ตัดขาดตระกูลจ้าว 1

เธอยืดตัวตรงเชิดหน้าขึ้นด้วยความหยิ่งทะนง แววตาฉายประกายแห่งความมุ่งมั่นที่จะเผาผลาญทุกความอยุติธรรมที่เจ้าของร่างเดิมเคยได้รับ

"คนอย่างฉันหลินหว่าน จะไม่มีวันเดินออกจากบ้านหลังนี้ในฐานะหญิงหน้าโง่ที่ถูกผัวทิ้งแต่ฉันจะเป็นคนหย่ากับลูกชายสวะของแกด้วยตัวฉันเอง! แล้วฉันจะเอาคืนทุกอย่างที่พวกแกติดค้างฉันไว้ทั้งต้นทั้งดอก!" หลินหว่านชี้หน้าแม่เฒ่าจ้าวที่กำลังยืนตัวสั่นงันงก

"กลับไปบอกลูกชายลูกรักของแกด้วยว่าให้เตรียมตัวไว้ดีๆ เตรียมใบหย่าไว้ให้พร้อม เพราะวันพรุ่งนี้ฉันจะไปคิดบัญชี!"

สิ้นคำประกาศิต หลินหว่านหันหลังเดินตรงไปที่ประตูไม้ผุพัง เธอได้ยินเสียงร้องไห้กระซิกๆ ดังมาจากมุมห้องด้านนอกเสียงของเสี่ยวถิง ลูกสาวตัวน้อยที่กำลังขดตัวด้วยความหวาดกลัว หัวใจที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าของเธออ่อนยวบลงทันทีภารกิจแรกในชีวิตใหม่นี้ ไม่ใช่แค่การแก้แค้นคนเลว แต่คือการปกป้องเด็กน้อยคนนั้น

แม่เฒ่าจ้าวมองแผ่นหลังเหยียดตรงของลูกสะใภ้ด้วยความรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางรู้สึกเย็นวาบไปทั่วไขสันหลัง ราวกับว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นปีศาจสาวที่เพิ่งตะกายขึ้นมาจากขุมนรกเพื่อมาทวงหนี้แค้น!

เสียงเอะอะโวยวายภายในบ้านดินซอมซ่อของสกุลจ้าวดังเล็ดลอดออกมาถึงลานหน้าบ้าน เรียกความสนใจจากชาวบ้านร้านตลาดที่กำลังเดินผ่านไปมาในยามเย็น แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องลงมากระทบหลังคามุงฟางเก่าคร่ำครึ บรรยากาศในหมู่บ้านซานเหอที่เคยเงียบสงบกลับคึกคักขึ้นมาถนัดตา

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่บ้านแม่เฒ่าจ้าว?"

"ได้ยินเสียงตบตีกัน หรือว่าสะใภ้หลินจะก่อเรื่องอีกแล้ว"

"ฉันเห็นอาหยวนเพิ่งขี่จักรยานกลับมาเมื่อกี้ แต่งตัวโก้เชียว ท่าทางจะมีเรื่องสนุกให้ดูแล้วล่ะ"

ชาวบ้านผู้ชอบสอดรู้สอดเห็นเริ่มพากันมาชะเง้อคออยู่ตรงรั้วไม้ไผ่ผุๆ บ้างก็ถือชามข้าวออกมายืนกินไปด้วยพลางวิจารณ์ไปด้วย ราวกับกำลังรอชมงิ้วโรงใหญ่ประตูไม้เก่าๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตากับกางเกงสแล็คสีดำเดินก้าวยาวๆ เข้ามาในลานบ้าน บนหน้าอกเสื้อมีปากกาหมึกซึมเหน็บอยู่ บ่งบอกสถานะปัญญาชนและคนเมืองได้เป็นอย่างดี

เขาคือจ้าวจือหยวนสามีผู้เป็นความภาคภูมิใจของตระกูล ทว่าใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มจอมปลอม ตอนนี้กลับบิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิด เมื่อเห็นแม่บังเกิดเกล้านั่งกุมแก้มร้องโอดโอยอยู่บนพื้น ส่วนภรรยาหรืออดีตภรรยาอย่างหลินหว่านกลับยืนกอดอกมองดูด้วยสายตาเย็นชา โดยมีลูกสาวตัวน้อยเสี่ยวถิงเกาะขาแม่แน่นด้วยความหวาดกลัว

"หลินหว่าน! นี่คุณเป็นบ้าอะไร!" จ้าวจือหยวนตะคอกเสียงดังลั่น เขาจอดจักรยานฟีนิกซ์คันงามพิงไว้ข้างกำแพง แล้วเดินตรงปรี่เข้าไปหาหญิงสาว

"ผมอุตส่าห์ทำงานเหนื่อยแทบตายกลับมาบ้าน หวังจะได้พักผ่อน แต่คุณกลับมาตบตีแม่ของผม จิตใจคุณทำด้วยอะไร!"

หลินหว่านมองผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ความทรงจำของร่างเดิมผุดขึ้นมาซ้อนทับผู้ชายคนนี้ที่เคยสัญญาว่าจะดูแลเธอชั่วชีวิต แต่สุดท้ายกลับทิ้งเธอไปอย่างไม่ไยดี

"ทำงานเหนื่อย?" หลินหว่านทวนคำเสียงสูงมุมปากยกยิ้มหยัน "เหนื่อยจากการทำงาน หรือเหนื่อยจากการเอาอกเอาใจลูกสาวหัวหน้าโรงงานกันแน่คะ คุณจ้าว?"

จ้าวจือหยวนชะงักกึก นัยน์ตาฉายแววตื่นตระหนกวูบหนึ่งก่อนจะรีบปรับสีหน้าเป็นเคร่งขรึม "อย่ามาพูดจาเลอะเทอะ! ผมทำงานด้วยความสุจริตใจเพื่ออนาคตของครอบครัว แต่ดูคุณสิวันๆ เอาแต่สร้างปัญหา เป็นแค่ผู้หญิงบ้านนอกไร้การศึกษายังจะปากดีอีก!"

เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบธนบัตรใบละ 10 หยวนปึกหนึ่งออกมา แล้วปาใส่หน้าหลินหว่านอย่างจงใจ

ฟุ่บ!