คู่หมาย

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยนางยังไม่หยุดที่จะยิ้ม และยิ้มอย่างอารมณ์ดี

“ชุดนี้คิดถูกแล้วที่เลือกผ้าจากแคว้นจิงโจวมาตัดเย็บ อีกไม่นานจะถึงวันปักปิ่น ลูกสาวของแม่ดูสง่างามดั่งดอกท้อผลิบาน” นางเดินเข้ามาพร้อมแม่นมพบว่าตอนนี้ทุกอย่างถูกจัดแต่งอย่างสวยงาม ทั้งมารดาและบิดาต่างตื่นเต้นที่ฝ่าบาทจะมาเยี่ยมเยือนที่จวน แม้จะมาแล้วหลายหนแต่ก็ยังตื่นเต้นอยู่ดี

“ข้ารักท่านแม่ รักท่านพ่อ รักพี่ใหญ่ รักฮองเฮา รักหมดทุกคนในจวนซ่งเลย” แม้ตอนนี้นางจะมีอายุเกือบ15หนาว แต่หัวใจและสมองของนางคือเด็กสาววัย18หนาวที่ผ่านการมีสามีและมีบุตรชายมาแล้ว วันนี้นางดีใจจริงๆที่สวรรค์ประทานโอกาสให้นางได้กลับมาจัดการอะไรหลายๆอย่าง นางจะตั้งใจใช้ชีวิตให้ดี จะปกป้องทุกคนจากคนชั่วอย่างองค์รัชทายาทรองและคนสกุลเจิ้งให้ได้!!

“ตั้งแต่ตื่นมาคุณหนูสามบอกรักบ่าวไม่หยุดเลยเจ้าค่ะ” แม่นมหวังกระซิบบอกฮูหยินซ่งก่อนจะพากันยกยิ้มเอ็นดู ฝ่ามือบางของผู้เป็นแม่ลูบผมยาวสลวยที่เกล้าผมไว้เพียงครึ่งหัว ปิ่นยังเป็นปิ่นทองธรรมดาเพียง1อันเท่านั้น เพราะยังไม่ถึงเวลาที่จะได้ปิ่นตระกูล

“ท่านแม่!!” เสียงคนที่มาใหม่ทำนางตาโต

“พี่ชายใหญ่!!” นางรีบวิ่งออกไปกระโดดกอดด้วยความคิดถึง จนผู้เป็นมารดาเรียกเอาไว้ไม่ทัน

“โธ่วเอ้ย แต่งกายเสียสวยงาม กระโดดกอดพี่ชายเช่นนั้นได้อย่างไรกัน” เสียงบ่นมารดาถูกกลบด้วยเสียงหัวเราะของบิดา

“นางกำลังอยู่ในวัยซุกซน เจ้าเองก็หย่อนๆลงบ้าง ไม่เจอเจ้าใหญ่หลายเดือน คิดถึงก็ไม่แปลก” เสียงบิดาที่ดังแว่วมาทำนางอมยิ้ม…ได้กลับมาที่นี่อีกครั้งดีจนนางอยากสวดมนต์ให้องค์เทพไปตลอดชีวิต…

“อี้เหริน เหตุใดจึงดีใจเช่นนี้ไม่ใช่ว่าก่อนข้าไปชายแดนเจ้าพึ่งไปก่อเรื่องมาใช่หรือไม่” เมื่อโดนพี่ชายเอ็ดเบาๆทำนางหน้าม้อย

“พี่ใหญ่ข้าสำนึกผิดแล้ว ท่านแม่สั่งกักบริเวณข้าถึงสามวัน ให้อภัยข้าเถอะ” นางใช้แววตาออดอ้อนก่อนจะหันไปควงแขนพี่สะใภ้ที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ

“ข้าเองคิดถึงท่านกับพี่สะใภ้มากกกก อยากคำนับต้อนรับตั้งแต่หน้าจวน” คำพูดของนางทำหลายคนหัวเราะ

“เป็นคนที่ขี้อ้อนตั้งแต่เมื่อไหร่กันหืม และที่สำคัญท่านแม่ไม่ได้กักบริเวณเจ้าแต่เป็นเพราะเจ้าดำน้ำนานจนป่วยต่างหาก” ใช่สิ!! นางลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไรกัน

”ฝ่าบาทเสด็จ“ ยังไม่ทันได้พูดคุยต่อเสียงที่กั๋วกงตะโกนทำทุกคนรีบลุกขึ้นยืนก่อนจะทำความเคารพแก่ฮ่องเต้และฮองเฮา

”ลุกเถอะๆ ทำตัวตามสบาย“ เมื่อฮ่องเต้เอ่ยเช่นนั้นทุกคนจึงรีบเดินตามเข้าไปในห้องรับรองใหญ่ของจวน

“เมื่อสองวันก่อนข้าไปเยี่ยมแคว้นเหล่ย ได้โสมและรังนกมามากมาย หมายใจเอาไว้ว่าจะเอามาเยี่ยมท่านพ่อตา” ฮ่องเต้ที่อายุยังน้อย เอ่ยอย่างเป็นกันเอง

“เป็นพระมหากรุณาธิคุณพะย่ะค่ะ” บ่าวรับใช้ต่างลำเรียงสิ่งของเข้ามาในจวนใหญ่ ทุกคนที่นี่ปลื้มปริ่มใจนักเมื่อเห็นบุตรสาวคนรองที่บัดนี้ได้ถูกแต่งตั้งเป็นฮองเฮามีหน้าตาอิ่มเอิบ

“แม่ทัพซ่งสถานการณ์ที่ชายแดนเป็นอย่างไรบ้าง” ฝ่าบาทยังมีน้ำใจเอ่ยถามพี่ชายคนโตอย่างซ่งหยางเหมาโดยไม่ถือตัว

“สถานการณ์ที่แคว้นโหลว ปกติดีพะย่ะค่ะ ทั้งทหารที่รักษาการยังปฏิบัติตนอย่างเข้มแข็งฝ่าบาทสบายพระทัยได้พะย่ะค่ะ“ ท่าทางที่ตอบอย่างฉะฉานทำฮ่องเต้ยกยิ้ม

”แต่ที่ชายแดนเว้ยวุ่นวายไม่น้อย เดิมทีข้าตั้งใจเรียกแม่ทัพหลี่กลับมาประจำการข้างกาย แต่สถานการณ์คับขันเกินไป อาจจะเปลี่ยนเป็นส่งเจ้าไปร่วมกับแม่ทัพหลี่“ เหตุใดเพียงแค่เอ่ยชื่อถึงเขาในอกของซ่งอี้เหรินก็ปวดแปลบขึ้นมา

”ด้วยความเต็มใจกระหม่อม“ แน่นอนว่าชายชาตินักรบอย่างเขาย่อมต้องการจะออกแรงมากกว่านั่งสั่งงานในกระโจม

”อี้เหริน เหตุใดคิ้วเจ้าขมวดเป็นปมเช่นนั้น“ ฮองเฮาที่นั่งสั่งเกตุน้องสาวมานานเอ่ยถาม ตอนเดินเข้ามาซ่งอี้เหรินนั้นมีท่าทีดีใจนัก แต่เพราะฝ่าบาทมาด้วยจึงเดินอยู่ห่างๆจนนางนึกเอ็นดู ทั้งๆที่ไม่เคยถูกดุแท้ๆแต่กลัวเสียจนไม่กล้าเข้าใกล้พี่สาวเช่นพระองค์

”หม่อมฉันเพียงแต่อยากรู้ว่า…เอ่อ“ ดวงตาที่หลุกหลิกไปมาทำทุกคนลุ้นว่านางจะเอื้อนเอ่ยสิ่งใด

”ฮองเฮาจะมาประทับที่จวนนานหรือไม่ คือ…”

“อี้เหริน เจ้าลูกคนนี้!!” เสียงที่มารดาดุทำนางรีบลงไปนั่งคุกเข่าต่อหน้าพระพักร์

“หม่อมฉันผิดไปแล้ว หม่อมฉันเพียงคิดถึงฮองเฮามากไป ฝ่าบาทโปรดประทานอภัยด้วย” ท่าทางเช่นนั้นได้รับสายตาเอ็นดูไม่น้อย ฮ่องเต้ที่หันไปส่งยิ้มให้ฮองเฮาก่อนกระแอ้มไอในลำคอ

“คิดถึงได้ แต่ให้ประทับที่นี่นานไม่ได้ ฮองเฮาเป็นของข้าแล้ว แม้เมื่อก่อนเจ้าหวงเพียงใด แต่ครานี้ต้องเป็นข้าที่หวง” น้ำเสียงขึงขังทำนางเบะปากออก อย่างไรก็ไม่ชินเสียที เมื่อก่อนนางหวงพี่สาวจนถึงขั้นประกาศไม่มีทางให้ฮ่องเต้ที่ตอนนั้นเป็นเพียงองค์รัชทายาทได้ตัวพี่สาวไป สุดท้ายมารดากล่าวว่าหากไม่ยกพี่สาวให้ อาจต้องโทษประหารทั้งตระกูล นางที่มีวันเพียงสิบสองหนาว กลัวทุกคนตายจนร้องไห้จ้า คำนับของให้พระองค์แต่งพี่สาวออกไปไวๆ

“คริ คริ เด็กน้อย ฝ่าบาทยังไม่ได้ดุเจ้าสักนิด ขยับมานี่ มานั่งใกล้ๆข้า” ได้ยินฮองเฮาเอ่ยเช่นนั้นรีบคลานเข่าเข้าไปหาทันที โดยห่างจากฮ่องเต้หลายฉือ

“ใกล้จะถึงพิธีปักปิ่นแล้ว ท่านพ่อบอกว่าสกุลเจิ้งส่งคนมาทาบทาม เจ้า…ไม่มีใครในใจใช่หรือไม่”