ระบบตื่นขึ้นในวันที่เลวร้าย 2

"โง่เขลา" หลินหว่านคนปัจจุบันสบถในใจ แม้จะรู้สึกสมเพชในการตัดสินใจของเจ้าของร่างเดิม แต่ลึกๆ แล้วเธอกลับรู้สึกโกรธแค้นแทนจนตัวสั่น

ผู้ชายห่วยแตกพรรค์นั้น มีค่าอะไรให้ต้องแลกด้วยชีวิต?

"ยังไม่ตายอีกเหรอ! นังแพศยา!"

เสียงตะคอกดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับแรงกระแทกที่สีข้างอย่างรุนแรง แม่เฒ่าจ้าวใช้ด้ามไม้กวาดเก่าๆ กระทุ้งร่างของหลินหว่านโดยไม่ปรานี

"แกลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ! อย่ามาแกล้งตายเพื่อเรียกร้องความสนใจ ฉันรู้สันดานแกดี! วันนี้อาหยวนลูกชายฉันกำลังจะกลับมา พร้อมกับว่าที่ลูกสะใภ้คนใหม่ที่เป็นคนเมือง ผู้ดีมีสกุล ไม่เหมือนแก! ขืนแกยังทำตัวนอนซมเป็นผักเน่าๆ อยู่แบบนี้ คิดจะทำให้ลูกชายฉันขายหน้าหรือไง!"

แม่เฒ่าจ้าวหญิงชราใบหน้าตอบร่องแก้มลึก ดวงตาสามเหลี่ยมฉายแววร้ายกาจ ยืนค้ำหัวลูกสะใภ้ด้วยท่าทางคุกคาม ในมือของนางกำไม้กวาดไม้ไผ่ไว้แน่น ราวกับพร้อมจะฟาดลงมาได้ทุกเมื่อหากอีกฝ่ายขยับตัวช้า

"อึก!" หลินหว่านกัดฟันแน่น ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย พิษยาฆ่าแมลงที่ยังตกค้างทำให้เครื่องในปั่นป่วนจนอยากจะกระอักเลือดออกมา ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป อ่อนแอจนน่าโมโห

‘ถ้าฉันมีสุขภาพแข็งแรงเหมือนชาติก่อน ยายแก่นี่ไม่มีทางได้ยืนด่าฉันฉอดๆ แบบนี้แน่!’

ในวินาทีที่ความสิ้นหวังและความโกรธเกรี้ยวปะทุขึ้นถึงขีดสุด จู่ๆ เสียงสังเคราะห์ที่เย็นชาไร้อารมณ์ แต่กลับไพเราะราวกับเสียงสวรรค์ก็ดังก้องขึ้นในหัวของเธอ

[ติ๊ง! ตรวจพบคลื่นสมองที่เข้ากันได้... กำลังทำการซิงโครไนซ์]

[ระบบฟาร์มกระต่ายอัจฉริยะ ระดับ 1 เปิดใช้งานสำเร็จ!]

[ยินดีต้อนรับโฮสต์หมายเลข 888เข้าสู่ระบบ]

เบื้องหน้าสายตาของหลินหว่าน ปรากฏหน้าจอโปร่งแสงสีฟ้าอ่อนลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ตัวหนังสือดิจิทัลวิ่งผ่านสายตาเธออย่างรวดเร็ว

[แจ้งเตือน: ตรวจพบว่าร่างกายโฮสต์อยู่ในสภาวะวิกฤต อวัยวะภายในเสียหายจากสารพิษ 60% ระบบขอมอบของขวัญมือใหม่เป็นกรณีพิเศษ]

[ได้รับ: ยารักษาอาการบอบช้ำภายในระดับสูงเกรด S x 1 ขวด]

[สรรพคุณ: ขจัดสารพิษ ฟื้นฟูอวัยวะภายใน และซ่อมแซมเซลล์ที่เสียหายได้ในทันที]

[ต้องการใช้งานทันทีหรือไม่ ใช่ / ไม่ใช่]

ดวงตาของหลินหว่านเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นี่มันระบบงั้นเหรอเหมือนในนิยายออนไลน์ที่เธอเคยแอบอ่านแก้เครียดชัดๆ!

สวรรค์ยังมีตา! แม้จะส่งเธอมาลำบาก แต่ก็ยังเมตตามอบนิ้วทองคำไว้ให้เธอเอาตัวรอด

"ใช่!" เธอตอบรับในใจโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ทันทีที่สิ้นความคิดความรู้สึกเย็นวาบสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางศีรษะ ก่อนจะไหลลงสู่ลำคอและแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายราวกับสายน้ำทิพย์ มันชะล้างความเจ็บปวดแสบตื้อในกระเพาะอาหารให้หายไปในพริบตา ความร้อนรุ่มจากพิษยาถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นสายหนึ่งที่โอบอุ้มอวัยวะภายใน

อาการปวดหัวอย่างรุนแรงทุเลาลงจนเหลือเพียงความมึนงงเล็กน้อย เรี่ยวแรงที่เคยหดหายไปราวกับถังน้ำก้นรั่วตอนนี้กลับเอ่อล้นขึ้นมาเต็มเปี่ยม กล้ามเนื้อแขนขาที่เคยลีบเล็กดูเหมือนจะมีพลังวังชามากขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์

ดวงตาที่เคยพร่ามัวกลับมามองเห็นชัดเจนแจ่มแจ้ง แม้กระทั่งรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าอันชั่วร้ายของแม่เฒ่าจ้าว เธอก็ยังมองเห็นได้ชัดทุกรูขุมขน หลินหว่านสูดหายใจเข้าลึกๆ เต็มปอดสัมผัสได้ถึงชีวิตใหม่ที่กำลังเต้นตุบๆ อยู่ในอก

"นังใบ้! ฉันพูดกับแกไม่ได้ยินหรือไง! หรือว่ายาฆ่าแมลงมันกัดหูแกจนหนวกไปแล้ว!"

แม่เฒ่าจ้าวเห็นลูกสะใภ้นอนนิ่งเงียบ ไม่โต้ตอบไม่ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนทุกครั้ง ก็ยิ่งได้ใจ นางแสยะยิ้มเหยียดหยามใบหน้าตอบที่มีโหนกแก้มสูงชันดูน่ารังเกียจราวกับแม่มดเฒ่า

"ลุกขึ้นมาเก็บเสื้อผ้าเน่าๆ ของแกใส่ห่อผ้า แล้วไสหัวออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้! อย่าให้เสนียดจัญไรของแกติดอยู่ในบ้าน ฉันไม่อยากให้ว่าที่เมียใหม่ของอาหยวนต้องมาระคายเคืองตา!"

เมื่อเห็นว่าหลินหว่านยังคงจ้องหน้านางนิ่งๆ แม่เฒ่าจ้าวก็บันดาลโทสะ นางเงื้อมือข้างที่ถือไม้กวาดขึ้นสูง หมายจะฟาดลงที่กลางหลังของลูกสะใภ้ตัวดีให้หายแค้น เหมือนที่เคยทำมาตลอดสี่ปี

"กล้าจ้องหน้าฉันเหรอ! นังลูกทรพี! วันนี้ฉันจะสั่งสอนให้แกรู้จักที่ต่ำที่สูง!"

ไม้กวาดไม้ไผ่ถูกฟาดลงมาด้วยแรงทั้งหมดที่มี ลมหวีดหวิวจากการเหวี่ยงไม้บ่งบอกถึงความรุนแรงที่ไม่ออมมือ

หมับ!