บทที่ 1 สามีสารเลวกับคนรักใหม่ - 1

ติ๊งหลิ่ง! ติ๊งหลิ่ง!

เสียงกระดิ่งรถจักรยานดังแว่วมาจากหน้าลานบ้าน ทำลายความเงียบสงบของช่วงสายในฤดูหนาวอันแห้งแล้ง เสียงจอแจของชาวบ้านที่เดินตามมามุงดูราวกับมีงานมหรสพดังอื้ออึง เมิ่งซูเหยาที่กำลังลูบแผ่นหลังปลอบประโลมผิงอันอยู่บนเตียงเตาอันเย็นเฉียบ ขมวดคิ้วเรียวเข้าหากัน

"โอ้โห! นั่นจ้าวสวี่ไม่ใช่เรอะ! กลับมาจากในเมืองแล้วนี่ นึกว่าจะลืมทางเข้าหมู่บ้านไปแล้วเสียอีก!" เสียงของป้าหลี่เพื่อนบ้านขาเมาท์ประจำหมู่บ้านดังทะลุเข้ามาถึงในห้องซอมซ่อ

"ดูสิๆ จักรยานคันนั้นยี่ห้อเฟิ่งหวงเสียด้วย! คันหนึ่งตั้งร้อยกว่าหยวน ต้องใช้คูปองอุตสาหกรรมตั้งกี่ใบถึงจะซื้อได้นั่น จ้าวสวี่ไปรวยมาจากไหนกัน"

"แล้วนั่น… ผู้หญิงที่ซ้อนท้ายมานั่นใครกันน่ะ? แต่งตัวซะสวยพริ้งเชียว กระโปรงสีแดงสดแบบนั้นในหมู่บ้านเราไม่มีใครกล้าใส่หรอกนะ ดูรองเท้าหนังแก้วที่เธอใส่สิ ขัดจนเงาวับเลย!"

เสียงพูดคุยเซ็งแซ่ด้านนอกทำให้เมิ่งซูเหยาคาดเดาสถานการณ์ได้ทันที ความทรงจำของร่างเดิมผุดขึ้นมาในหัว ผู้ชายที่ชื่อจ้าวสวี่สามีตามกฎหมายของร่างนี้ทำงานเป็นเพียงลูกจ้างชั่วคราวในโรงงานเหล็กที่ตัวเมือง เงินเดือนเพียงยี่สิบกว่าหยวน แถมยังต้องจ่ายค่าเช่าเตียงในหอพัก ไม่มีทางที่เขาจะมีปัญญาซื้อจักรยานเฟิ่งหวงราคาแพงหูฉี่แบบนี้ได้แน่

นอกจากว่าผู้หญิงที่ซ้อนท้ายมาด้วยคนนั้น จะเป็นคนจ่ายเงินให้!

กริ๊ก!

เสียงเปิดประตูรั้วบ้านดังขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินก้าวเข้ามาในลานบ้าน ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าจ้าวที่ดังลั่นขึ้นราวกับไก่โดนเชือด ทว่าไม่ใช่เสียงด่าทอเหมือนที่เคยใช้กับเมิ่งซูเหยา แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความประจบประแจงและแหบพร่าด้วยความตื่นเต้น

"สวี่เอ๋อร์! ลูกแม่ กลับมาแล้วหรือ โอ๊ย ตายแล้ว สหายสวี่ลี่ลี่ก็มาด้วย! ลมอะไรหอบมาถึงบ้านนอกคอกนาของเราได้ล่ะเนี่ย รีบเข้ามาๆ ข้างนอกลมหนาวพัดแรงนัก ประเดี๋ยวผิวพรรณสวยๆ จะเสียหมด!"

เมิ่งซูเหยาแค่นเสียงหัวเราะหยันในลำคอ แววตาของเธอเย็นเยียบประดุจน้ำแข็งในเดือนสิบสอง

สวี่ลี่ลี่...

ชื่อนี้ร่างเดิมเคยได้ยินจ้าวสวี่หลุดปากพูดถึงอยู่หลายครั้งเวลาที่เขากลับมาบ้านแล้วเมาเหล้า สวี่ลี่ลี่คือลูกสาวของผู้จัดการโรงงานทอผ้าในเมือง เป็นคุณหนูในเมืองที่เกิดมาพร้อมกับทะเบียนบ้านในเมืองอันล้ำค่า มีกินมีใช้ไม่เคยขาด และที่สำคัญเธอคือชู้รักของจ้าวสวี่ที่แอบคบหากันมานานกว่าครึ่งปีแล้ว!

ด้านนอกห้อง แม่เฒ่าจ้าวกำลังวุ่นวายกับการต้อนรับขับสู้แขก หญิงชราที่ปกติขี้เหนียวจนแม้แต่น้ำเปล่ายังแทบไม่ยอมให้สะใภ้ดื่ม กลับรีบวิ่งเข้าไปในครัว ตักน้ำตาลทรายแดงที่ซ่อนไว้อย่างดีในไหออกมาชงน้ำร้อน และยังกัดฟันหยิบไข่ไก่ใบโตที่เก็บไว้ตั้งสองฟองลงไปต้ม หวังจะเอาใจว่าที่สะใภ้คนใหม่

"สหายสวี่ลี่ลี่ ดื่มน้ำตาลทรายแดงร้อนๆ ก่อนสิลูก ร่างกายจะได้อบอุ่น ไข่ต้มก็น่าจะสุกแล้ว ประเดี๋ยวแม่... เอ่อ ประเดี๋ยวป้าจะไปปอกมาให้นะ" แม่เฒ่าจ้าวถูมือไปมา ใบหน้าเหี่ยวย่นยิ้มจนตาหยี

สวี่ลี่ลี่ในชุดกระโปรงผ้าขนสัตว์สีแดงเข้ารูป สวมทับด้วยเสื้อโค้ทตัวหนา ดัดผมลอนใหญ่ตามสมัยนิยมในเมืองกรุง เธอมองไปรอบๆ ลานบ้านที่เต็มไปด้วยโคลนและมูลไก่ด้วยสายตารังเกียจ ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดขึ้นมาปิดจมูก แสร้งทำเป็นยิ้มหวานตอบ

"ขอบคุณค่ะคุณป้า ลำบากคุณป้าแล้ว พี่จ้าวสวี่เล่าให้ฟังบ่อยๆ ว่าคุณป้าใจดีมาก วันนี้ลี่ลี่เลยซื้อนมมอลต์สกัดกับขนมเปี๊ยะจากห้างสรรพสินค้ามาฝากด้วยค่ะ" เธอยื่นถุงกระดาษในมือให้แม่เฒ่าจ้าว

แม่เฒ่าจ้าวตาลุกวาวเมื่อเห็นของฝากราคาแพง นมมอลต์สกัดกระป๋องนี้ราคาสูงลิ่ว คนชนบทอย่างพวกเธอได้แต่มองตาปริบๆ หญิงชรารีบคว้ามากอดไว้แน่นในอก พลางคิดในใจว่าสะใภ้คนนี้ช่างร่ำรวยและใจกว้างนัก ต่างจากนังตัวซวยเมิ่งซูเหยาที่แต่งเข้ามาก็มีแต่ตัวเปล่าๆ