ตัดขาดตระกูลจ้าว 2

ธนบัตรปลิวว่อนร่วงหล่นลงบนพื้นฝุ่นคละคลุ้งต่อหน้าต่อตาชาวบ้านที่มุงดู

"นี่เงิน 50 หยวน! ถือว่าเป็นค่าชดเชยน้ำใจที่ผมมีให้ เก็บเงินพวกนี้ซะ แล้วรีบเซ็นใบหย่า ไสหัวออกไปจากบ้านผมเดี๋ยวนี้! ผมทนอยู่กับผู้หญิงหยาบคายอย่างคุณไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว!"

เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบทิศ 50 หยวนในยุค 80 ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ มันเท่ากับเงินเดือนพนักงานทั่วไปเกือบสองเดือน แต่การกระทำของจ้าวจือหยวนที่เอาเงินฟาดหัวภรรยาแบบนี้มันช่างดูถูกศักดิ์ศรีกันเกินไป

หลินหว่านก้มมองเงินบนพื้น แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีเฮงซวย แววตาของเธอไม่ได้มีความเสียใจแม้แต่น้อย มีเพียงความสมเพช

‘ระบบ... ฉันมีของดีอะไรที่ใช้ได้ตอนนี้บ้าง?’ เธอถามในใจ

[ติ๊ง! ระบบตรวจพบสถานการณ์ขัดแย้ง แนะนำให้ใช้ไอเทมเริ่มต้นการ์ดความจริง ระดับ B]

[สรรพคุณ: ทำให้เป้าหมายพูดสิ่งที่คิดในใจออกมาเป็นเวลา 3 นาที โดยไม่สามารถควบคุมตัวเองได้]

[ต้องการใช้งานกับจ้าวจือหยวนหรือไม่]

รอยยิ้มมุมปากของหลินหว่านกดลึกลงกว่าเดิม ‘จัดไป!’

ทันทีที่เธอสั่งการแสงสีทองจางๆ ที่ไม่มีใครมองเห็นก็พุ่งวาบเข้าไปที่แผ่นหลังของจ้าวจือหยวน

จ้าวจือหยวนที่กำลังจะอ้าปากด่าต่อ จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไขสันหลัง ร่างกายกระตุกวูบหนึ่ง ดวงตาเหม่อลอยไปชั่วขณะก่อนที่ปากของเขาจะเริ่มขยับเองโดยที่สมองไม่ได้สั่งการ

"50 หยวนนี่มันเศษเงินชัดๆ!" จ้าวจือหยวนตะโกนออกมาเสียงดังฟังชัด ชาวบ้านที่กำลังซุบซิบเงียบกริบทันที ทุกสายตาจับจ้องไปที่เขา

"ฮ่าๆๆ! คิดว่าผมจะเสียดายเงินแค่นี้เหรอ" จ้าวจือหยวนยังคงพูดต่อไปด้วยสีหน้าลำพองใจ แต่แววตากลับเริ่มฉายแววหวาดกลัว "จริงๆ แล้วผมมีเงินเก็บซ่อนไว้อีกตั้ง 500 หยวน! เงินพวกนั้นผมยักยอกมาจากบัญชีโรงงานโดยที่หัวหน้าไม่รู้ เพื่อเอาไว้ปรนเปรอ หลิวลี่เมียใหม่ของผม!"

"!!!" ชาวบ้านอ้าปากค้าง ตาถลนแทบหลุดจากเบ้า

"พูดบ้าอะไรออกมา!" จ้าวจือหยวนพยายามจะเอามือปิดปากตัวเอง แต่มือของเขากลับไม่ยอมขยับ ปากเจ้ากรรมยังคงพ่นความจริงออกมาไม่หยุดราวกับเขื่อนแตก

"หลิวลี่ทั้งสวยทั้งขาว ทั้งรวยไม่เหมือนนังหลินหว่าน ผู้หญิงบ้านนอกตัวเหม็นโคลนสาบควาย! ผมทนขยะแขยงที่ต้องนอนเตียงเดียวกับหล่อนมาตั้งนานแล้ว พอได้หลิวลี่ที่เป็นลูกสาวหัวหน้าโรงงาน ชีวิตผมก็สบายขึ้นเป็นกอง ได้เลื่อนตำแหน่งข้ามหน้าข้ามตาคนอื่น สมน้ำหน้าไอ้พวกโง่พวกนั้น!"

เขาหัวเราะเสียงดังลั่นอย่างบ้าคลั่ง ทั้งที่น้ำตาเริ่มไหลพรากด้วยความกลัว "อีกอย่างนะ ลูกสาวอย่างนังเสี่ยวถิงเนี่ย ไร้ประโยชน์สิ้นดี! ผมไม่เคยอยากได้ลูกสาวเลยสักนิด ถ้าทิ้งภาระพวกนี้ไปได้ ผมจะได้ไปเสวยสุขในเมือง สมบัติของบ้านหลิวลี่ก็จะเป็นของผมคนเดียว!"

ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วลานบ้าน ก่อนจะระเบิดออกด้วยเสียงก่นด่าสาปแช่งจากชาวบ้าน

"ไอ้สารเลว! นี่มันคนหรือเดรัจฉาน!"

"ยักยอกเงินโรงงาน แถมยังมีชู้ หน้าไม่อายที่สุด!"

"สงสารหลินหว่านจริงๆ ที่แต่งงานกับคนแบบนี้!"

หัวหน้าหมู่บ้านที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ท่ามกลางฝูงชน ทนฟังต่อไปไม่ไหวเดินแหวกวงล้อมเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง

"จ้าวจือหยวน! นี่แกพูดอะไรออกมา รู้ตัวบ้างไหม!" หัวหน้าหมู่บ้านตวาดเสียงดัง

ฤทธิ์ของการ์ดความจริงหมดลงพอดี จ้าวจือหยวนทรุดฮวบลงกับพื้นหน้าซีดเผือดราวกับไก่ต้ม เขาตัวสั่นเทิ้มมองไปรอบๆ ด้วยความสิ้นหวัง

"มะ... ไม่ใช่ท่านหัวหน้า ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจพูดผมโดนผีเข้า! ใช่! นังหลินหว่านมันเล่นของใส่ผม!" เขาชี้หน้าภรรยาอย่างคนเสียสติ

หลินหว่านรู้ว่านี่คือจังหวะปิดเกม เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นกอดเสี่ยวถิงไว้แน่น น้ำตาเม็ดโตไหลรินอาบแก้มราวกับไข่มุกขาดสาย เปลี่ยนบทบาทจากหญิงแกร่งกลับมาเป็นหญิงสาวผู้น่าสงสารที่ถูกสามีรังแกได้อย่างแนบเนียน

"ฮือๆๆ พี่จ้าวที่ผ่านมาฉันอดทนลำบากตรากตรำ ทำงานหนักเพื่อส่งเสริมคุณ แต่คุณกลับคุณกลับทำกับฉันและลูกแบบนี้ได้ลงคอ..." น้ำเสียงสั่นเครือของเธอเสียดแทงหัวใจคนฟัง ชาวบ้านผู้หญิงหลายคนเริ่มร้องไห้ตามด้วยความสงสาร