ลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง 2

จางชุ่ยฮวายังคงพ่นวาจามดเท็จไม่หยุด แววตาที่หลุบต่ำซ่อนความละโมบและมาดร้ายไว้อย่างมิดชิด หล่อนคิดฝันไปไกลแล้วว่าหากไล่อาเฉิงไปได้ ห้องนอนตะวันออกก็จะตกเป็นของหล่อน หล่อนจะเอาไว้เลี้ยงลูกชายในอนาคต!

หลิวลี่อินมองดูการแสดงฉากใหญ่ตรงหน้าแล้วรู้สึกถึงโทสะที่พุ่งพล่านขึ้นมาถึงลำคอ เลือดในกายเดือดพล่าน ในอดีตเธอช่างตาบอดตาใส หลงเชื่อว่าสะใภ้ใหญ่เป็นคนดี หลงคิดว่าลูกคนโตคือที่พึ่งยามแก่เฒ่า

แต่วันนี้ เธอคือหลิวลี่อินที่ผ่านความตายมาแล้ว เธอจะไม่ยอมเป็นหญิงชราโง่เขลาให้ใครสนตะพายอีกต่อไป!

"ปัง!!!"

ฝ่ามือหยาบกร้านของหญิงวัยกลางคนตบลงบนโต๊ะไม้ผุๆ กลางบ้านเสียงดังสนิท แรงสั่นสะเทือนทำเอาถ้วยน้ำชาใบเก่ากระเด็นตกลงพื้นแตกกระจาย เสียงแตกร้าวดังบาดหู

ความเจ็บแปลบที่ฝ่ามือยืนยันว่านี่ไม่ใช่ความฝัน!

"ว้ายยย!" จางชุ่ยฮวาสะดุ้งโหยงสุดตัว ร่างอวบอ้วนหงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้นดิน หล่อนเงยหน้ามองแม่สามีด้วยความตื่นตระหนก "มะ... แม่... แม่เป็นอะไรไปคะ ผีเข้าหรือยังไง!"

"แกบอกว่าใครขี้เกียจสันหลังยาวนะ"

หลิวลี่อินค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า ทว่ารังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกลับทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาฉับพลัน ดวงตาที่เคยขุ่นมัวตามกาลเวลากลับเปล่งประกายคมปลาบดุดันราวกับเสือร้ายที่จ้องตะครุบเหยื่อ

"อาเฉิงทำงานงกๆ ในแปลงนารับเหมาตั้งแต่ไก่โห่ตีห้า แผ่นหลังของเขาถูกแดดเผาจนลอกเป็นแผ่นๆ เพื่อหลังขดหลังแข็งปลูกข้าวให้ได้ผลผลิตพอส่งมอบให้รัฐ แล้วจะได้มีส่วนที่เหลือมาเป็นเสบียงยัดใส่ปากพวกแก! ส่วนผัวแกไอ้เฉินอาต้าป่านนี้ตะวันโด่งจนจะแยงก้นมันอยู่แล้ว มันยังนอนกรนเกาพุงอืดอยู่บนเตียงไม่ใช่หรือไง!"

หลิวลี่อินตวาดเสียงกร้าวชี้หน้าด่าสะใภ้ใหญ่ชนิดไม่ไว้หน้า

"มะ... แม่... ทำไมพูดแบบนั้นล่ะคะ เฉินอาต้าเขาปวดหลังเรื้อรังกำเริบต่างหาก เมื่อคืนเขาก็..." จางชุ่ยฮวาหน้าซีดเผือด พยายามจะแก้ตัวเสียงตะกุกตะกัก หล่อนไม่เคยเห็นแม่สามีโกรธเกรี้ยวและเอาเรื่องผัวของหล่อนแบบนี้มาก่อน ปกติหลิวลี่อินรักลูกคนโตยิ่งกว่าอะไรดีมิใช่หรือ!

แต่ยังไม่ทันที่จางชุ่ยฮวาจะพูดจบประโยค หลิวลี่อินก็ก้าวพรวดเดียวไปยังมุมห้อง คว้าหูหิ้วถังไม้ที่ใช้ใส่น้ำล้างชามของเมื่อคืนขึ้นมา น้ำในถังส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยวและเต็มไปด้วยคราบน้ำมันหมูลอยฟ่องปะปนกับเศษผักบุ้งเน่าๆ

"โครม!!!"

น้ำล้างชามเหม็นคาวทั้งถังถูกสาดโครมเข้าใส่ใบหน้าและลำตัวของจางชุ่ยฮวาอย่างแม่นยำไร้ความปรานี

"กรี๊ดดดดด แค่กๆๆ แม่! แม่ทำบ้าอะไรเนี่ย!"

สะใภ้ใหญ่แหกปากร้องลั่นบ้านด้วยความตกใจและขยะแขยง แป้งราคาถูกที่พอกหน้ามาละลายปนกับคราบน้ำมันไหลเยิ้มเป็นทาง เศษผักเน่าติดอยู่บนผมเผ้าที่ยุ่งเหยิง สภาพของหล่อนตอนนี้ดูน่าสมเพชและน่าสะอิดสะเอียนไม่ต่างจากสุนัขตกท่อระบายน้ำ

"สาดน้ำเรียกสติสุนัขลอบกัดอย่างแกไง!" หลิวลี่อินประกาศก้อง ทิ้งถังไม้ลงพื้นเสียงดังโครม "ตื่นจากฝันกลางวันได้แล้วนังตัวดี! แกคิดว่าฉันแก่จนเลอะเลือนหรือไงถึงดูไม่ออกว่าแกกำลังยุแยงตะแคงรั่ว!"

เสียงกรีดร้องและเสียงข้าวของตกแตกทำเอาคนในบ้านที่เหลือแตกตื่น

เฉินกั๋วสามีคนซื่อผู้มีใบหน้ากรำแดดและหลังค่อมเล็กน้อยจากการกรำงานหนัก วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาจากสวนหลังบ้าน "ยายเฒ่า! ยายเฒ่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมถึงเอะอะโวยวายกันปานนี้"

ตามมาด้วยเฉินอาต้า ลูกชายคนโตที่รูปร่างเจ้าเนื้อกว่าใครในบ้าน เดินงัวเงียขยี้ตาออกมาจากห้องนอนใหญ่ สวมเพียงกางเกงขาก๊วยตัวเดียว

"โอ้ยยย เสียงดังอะไรกันนักหนา คนจะหลับจะนอน ชุ่ยฮวา! ทำไมสภาพเธอถึงอุบาทว์แบบนี้"

หลิวลี่อินตวัดสายตาคมกริบมองลูกชายคนโตที่เธอเคยหลงผิดรักนักหนา ความเกลียดชังทะลักทลายออกมาทางสายตาจนเฉินอาต้าถึงกับผงะถอยหลังไปครึ่งก้าว

"ฟังให้ดีนะจางชุ่ยฮวา เฉินอาต้าและจดจำเอาไว้ใส่กะโหลกพวกแกด้วย!" หลิวลี่อินกวาดสายตามองคนทั้งบ้าน น้ำเสียงของเธอทรงพลังและเฉียบขาด

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป กฎของบ้านสกุลเฉินคือใครไม่ลงแรง ก็ไม่ต้องแดกข้าว! ถ้าใครอยากจะแยกบ้านนัก ก็ไสหัวออกไปแต่ตัว! บ้านหลังนี้ ที่ดินผืนนี้ และเงินทุกเฟินเป็นชื่อของฉัน ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาชี้นิ้วสั่งให้ลูกชายคนรองของฉันออกไปจากบ้านทั้งนั้น!"