บทที่ 1 เกิดใหม่

“ปัง! ปัง! ปัง! ท่านอ๋อง! ท่านอ๋อง! พระชายาทรงทราบว่าพระองค์พักที่เรือนพระชายารอง ยามนี้นำบ่าวไพร่กลับจวนเสนาบดีไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ อีกทั้ง...นางยังสั่งให้คนขนสินเดิมกลับไปด้วย”

เสียงตะโกนจากด้านนอกห้องดังก้องโสต ชายหนุ่มรูปงามนามมู่หรงจ้าน หรือที่ใครๆ ต่างเรียกขานว่าตวนอ๋อง ยามนี้กำลังกอดก่ายหญิงงามเอาไว้ในอ้อมแขน

เมื่อได้ยินเสียงข้ารับใช้ตะโกนอย่างร้อนรน หัวคิ้วสองข้างของชายหนุ่มพลันย่นเข้าหากันด้วยความไม่พอใจ ส่วนหญิงสาวนางนั้นที่กำลังแสร้งหลับ กลับยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“เจ้าพูดถึงใครนะ!”

ชายหนุ่มงัวเงียลุกขึ้นนั่ง เมื่อเปลือกตาเปิดเต็มที่ จึงพบว่า...ยามนี้ตนเองกำลังนั่งอยู่ในห้องที่ไม่คุ้นตา และเมื่อสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวด้านข้าง ประสาทสัมผัสจึงสั่งให้หันไปยังสิ่งนั้นทันที

“นี่! เจ้า! เหตุใดถึงได้มานอนอยู่บนเตียงของเปิ่นหวาง” หญิงสาวใบหน้างดงามลุกขึ้นนั่ง ท่าทางยั่วยวนนั้นทำชายหนุ่มถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคอไปหลายที

ทว่า...เมื่อนึกถึงพระชายาเอกของตน บวกกับเสียงตะโกนของข้ารับใช้ ชายหนุ่มจึงรีบถอยห่าง พร้อมกระชากร่างบอบบางลงจากเตียงนอนที่ยับย่นไม่เป็นระเบียบ

“โอ๊ย! ท่านอ๋อง! เหตุใดทำเช่นนี้กับหม่อมฉัน”

หญิงสาวลูบบั้นท้ายตนเองด้วยสีหน้าน้อยใจ มู่หรงจ้านมองการแสดงที่ดูเสแสร้งของนางแล้วอดรู้สึกเดือดดาลขึ้นมามิได้ หากมิใช่ เพราะนาง...ตนและชายารักคงมิต้องหมางใจต่อกัน

เซี่ยหรงเหยา...บุตรสาวขุนนางที่คลั่งรักมู่หรงจ้าน อ๋องหนุ่มผู้เป็นถึงเชื้อพระวงศ์ และยังเป็นบุคคลที่ถูกคาดหวังว่าจะได้ขึ้นเป็นองค์รัชทายาทคนต่อไป

สามเดือนก่อน...มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย ทว่า...เซี่ยหรงเหยาก็ยังสามารถนำตนเองเข้าตำหนักตวนอ๋องในตำแหน่งเช่อเฟยได้สำเร็จ ตลอดหลายปี นางคือหนึ่งในสตรีที่ต่อสู้แย่งชิงเพื่อความโปรดปรานจากชายหนุ่ม

ทว่า...สิ่งเหล่านั้นกลับไร้ประโยชน์ เพียงเพราะหญิงงามที่อยู่ข้างกายเขา และสิ่งที่นางทำทั้งหมด ถูกอีกฝ่ายมองอย่างเย็นชา เพียงเพราะนางมิใช่สตรีที่เขาพึงใจ

วางแผนมากมายเพื่อให้ตนได้พูดกับเขาสักเพียงประโยค ทว่าสุดท้าย...ก็กลายเป็นเพียงสิ่งเล็กๆ ที่มิเคยถูกนำมาใส่ใจ

ย้อนกลับไปเมื่อคืนก่อน เซี่ยหรงเหยาได้ส่งสาวใช้ไปยังเรือนของชายหนุ่ม เพื่อแจ้งให้เขารู้ว่านางกำลังเจ็บป่วย

เห็นแก่ที่บิดาและท่านปู่ของนางเป็นขุนนางสำคัญในราชสำนัก เขาจึงยอมมาพบนางที่เรือน ทว่า...มู่หรงจ้านไม่คิดว่านางจะใช้เล่ห์เหลี่ยม วางแผนใช้กำยานปลุกกำหนัดจัดการกับตน

ทำให้ยามนี้...จำต้องผิดคำสัญญากับหลินเสวี่ยถง พระชายาเอกที่มีรักต่อกันในวัยเยาว์ และตอนนี้...นางได้รู้เรื่องทั้งหมดแล้ว จึงกำลังจากไปพร้อมความผิดหวังและเสียใจ

หญิงสาวที่ไม่เคยได้รับความรัก แต่อาศัยความโปรดปรานที่ไทเฮามีต่อตนเอง บีบบังคับชายหนุ่มให้ฝืนต่อความรู้สึก และเรื่องนี้ ทำสองสามีภรรยาต้องผิดใจ

แต่มู่หรงจ้านได้เคยสัญญากับหลินเสวี่ยถงแล้วว่า...เขาจะไม่แตะต้องหญิงใดนอกจากนาง ต่อให้ไทเฮาหรือฮ่องเต้พระราชทานสตรีมากมายเพียงใดก็ตาม นางจะยังคงเป็นฮูหยินเพียงคนเดียวของเขา

และตลอดมา...ชายหนุ่มก็ทำได้อย่างที่เอ่ย ตั้งแต่เซี่ยหรงเหยาก้าวเข้าจวนตวนอ๋อง แม้แต่ทานอาหารร่วมกันสักครั้ง...ก็ยังไม่เคย และชายหนุ่มเปิดทางให้หญิงใดได้มีโอกาสก้าวเข้ามาในความสัมพันธ์ของทั้งสอง

ค่ำคืนแรกของเซี่ยหรงเหยาหลังก้าวเข้ามายังจวนตวนอ๋อง มู่หรงจ้านกลับไปขลุกอยู่ที่เรือนของหลินเสวี่ยถง เรื่องนี้สร้างความโกรธแค้นในใจของเซี่ยหรงเหยายิ่งนัก

ที่ผ่านมาตลอดสามเดือน มู่หรงจ้านก็มักหาทางหลีกเลี่ยงนางเสมอ หลายครั้งยังรับหลินเสวี่ยถงออกไปพำนักที่จวนนอกเมือง โดยปล่อยให้เซี่ยหรงเหยาเฝ้าจวนลำพังนับสิบวัน

และนั่นทำให้นางตัดสินใจทำเรื่องสิ้นคิดขึ้นมา หวังใช้ร่างกายอันงดงามของตนผูกมัดเขาเอาไว้ ทว่า...นางกำลังคิดผิด

“หญิงแพศยา! ใครใช้ให้เจ้าใจกล้าเพียงนี้! ถึงกลับวางยาเปิ่นหวาง” มู่หรงจ้านชี้หน้าเซี่ยหรงเหยาด้วยความเดือดดาล

“ใครก็ได้!...ลากสตรีต่ำช้าผู้นี้ออกไปตีห้าสิบไม้ หากนางตายก็เอาไปโยนทิ้งที่สุสานนอกเมือง หากนางดื้อด้านยังไม่ตาย...ก็ขังเอาไว้ที่เรือนท้ายจวน อย่าได้ให้เห็นเดือนเห็นตะวันอีก!”

ชายหนุ่มตวาดด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว

โทษหนักครั้งนี้ เพราะเซี่ยหรงเหยาได้แตะเกล็ดย้อนของมู่หรงจ้านเข้าให้แล้ว ตลอดมาทั้งก่อนแต่งงานและหลังแต่งเข้ามาเป็นเช่อเฟย นางก็มักหาเรื่องทะเลาะกับหลินเสวี่ยถงร่ำไป แต่ก็ไม่เคยทำให้เขาโกรธาถึงเพียงนี้

“ท่านอ๋อง! ข้าผิดไปแล้ว! ได้โปรดปล่อยข้าไปสักครั้งเถิด เหยาเอ๋อไม่กล้าแล้ว! เห็นแก่หน้าไทเฮา ต่อไปจะไม่ทำเช่นนี้อีก” หญิงสาวคลานเข้าไปเกาะขาของชายหนุ่มด้วยความหวาดกลัว ทว่ากลับถูกเตะจนกระเด็นออกไปไกลหลายจั้ง

“ท่าน!...” เซี่ยหรงเหยากระอักเลือดออกมากองโต นางรู้สึกได้เลยว่า...อวัยวะภายในของตน เจ็บปวดราวกับถูกกระชากออกจากกัน

“ท่านอ๋องทำเช่นนี้ ไม่กลัวว่าองค์ไทเฮาจะทรงกริ้วหรือ”

หญิงสาวพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน สายตาของนางเว้าวอนชายผู้อันเป็นที่รัก หวังว่าเขาจะยอมให้โอกาสตนเองอีกสักครั้ง

แต่ปากกลับเอ่ยข่มขู่อย่างไม่ไว้หน้า ทว่า...ท่าทีของมู่หรงจ้านกลับมิได้ดูอ่อนลง อีกทั้งยังย่างสามขุมเข้ามาใกล้ พร้อมกับโยนนางออกไปนอกห้อง

“เจ้าคิดว่า...ระหว่างเปิ่นหวางและเจ้า เสด็จย่าจะเลือกใคร”

เสียงพึมพำแผ่วเบาดังลอดออกมาจากริมฝีปาก

“โบยนางซะ!” ชายหนุ่มสะบัดมืออย่างแรง องครักษ์ที่ได้รับคำสั่งต่างกรูกันเข้ามาจับเซี่ยหรงเหยาเอาไว้ จากนั้น...การลงโทษที่สร้างความเจ็บปวดฝังลึกลงกระดูกของเซี่ยหรงเหย่า ก็ได้เริ่มต้นขึ้น

เสียงไม้ลงโทษฟาดกระทบเนื้อ ดังก้องประสานกับเสียงร้องโหยหวนของนาง ร่างบอบบางที่ไม่เคยได้รับความลำบากหญิงสาว มีหรือจะทนไหว โลหิตสดๆ ถูกพ่นออกมาทุกครั้งที่ไม้ฟาดลงบนร่างของนาง

การโบยผ่านไปเพียงยี่สิบไม้ กระดูกสันหลังของนางพลันถูกบดขยี้ อวัยวะภายในหยุดทำงาน แม้แต่ลมหายใจก็รักษาเอาไว้ไม่ได้

องครักษ์เห็นเซี่ยหรงเหยาเงียบเสียงไป จึงได้เข้ามาตรวจสอบดู พบว่ายามนี้ นางได้สิ้นใจไปแล้ว และ...ดวงวิญญาณโปร่งแสง ก็กำลังยืนอยู่เหนือร่างของตน

แววตาเศร้าโศกมองไปยังชายหนุ่มที่ตนปักใจรักนานนับสิบปี นางไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะใจร้ายถึงเพียงนี้ อย่างไรทั้งสองก็เติบโตมาด้วยกัน แต่เขากลับกำลังยืนดูการตายของนางด้วยสีหน้าเย็นชา

บัดนี้ เซี่ยหรงเหยาได้ตระหนักแล้วว่า...การฝืนใจให้ผู้อื่นมารักตนเองนั้น มันยากเพียงใด และจุดจบที่นางได้รับในตอนนี้ ก็เป็นสิ่งที่นางต้องแบกรับด้วยตัวของนางเอง