าวถึง ได้หันมาแยกเขี้ยวใส่ ก่อนจะคำรามเสียงดัง “เจ้า! บนหัวเจ้ามีเงาดำลอยอยู่ สงสัยจะเป็นวิญญาณตุ๊กแกจองเวร รีบไปกินหัวหอมสามหัวก่อนตะวันจะตกดินเสีย มิเช่นนั้นตุ๊กแกจะมากัดหูเจ้า”

บ่าวชายผู้นั้นตกใจจนหน้าซีดพลางทิ้งไม้กวาดในมือ ก่อนจะวิ่งตรงไปทางห้องครัวที่อยู่ทางหลังเรือนในทันที

ซือหลินได้แต่ยืนกลั้นขำกับท่าทางลนลานของเขา ที่มีมากจนวิ่งไม่คิดชีวิต “สงสัยจะกลัววิญญาณตุ๊กแกมากจริง ๆ”

“คะ…คุณหนู เห็นเงาดำจริงหรือเจ้าคะ” เสี่ยวจูรีบถาม

“เปล่า ข้าได้ยินสาวใช้ตรงนั้นคุยกันเรื่องคนงานจับตุ๊กแกเมื่อคืน ข้าเลยพูดอำไปเรื่อยก็แค่นั้น นึกไม่ถึงว่าจะเย้าถูกคนเสียได้” เอ่ยแล้วนางก็ส่งเสียงหัวเราะ โดยลืมไปว่ายามนี้กำลังรับบทเป็นคนเสียสติอยู่ แต่พอนึกได้นางก็กล่าวไปเรื่อย

ขณะที่นางกำลังเพลินกับการแกล้งคนไปทั่ว เฉินหยวนซีที่เพิ่งเสร็จธุระเดินกลับมาเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี เขาขมวดคิ้วมองน้องสาวที่กำลังยืนคุยกับกระถางต้นไม้ด้วยท่าทางจริงจัง

“เหมยเหมย เจ้าทำอะไรอยู่หรือ” หยวนซีถามเสียงเรียบ

ซือเหมยหันมามองพี่รอง ก่อนจะแสร้งทำตาโตแล้ววิ่งเข้าไปคว้ามือเขาไว้ “พี่รอง ท่านมาก็ดีแล้ว กระถางต้นไม้นี่มันบอกว่าหิวเหล้า ท่านช่วยสั่งคนเอาเหล้าหมักมาให้มันดื่มที ประเดี๋ยวข้าจะดื่มเป็นเพื่อนมันด้วย มันจะได้ไม่เหงา” นางยิ้มจนตาหยี

หยวนซีถึงกับกุมขมับ ยอมรับอย่างดุษฎีตามที่คนสนิทรายงาน ‘นางอาการหนักกว่าเดิมจริงหรือนี่ จากที่เคยเงียบ ยามนี้กลับพูดจาเลื้อนเปื้อนมากกว่าเดิม’ เขานึกในใจอย่างสิ้นหวัง

“เหมยเหมย... กระถางต้นไม้กินเหล้าไม่ได้หรอกนะ พี่รองว่าเจ้ากลับไปพักผ่อนเถิดนี่ก็ค่ำแล้ว ประเดี๋ยวน้ำค้างลงมาจะทำให้ป่วยเอาได้” หยวนซีพยายามโน้มน้าว พร้อมกับตั้งท่าจะประคอง ทว่าน้องสาวกลับเบี่ยงตัวหนีไม่ให้จับเสียอย่างนั้น

“ไม่เอา! ต้นไม้อยากดื่มเหล้า หากไม่ให้มันกินมันจะเลื้อยมาพันขาข้า พันขาพี่รอง พันขาทุกคนในจวนทั้งหมดเลย”

หยวนซีถึงกับไปไม่เป็น แต่ก็ยังพยายามเกลี้ยกล่อม เอ่ยไปเรื่อยจนเป็นซือหลินเองที่นึกสงสารเขาขึ้นมา

“ก็ได้ เช่นนั้นทุกคนก็ระวังตัวไว้เถอะ” เอ่ยพลางกวาดนิ้วชี้ไปทั่วบริเวณ ซึ่งยามนี้มีแค่สาวใช้ทั้งสองกับพี่ชายนางเท่านั้น

ระหว่างที่เดินกลับเรือน ซือหลินยังมิวายหันมาตะโกนบอกพี่ชายว่า “พี่รอง! ถ้าคืนนี้ต้นไม้วิ่งตามท่าน จะมาหาว่าเหมยเหมยไม่เตือนนะเจ้าคะ มันต้องเลื้อยมาพันขาท่านแน่”

“ได้ ๆ พี่จะระวังตัว” หยวนซีตอบรับ พอคล้อยหลังน้องสาว เขาก็ส่ายศีรษะ พลางยกมือขึ้นนวดขมับ “หากท่านพ่อกับพี่ใหญ่กลับมา พวกเขาจะต้องตำหนิข้าจนหูชาเป็นแน่”

“คุณชายรองก็ทำดีที่สุดแล้วนะขอรับ คุณหนูสี่นางเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่เด็ก ท่านแม่ทัพไม่ตำหนิคุณชายหรอกขอรับ” เฉินจี้ที่แอบอยู่ในมุมเพื่อไม่ให้คุณหนูสี่เห็นเอ่ยขึ้นขณะเดินออกมา

“แต่น้องสี่มีอาการหนักขึ้น หลังฟื้นจากการจมน้ำ ซึ่งอันที่จริงนางควรจะตายไปแล้วด้วยซ้ำ ไม่รู้ต่อไปจะหนักกว่านี้หรือไม่” หยวนซียังกล่าวเสียงเหนื่อย เมื่อนึกถึงท่าทีที่ต่างไปของน้องสาว

“แต่มันอาจไม่เป็นอย่างที่คุณชายกังวลก็ได้นะขอรับ”

หยวนซีหันขวับมาทันที “จะเป็นไปได้อย่างไร เจ้าไม่เห็นหรือว่า แม้กระทั่งข้านางก็จำไม่ได้ ข้าไม่กังวลได้หรือ”

“ก็…ก็จริงขอรับ” คนสนิทได้แต่ยิ้มแหย

นับแต่นั้น หยวนซีก็พยายามมาหาน้องสาวบ่อยขึ้น เพราะเกรงว่านางจะลืมว่าเขาคือพี่ชายแท้ ๆ เพราะจากที่ซือเหมยเคยให้จับ บัดนี้กลับเหินห่างราวกับคนไม่รู้จัก คอยระวังตัวกับเขาอยู่ตลอด แม้เรื่องที่เกิดขึ้นจะผ่านมาห้าวันแล้วก็ตาม

อย่างเช่นวันนี้ เขาเดินมาเห็นน้องสาวยืนนิ่งมองฟ้ามองดินราวกับกำลังสำรวจบางอย่าง เขาจึงรีบเดินเข้าไปใกล้ สองมือหนายกขึ้นประคองไหล่บางหวังจะให้ความอบอุ่นเหมือนที่เคยทำ

“ทำอันใดอยู่ฮึ”

ทว่าทันทีที่สัมผัสนั้นแตะถูกตัว ร่างอรชรกลับสะดุ้งสุดตัวและเบี่ยงตัวหลบออกไปตามสัญชาตญาณ

นางกอดอกตนเองแน่นแววตาเต็มไปด้วยการระวังภัย ตามความเคยชินของสตรีที่ไม่คุ้นชินกับการให้ผู้ชายแปลกหน้ามาแตะเนื้อต้องตัว โดยเฉพาะยามที่กำลังคิดเรื่องนั้นเรื่องนี้อยู่

“เหมยเหมย... เจ้า... เจ้าเกลียดพี่รองแล้วหรือ”

ซือหลินรับรู้ว่าตนผิด แต่ก็ยังแถไปได้หน้าตาเฉย “พี่รอง ทำผีเสื้อข้าบินหนีไปหมด ไปจับมาให้ข้าเลยนะ”

“พี่รองขอโทษ พี่จะรีบไปจับให้ประเดี๋ยวนี้เลย” พี่ชายที่แสนดีผู้ไม่รู้อะไร รีบเอ่ยอย่างร้อนใจ พลางสาวเท้าเข้าไปในสวนเพื่อจับผีเสื้อให้น้องสาว โดยมีสายตารู้สึกผิดของซือหลินมองอยู่

‘ขอโทษนะคะ พอดีฉันยังไม่ชินกับความสัมพันธ์ของพวกเรา แต่ฉันจะพยายามเป็นน้องสาวคนเดิมของคุณให้ได้ก็แล้วกัน' นึกแล้วนางก็แสร้งปรบมือให้พี่ชายที่แสนดี เพื่อให้เขาได้มีกำลังใจขึ้นบ้าง เพราะเมื่อครู่ตนแสดงท่าทีไม่น่ารักจริง ๆ

และในขณะที่นางกำลังปรบมือพลางกระโดดโลดเต้นดีใจ เสียงจากด้านหลังก็ดังขึ้นมาให้ร่างอรชรนี้ต้องรีบหันไปมอง

“เหมยเอ๋อร์ นี่เจ้ายังไม่ตายจริง ๆ หรือ” เฉินอวี้โหวเอ่ยทั้งน้ำตา ซึ่งก่อนหน้านั้นม้าเร็วไปแจ้งข่าวว่านางตกน้ำและสิ้นชีพไปแล้ว ทว่าช่วงที่เขากำลังเดินทางมาก็มีม้าเร็วแจ้งข่าวอีกฉบับว่านางฟื้นคืนกลับมาแล้ว ทำให้เขาต้องรีบมาดูให้เห็นกับตา

ซือหลินยืนนิ่งอยู่กับที่ แม้พอจะเดาออกว่าคนตรงหน้าเป็นใคร ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่กล้าแสดงท่าทางตื่นเต้นหรือกังวลให้เขาเห็น ร่างอรชรยังคงทำหน้าทำตาเหมือนคนเสียสติที่ไม่ไยดีอะไร

แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นร่างสูงที่เดินตามมา ท่าทางของคนเสียสติก็แปรเปลี่ยนเป็นตะลึงงัน ‘อย่าบอกนะว่า คนนี้คือพี่ใหญ่พระเอกของเรื่อง โอ้มายก๊อด! หล่ออะไรเบอร์นี้เนี่ยะ’

ซือหลินยืนนิ่งค้าง สายตาจดจ้องไปยังบุรุษผู้มาใหม่ที่เดินตามหลังเฉินอวี้โหวเข้ามาอย่างไม่วางตา หากจะบอกว่าคุณชายรองของจวนหล่อเหลาแล้ว บุรุษผู้นี้กลับดูรูปงามและเปี่ยมรัศมีมากกว่า เพราะเขาดูภูมิฐานและสง่างามเป็นอย่างมาก

เขาอยู่ในชุดทหารสีนิลขลิบเงินทับด้วยเกราะหนังบางส่วนบ่งบอกถึงตำแหน่งแม่ทัพขับให้ดูองอาจ ร่างกายสูงใหญ่กำยำดูสง่าผ่าเผยทุกย่างก้าว ใบหน้าคมคายราวกับรูปสลักที่แสนปราณีต

นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวที่ฉายแววเย็นชาและเงียบขรึมอยู่เป็นนิจ ริมฝีปากหยักลึกได้รูปปิดสนิท ไร้ซึ่งรอยยิ้มใด ๆ

‘มู่หรงอวี้ พระเอกของเรื่องสินะ’ ซือหลินนึกในใจ พลางนึกถึงอารัมภบทที่แนะนำถึงตัวละครในนิยายเรื่องนี้

พระเอกถูกรับมาเลี้ยงตั้งแต่อายุได้สิบสามปี ในช่วงที่บิดาเจ้าของร่างขึ้นเป็นนายกองใหม่ ๆ บิดามารดาของพระเอกนั้นตายเพราะศึกสงคราม เฉินอวี้โหวจึงรับมาเลี้ยงดั่งบุตรในใส้แต่ก็ไม่ได้เอาเข้าผังตระกูล เพราะเขาต้องสืบเชื้อสายตระกูลตนเองไว้เช่นกัน

ซึ่งยามนี้มู่หรงอวี้ได้กลายเป็นแม่ทัพหนุ่มอนาคตไกลและยังเป็นมือขวาคนสำคัญของชินอ๋องไปแล้ว

“เหมยเอ๋อร์มาหาพ่อเร็วเข้า เจ้าไม่คิดถึงพ่อหรือ” ผู้เป็นบิดาอ้าแขนรอรับบุตรสาว ทว่านางกลับยังคงยืนนิ่งที่เดิม

“ท่านพ่อ น้องสี่นางไม่ค่อยเหมือนเดิมขอรับ”

“หมายความว่าอย่างไร” ท่านโหวรีบถามบุตรชายทันที

“เอ่อ…ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาน้องสี่จำอะไรไม่ได้เลยขอรับ ซ้ำยังคุยเก่งมากกว่าเดิม ทว่าคุยไปทั่วขอรับ” หยวนซีรายงานเสียงเบา

“ปะ…เป็นเช่นนั้นจริงหรือ” เฉินอวี้โหวถึงกับหน้าเจื่อน เมื่อรู้ว่าบุตรสาวที่เสียสติมานาน กลับมีอาการหนักขึ้นไปอีก

ส่วนคนที่ยืนสง่าผ่าเผยอยู่ทางด้านหลัง เขากำลังพิจารณาท่าทางที่ไม่เหมือนเดิมของน้องสาวต่างสายเลือด ด้วยสายตาคมกริบของคนที่ช่างสังเกต เพราะตั้งแต่เดินเข้ามา ตามปกติซือเหมยจะต้องหวาดกลัวเขาจนต้องหาแผ่นหลังใครสักคนซุก แต่นี่กลับไม่

ผิดกับซือหลินที่แสร้งทำตัวเป็นคนเสียสติ นางรู้ว่าตนกำลังถูกจับจ้อง จากคนที่ฉลาดที่สุดในนิยายเรื่องนี้ และเขายังเป็นคนที่ร้ายกาจ เผด็จการ ซ้ำยังเย็นชาที่สุดด้วย กับน้องสาวต่างสายเลือดที่สติไม่ดีก็ยังไม่เว้น ทว่าเรื่องเหล่านี้ เขาจะทำลับหลังบิดาเท่านั้น