บทที่ 1.4

“ข้าล้วนไม่ขัดข้อง เวลาเพียงปีเดียวข้ารอได้ จะอย่างไรก็สมควรเหลือทางเลือกให้นาง หากพบนางแล้วนางไม่ชอบข้า เช่นนั้นข้าย่อมไม่มีทางบีบบังคับ ท่านเห็นเป็นอย่างไร”

“ทรงมีน้ำพระทัยต่อตระกูลเซี่ยและบุตรสาวของหม่อมฉันยิ่งนัก หยวนเล่อนั้นตั้งแต่เล็กก็ไม่เคยทำอะไรให้มารดาเช่นหม่อมฉันกังวล บุตรสาวคนนี้ท่านพี่เองก็รักใคร่ทนุถนอมยิ่ง จะเข้าหานางสมควรให้เวลานางตัดสินใจจริงๆ”

“เช่นนั้นท่านเห็นเป็นอย่างไรหากวันนี้ข้าอยากลองพบนางสักครั้ง ดูว่านางพบข้าแล้วจะหลีกหนีหรือยอมรับข้า”

เซี่ยฮูหยินยิ้ม “หากทรงประสงค์เช่นนั้น หม่อมฉันจะให้คนเตรียมการ ก่อนจะออกไปยังโถงพิธีหยวนเล่อต้องผ่านสวนนี้ ถ้าอย่างไรก็ทำเหมือนเป็นเรื่องบังเอิญ หาไม่นางอาจตกใจได้”

“เช่นนั้นก็ดียิ่ง ขอบคุณเซี่ยฮูหยินที่ให้โอกาส ข้ารับรองว่าหากข้าได้แต่งนางเป็นชายา ข้าย่อมยกย่องดูแลนางด้วยชีวิต”

เซี่ยหยวนเล่อตัวแข็งทื่อ นางหลบเข้าไปยังหลังพุ่มจื่อจิง หายใจเข้าลึกเพื่อระงับโทสะในใจ “ที่แท้...ก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เป็นท่านแม่ของข้าที่...”

นางไม่เคยรู้ว่ามารดาได้ลอบวางแผนนี้ขึ้น ไม่เคยรู้ว่าลับหลังนางมารดากับเฉินหลี่เคยพบกันมาก่อน และดูจากท่าทีกับบทสนทนาในวันนี้แล้ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทั้งสองพบกัน

“หากข้าตื่นนอนในวันปักปิ่น อาบน้ำเตรียมตัวแล้วเดินผ่านสวนไปยังโถงพิธีก็จะพบเขา...หลังจากนั้นก็แต่งให้เขา เป็นชายาเขาแล้วก็...ถูกประหาร” นางรีบยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตื่นตระหนก ภาพศีรษะของบิดากลิ้งบนพื้น ยังคงสร้างความสะพรึงให้นางทุกครั้งที่นึกถึง

วันนี้เพราะนางผ่านเรื่องราวเหล่านั้นมาแล้ว เห็นจุดจบของคนตระกูลเซี่ยมากับตา ดังนั้นนางจึงอยากไปหาบิดาเพื่อพยายามเปลี่ยนเรื่องราว แม้รู้ว่ายากยิ่งที่บิดาจะเชื่อแต่นางก็มาแล้ว และก็ได้รู้ความจริงที่ว่าแท้ที่จริงมารดาของนางเองที่เริ่มต้นเรื่องราวทั้งหมด

เซี่ยหยวนเล่อนั่งลงอย่างหมดแรง นางก้มลงกอดเข่าตัวเองด้วยความสิ้นหวัง ล้มเลิกความคิดที่จะไปหาบิดาโดยสิ้นเชิง

...หากนางไปหาบิดา และพบว่าเขาเองก็รู้เรื่องนี้และยอมให้มารดาลงมือกระทำการทั้งหมดเล่า??

ในเรือนเล่ออวี้เต็มไปด้วยสตรีสูงศักดิ์ที่เข้ามาช่วยดูแลการแต่งตัวของเซี่ยหยวนเล่อ มารดาของหญิงสาวเองก็มีสีหน้ารักใคร่ภูมิอกภูมิใจที่บุตรสาวกำลังจะปักปิ่น บรรดาฮูหยินตราตั้งล้วนอวยพรให้นางมีสุขภาพแข็งแรง มีคู่ครองที่ประเสริฐ มีฐานะสูงส่ง ช่วยให้คนตระกูลเซี่ยได้เชิดหน้าชูตา

นาง...รับฟังด้วยหัวใจเย็นเยียบ

ทุกอย่างถูกจัดฉากเอาไว้แล้ว ในขณะที่มารดาของนางกล่าวอย่างถ่อมตนว่าปรารถนาให้บุตรสาวเลือกคู่ครองด้วยตัวเอง ไม่อยากให้บุตรสาวที่ดื้อรั้นไม่รู้ความแต่งเข้าจวนใหญ่ กังวลเหลือเกินว่าสักวันบุตรสาวจะถูกสามีรังแกโดยที่นางไม่อาจยื่นมือเข้าช่วย

หญิงสาวหลับตาขอบตาร้อนผ่าว สิ่งใดก็ไม่เจ็บปวดเท่าต้องมารู้เห็นความเสแสร้งของมารดาตัวเองเช่นนี้!!!

ทุกคนออกไปแล้วเพื่อไปรอยังโถงพิธี จริงๆ แล้วสมควรมีแม่นมและสาวใช้ข้างกายนางเพื่อประคองไปยังโถงพิธี ถึงตอนนี้หญิงสาวเข้าใจแล้วว่าเหตุใดมารดาบีบให้แม่นมที่อยู่ข้างกายนางเกษียณกลับบานเกิดเร็วกว่ากำหนด เข้าใจแล้วว่าเหตุใดวันนั้นจึงมีคนเข้ามาตามตัวเสี่ยวเถากลางทางเดิน ทั้งยังทิ้งให้นางอยู่ตามลำพังในสวน

แท้ที่จริงนี่ก็คือกระดานหมากที่มารดากับเฉินหลี่ร่วมกันวางเอาไว้ และตัวนางก็คือหนึ่งในตัวหมากสำคัญที่ถูกวางเอาไว้แต่แรก

เสี่ยวเถาถูกเรียกไปจริงๆ เหมือนเมื่อก่อน เซี่ยหยวนเล่อมองไปยังทางเดินที่ตรงไปยังสวน รอบด้านไม่มีใครสาวใช้ที่ควรเดินไปมาก็ไม่เห็น

นาง...แค่นหัวเราะกับตัวเอง เดินเลี้ยวมุมเรือนระเบียง อ้อมไปอีกด้านที่ทั้งไกลกว่าและผู้คนพลุกพล่านกว่า!!!

ชุดทางการเก้าชั้นทั้งหนาและหนัก หญิงสาวเดินลากชายชุดไปทั้งอย่างนั้น ไม่มีใครช่วยประคอง ไม่มีใครคอยระวังท่าทีในการเดินเหิน