ระบบตื่นขึ้นในวันที่เลวร้าย 3

หมับ!

ทว่าเสียงที่เกิดขึ้นกลับไม่ใช่เสียงไม้กระทบเนื้อ แต่เป็นเสียงฝ่ามือที่ถูกหยุดไว้อย่างกะทันหันกลางอากาศ

แม่เฒ่าจ้าวเบิกตากว้างจนแทบถลน จ้องมองด้ามไม้กวาดในมือของตนที่ถูกมือเรียวเล็กแต่แข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กของหลินหว่านคว้าเอาไว้แน่น

"นี่... นี่แก" หญิงชราอ้าปากค้างพูดไม่ออกด้วยความตกตะลึง นางพยายามดึงไม้กวาดกลับสุดแรงเกิด แต่มันกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ราวกับถูกยึดไว้ด้วยภูเขาทั้งลูก

หลินหว่านค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงเตาอย่างมั่นคง เส้นผมยาวสลวยที่ยุ่งเหยิงถูกเสยไปด้านหลังเผยให้เห็นใบหน้ารูปไข่ที่ซีดเซียวแต่ทว่างดงาม ดวงตาดอกท้อคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและยอมจำนน ตอนนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา ลึกล้ำ และคมกริบราวกับใบมีดอาบยาพิษ

"จะตีฉันงั้นเหรอ?" หลินหว่านเอ่ยถามเสียงเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นกลับเย็นยะเยือกจนทำให้คนฟังหนาวสะท้านไปถึงกระดูกสันหลัง

"ปล่อยฉันนะ! นังบ้า! แกกล้าดียังไงมาจับของฉัน! ฉันเป็นแม่ผัวแกนะ! ฉันจะตีสั่งสอนแกมันผิดตรงไหน!" แม่เฒ่าจ้าวกรีดร้องพยายามสะบัดตัวออก แต่สายตาที่มองมายังหลินหว่านเริ่มฉายแววหวาดหวั่น

"แม่ผัว?" หลินหว่านแค่นหัวเราะในลำคอ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่น่าขนลุก

"แม่ผัวประเภทไหนกันที่ยุยงให้ลูกชายทิ้งเมียทิ้งลูก แม่ผัวประเภทไหนที่เห็นสะใภ้กินยาตายแล้วยังมายืนด่าซ้ำ แม่ผัวประเภทไหนที่คิดจะฆ่าคนไม่มีทางสู้" เธอกระชากไม้กวาดออกจากมือแม่เฒ่าจ้าวอย่างแรงจนอีกฝ่ายเซถลา แล้วโยนมันทิ้งไปที่มุมห้องเสียงดังโครม

"คนอย่างแกอย่ามาใช้คำว่าแม่ให้แปดเปื้อนเลยจะดีกว่า สัตว์เดรัจฉานมันยังรักลูกรักหลานมากกว่าแกเสียอีก!"

"ก... แกด่าฉัน! นังชั่ว! ฉันจะฉีกปากแก!" แม่เฒ่าจ้าวที่ตั้งตัวได้ พุ่งเข้ามาหมายจะตบหน้าหลินหว่านด้วยฝ่ามือ

แต่หลินหว่านที่ได้รับการฟื้นฟูร่างกายจากระบบ มีหรือจะยอมให้รังแกง่ายๆ เธอขยับตัวเพียงเล็กน้อยก็หลบฝ่ามือนั้นได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะยื่นมือออกไปคว้าข้อมือเหี่ยวย่นของแม่เฒ่าจ้าวไว้

กร๊อบ!

"โอ๊ยยยยยยย!"

เสียงกระดูกลั่นดังสนั่นพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของแม่เฒ่าจ้าว หลินหว่านบีบข้อมือนั้นด้วยแรงมหาศาลที่แม่เฒ่าจ้าวไม่เคยคิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ จะมีได้

"จำใส่กะลาหัวเอาไว้นะ" หลินหว่านจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ตื่นตระหนกของหญิงชรา "หลินหว่านคนเดิมที่ยอมให้พวกแกรังแกน่ะ ตายไปแล้ว"

เพียะ!

สิ้นเสียงพูดฝ่ามือของหลินหว่านก็ตวัดสวนกลับไปกระแทกเข้าที่ใบหน้าซีกซ้ายของแม่เฒ่าจ้าวอย่างจัง แรงตบนั้นรุนแรงเสียจนหน้าของหญิงชราหันควบไปอีกทาง เลือดสดๆ ไหลซึมออกมาจากมุมปาก ร่างผอมแห้งเซถลาไปชนกับโต๊ะไม้จนตะเกียงเกือบล้ม

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องในชั่วอึดใจ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ดังกว่าเดิม

"กรี๊ดดดด! แก... แกกล้าตบฉัน! แกทำร้ายคนแก่! ช่วยด้วยยย! ใครก็ได้ช่วยด้วย! สะใภ้มันจะฆ่าแม่ผัว!"

แม่เฒ่าจ้าวยกมือสั่นระริกขึ้นกุมแก้มที่เริ่มบวมเป่งและขึ้นรอยนิ้วมือแดงก่ำห้านิ้ว ความเจ็บปวดแสบตื้อแล่นริ้วขึ้นมาจนน้ำตาเล็ด แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความอับอายและความตกใจ

นังสะใภ้ขี้ขลาดตาขาวที่ปกติแค่เห็นนางกระแอมไอ ก็กลัวจนตัวสั่นงันงก วันนี้มันกินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหน?!

หลินหว่านไม่สนใจเสียงโวยวาย เธอสะบัดผ้าห่มเก่าๆ ออกจากตัว แล้วก้าวลงจากเตียงด้วยท่วงท่าที่สง่างามราวกับนางพญาที่ก้าวลงจากบัลลังก์ รัศมีอำนาจบางอย่างแผ่ออกมาจากร่างเล็กๆ นั้น จนทำให้ห้องแคบๆ ดูเล็กลงไปถนัดตา

เธอเดินย่างสามขุมเข้าไปประชิดตัวหญิงชราที่กำลังยืนตัวสั่นพิงโต๊ะ ก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อสบตากับแม่เฒ่าจ้าวในระยะประชิด แววตาคู่นั้นไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงเปลวเพลิงแห่งความแค้นที่ลุกโชน

"ไม่ต้องแหกปากร้องหาใครหรอก ร้องไปก็ไม่มีใครเขาอยากจะยุ่งกับบ้านคนเห็นแก่ตัวอย่างพวกแก" หลินหว่านเอ่ยเสียงเรียบเย็น แต่มันกลับดังก้องกังวานในความรู้สึกของคนฟัง

"เมื่อกี้แกบอกว่าจะไล่ฉันออกจากบ้านใช่ไหม ฝันไปเถอะ!"