บทนำ เถ้าถ่านสู่การเกิดใหม่ - 2

ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา เมิ่งซูเหยาทำงานหนักยิ่งกว่าวัวกว่าม้า ตื่นก่อนไก่โห่ นอนหลังสุนัข ต้องทำนา ซักผ้า หาบฟืน ทำอาหารให้คนทั้งตระกูลจ้าวกินอิ่มหนำสำราญ แต่ตัวเองและผิงอันลูกสาวที่เกิดมา กลับได้กินเพียงน้ำข้าวใสๆ หรือแผ่นแป้งแข็งๆ ที่เหลือทิ้ง ยิ่งจ้าวสวี่ไม่เคยกลับมาเหลียวแล แม่เฒ่าจ้าวก็ยิ่งรังแกและด่าทอเมิ่งซูเหยาว่าเป็นตัวซวยที่คลอดออกมาแต่ลูกสาวไร้ประโยชน์

จนกระทั่งเมื่อสามวันก่อน ฤดูหนาวปีนี้หนาวเหน็บกว่าทุกปี เมิ่งซูเหยาร่างเดิมถูกบังคับให้ไปซักผ้าที่ลำธารที่จับตัวเป็นน้ำแข็งจนพลัดตกลงไปในน้ำ แม้จะตะเกียกตะกายขึ้นมาได้ แต่เธอก็ล้มป่วยหนัก ไข้ขึ้นสูงจนไม่ได้สติ

แทนที่คนบ้านตระกูลจ้าวจะตามหมอมารักษา แม่เฒ่าจ้าวกลับถ่มน้ำลายรดพื้นแล้วสบถว่า "นังตัวล้างผลาญ ป่วยแค่นี้ทำเป็นสำออย ปล่อยให้มันตายๆ ไปซะก็ดี จ้าวสวี่ลูกชายฉันจะได้หาเมียใหม่ในเมืองที่มีเงินมีทองกว่านี้!"

ร่างเดิมที่ทั้งหิวโหย อ่อนล้า และบอบช้ำจากพิษไข้ ในที่สุดก็ไม่อาจทนรับความทรมานได้ไหว วิญญาณหลุดลอยออกจากร่างไปอย่างเงียบเชียบในกระท่อมซอมซ่อแห่งนี้ ทิ้งให้เด็กหญิงวัยสามขวบต้องร้องไห้กอดศพแม่ตัวเองข้ามคืน จนกระทั่งวิญญาณของ เมิ่งซูเหยาจากศตวรรษที่ 21 ทะลุมิติเข้ามาสวมร่างแทน!

เมื่อย่อยสลายความทรงจำทั้งหมดเสร็จสิ้น ดวงตาที่เคยสับสนของเมิ่งซูเหยาก็แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบและแข็งกร้าว

ช่างเป็นครอบครัวที่เดรัจฉานเสียจริงๆ ข่มเหงรังแกผู้หญิงตัวเล็กๆ กับเด็กตาดำๆ จนตาย ชาติที่แล้วฉันสู้ชีวิตจนได้ดีด้วยสองมือตัวเอง ชาตินี้สวรรค์ให้โอกาสฉันมีชีวิตอีกครั้ง คิดหรือว่าฉันจะยอมก้มหัวเป็นทาสให้พวกสวะพวกนี้เหยียบย่ำอีก!

"แม่จ๋า... ผิงอันหิว..." เสียงเล็กๆ สั่นเครือดึงสติของเมิ่งซูเหยากลับมา

เธอก้มลงมองเด็กหญิงผิงอันที่กอดแขนเธอแน่น แววตาของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ระคนไปด้วยความหิวโหยที่ทนทุกข์มาหลายวัน ริมฝีปากแห้งผากของเด็กน้อยทำให้หัวใจที่เคยแข็งแกร่งดุจหินผาของเชฟสาวสั่นสะท้าน

แม้จะเพิ่งเข้ามาอยู่ในร่างนี้ แต่ความผูกพันทางสายเลือดและความรู้สึกรักใคร่หวงแหนอย่างสุดซึ้งที่ร่างเดิมทิ้งไว้ให้ กลับถ่ายทอดมาถึงเธออย่างสมบูรณ์แบบ หยดน้ำตาอุ่นๆ เอ่อล้นขึ้นมาในดวงตาของเมิ่งซูเหยาโดยไม่รู้ตัว

เธอค่อยๆ ประคองร่างที่เบาหวิวของผิงอันขึ้นมาแนบอก แขนผอมบางกอดรัดร่างเล็กจ้อยนั้นไว้แน่น ความอบอุ่นจากร่างกายของเด็กน้อยยืนยันว่านี่ไม่ใช่ความฝัน เธอยังมีชีวิตอยู่ และตอนนี้เธอคือแม่ของเด็กคนนี้

"ไม่เป็นไรแล้วนะผิงอัน" เมิ่งซูเหยาลูบผมที่แห้งกร้านและยุ่งเหยิงของลูกสาวอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงของเธอแหบพร่าแต่กลับหนักแน่นและทรงพลัง "แม่ตื่นแล้ว แม่อยู่ตรงนี้แล้ว"

"แม่จ๋าไม่ตายใช่ไหม ย่าบอกว่าแม่จะตายแล้ว ย่าจะเอาผิงอันไปขายให้ลุงจางท้ายหมู่บ้าน" ผิงอันสะอื้นไห้ ซุกหน้าลงกับอกแม่ราวกับหาที่พึ่งพิง

ดวงตาของเมิ่งซูเหยาวาวโรจน์ขึ้นมาทันที นังแก่หนังเหนียว! ถึงขนาดคิดจะเอาหลานสาวแท้ๆ ของตัวเองไปขายงั้นเหรอ!

ไฟโทสะลุกโชนอยู่ในอก แต่เธอกลับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์ เธอรู้ดีว่าในสภาพร่างกายที่อ่อนแอเช่นนี้ การบุกออกไปอาละวาดตอนนี้มีแต่จะเสียเปรียบ สิ่งแรกที่ต้องทำคือทำให้ตัวเองและลูกสาวอิ่มท้องและฟื้นฟูเรี่ยวแรงเสียก่อน

เมิ่งซูเหยาดันร่างของลูกสาวออกเล็กน้อย สบตากับดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยน้ำตาของผิงอัน เธอยกมือที่สั่นเทาขึ้นเช็ดน้ำตาให้เด็กน้อยอย่างอ่อนโยน

"ฟังแม่นะผิงอัน" เมิ่งซูเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว แววตาของเธอฉายแววคมกริบราวกับพยัคฆ์ร้ายที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหล

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แม่จะไม่ยอมให้ใครมารังแกเราสองแม่ลูกได้อีก ใครที่มันเคยเหยียบย่ำพวกเรา แม่จะให้พวกมันต้องชดใช้คืนเป็นร้อยเท่าพันทวี! แม่สัญญาว่าผิงอันของแม่ จะได้กินอิ่ม ได้สวมเสื้อผ้าอุ่นๆ และเติบโตอย่างมีความสุขที่สุดในโลก"

นี่ไม่ใช่แค่คำปลอบโยนเด็กน้อย แต่เป็นคำสาบานที่เมิ่งซูเหยาให้ไว้กับวิญญาณของร่างเดิม และเป็นสัจจะที่เธอประกาศต่อฟ้าดิน ในเมื่อสวรรค์เมตตาประทานชีวิตที่สองมาให้ในยุค 80 แห่งนี้ เธอเมิ่งซูเหยาอดีตเชฟยอดฝีมือ จะขอใช้สองมือนี้พลิกชะตาชีวิต ล้างแค้นพวกคนสารเลว และสร้างความร่ำรวยเพื่อเป็นเกราะกำบังให้ลูกสาวคนนี้เอง!