จุดเริ่มต้น

แรกรุ่งอรุณมวลกลิ่นดอกไม้หน้าจวนใหญ่สกุลซ่ง สกุลขุนนางยอดนักรบที่สืบต่อกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษ รุ่งเรืองที่สุดเห็นจะเป็นช่วงที่บุตรสาวคนรองขึ้นเป็นฮองเฮา หลังเสกสมรสกับฮ่องเต้ราชวงศ์หลู่ ที่ฝ่าฟันปราบกบฏจากแผ่นดินเดิม รวบรวมแผ่นดินเข้าด้วยกันจนกระทั่งเป็นแผ่นดินทอง เหล่าขุนนางสถาปนาขึ้นเป็นฮ่องเต้หลู่ต้าฉิน!!

และเพราะอายุยังน้อย การลำดับขั้นรัชทายาทจึงตกเป็นของน้องชายอย่างหลู่หยางโหลว รอจนกว่าฮองเฮาจะทรงพระครรภ์จึงจะมีองค์รัชทายาทที่มาจากสายเลือดโดยแท้

“คุณหนูสามตื่นเถิดเจ้าค่ะวันนี้ฮองเฮาเสด็จมาเยี่ยมเยียนบิดามารดาเจ้าค่ะ” เสียงแม่นมหวังเรียกเข้ามาในโสตประสาท

“คุณหนูงั้นหรือ? ฮองเฮาอะไรกัน? พี่สาวข้าไม่ใช่ว่ากำลังยุ่งกับการเลี้ยงองค์ชายน้อยหรืออย่างไร!!” คนที่อยู่ในห้วงฝันยังคนนอนหลับตาอยู่อย่างนั้น ฝ่ามือบอบบางกอบกุมบริเวณต้นคออย่างเจ็บปวด

“ตายแล้วไปไหน หากตายแล้วจะได้เจอกับแม่ทัพหลี่หรือไม่!! นี่มัน…ทำไมถึงไม่มีเลือดหล่ะ?“ แม้จะงงงวยแต่ไม่ยอมลืมตาตื่นสักที และกังวลจนไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าใครบางคนที่เดินเข้ามา

”ลูกสาม เหตุใดจึงยังไม่ลุก ตื่นเดี๋ยวนี้!“ เสียงมารดาดังมาแต่ไกลทำนางยกยิ้ม

”ตายแล้วได้เจอมารดาเช่นนี้ก็ดีไม่น้อยเลย“ เพี้ยะ!

”อ๊ะ ทะ ท่านแม่ ท่านตีข้า!!“ ความเจ็บแสบบริเวณต้นแขนมันเหมือนจริงมาก…

”เจ้ามัวนอนยิ้มอะไรกัน ฝ่าบาทกับฮองเฮาจะเสด็จมาแล้ว เจ้าลูกคนนี้หนิ!!“ ใบหน้าที่ไม่ได้โกรธจริงจังทำนางที่ลูบแขนปอยๆ โผลเข้ากอดเต็มรัก

”ข้าคิดถึงท่านแม่!!“ คิดถึงเหลือเกิน…มันเป็นเช่นนี้สินะ

”เด็กน้อย เจ้าคิดถึงอะไรกัน เราพึ่งเจอกันเมื่อวานเจ้าลืมสิ้นแล้วรึ“ แม้จะเอ่ยเช่นนั้นแต่ก็ยกมือขึ้นลูบหลังบอบบางของบุตรสาวคนเล็กอย่างโอบอ้อมอารีย์

”อี้เหรินเจ้าอ้อนอะไรแม่เจ้าแต่เช้ากันหืม…“ เสียงผู้มาใหม่นำนางเบิกตากว้าง

”ท่านพ่อ!! ข้าเองก็คิดถึงท่าน!“ ร่างเล็กโผลเข้ากอดจนคนแก่หัวเราะลั่นจวนนอนหลังน้อย ที่อยู่ท่ามกลางมวลหมู่ดอกไม้ส่งกลิ่นหอม จวนบุพผา

”ซ่ง อี้ เหริน เลิกเล่นก่อนเถอะ เจ้าเองต้องไปเตรียมตัวรับเสด็จฮองเฮา ไปเถอะ ไปให้แม่นมหวังแต่งตัวให้ แม่กับพ่อจะไปดูความเรียบร้อย“ แม้จะแสนคิดถึงและไม่อยากปล่อยกอด แต่เมื่อแม่นมหวังยืนรออยู่นานนางจำเป็นต้องปล่อยอ้อมแขนผู้เป็นพ่อ ก่อนจะกวาดตามองรอบๆ มองดูบิดามารดาเดินออกจากจวนเล็กไปจนไกล นางรีบวิ่งออกไปเปิดหน้าต่างด้านหลังห้องนอน พบว่าป่าดอกท้อที่ขึ้นเต็มภูเขานั้น…เหมือนจวนเดิมของนางไม่มีผิด!!

“เป็นไปได้ยังไงกัน!!” นางวิ่งกลับมาที่จวนด้านข้างก่อนพบว่า เป็นจวนเก่าของฮองเฮาพี่สาวนาง จวนแฝดที่ท่านพ่อตั้งใจทำให้!

“นี่มัน ขะข้า อายุกี่หนาวกัน!!” มองตัวเองผ่านกระจกพร้อมลูบหน้าลูบตา ลูบผมที่ปล่อยยาวอย่างสงสัย

“คุณหนู น้ำกำลังอุ่นได้ที่ไปเถอะเจ้าค่ะ บ่าวจะอาบน้ำให้” นางเดินกลับมาจับมือแม่นมหวังอย่างตื่นเต้น

“แม่นม พี่ชายข้ากลับมาจากชายแดนเมืองเว่ยแล้วหรือ แล้ว… ขะ ข้าตอนนี้อายุกี่หนาวกัน!!“ แม้จะงงกับการกระทำของคุณหนูคนเล็กของบ้าน แต่แม่นมหวังก็ยินดีจะตอบ

”คุณชายใหญ่ตอนนี้ประจำการอยู่ที่เมืองโหลว แต่คาดว่าจะตามไปสมทบกับแม่ทัพหลี่ในอีกไม่ช้า ส่วนตอนนี้คุณหนูของบ่าวจะมีอายุ 15หนาวในอีก1เดือนข้างหน้าเจ้าค่ะ“ คำที่ตอบด้วยรอยยิ้มทำคิ้วขมวด

”พิธีปักปิ่น ที่ข้าต้องเลือกคู่งั้นหรือ“ นางพึมพำพร้อมยกฝ่ามือขึ้นมาตรงหน้า ก่อนจะเอาใส่ปากและกัดเต็มแรง

”คุณหนู!!“

”อ๊าสส เรื่องจริง!! จริงๆด้วย นี่มันเรื่องอะไรกัน ย้อนเวลางั้นหรือ!!“