บทที่ 1.3

“คุณหนู!!! ตื่นเถิดเจ้าค่ะจะไม่ทันการณ์แล้ว!!”

เสียงสาวใช้ทำให้ม่านหน้าเตียงพลิ้วไหว ประตูถูกเปิดออกเงาที่วูบไหวยังฉากกั้นหน้าเตียง เซี่ยหยวนเล่อลืมตาขึ้นด้วยความงุนงง นางดีดตัวขึ้นจากเตียงนอนหนานุ่ม ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลง

“คุณหนูวันนี้เป็นวันสำคัญท่านตื่นสายได้อย่างไรเจ้าคะ” เสี่ยวเถารีบเก็บม่านหน้าเตียงมัดกับเสาทั้งสองข้าง

“เสี่ยวเถา??”

“ก็ใช่น่ะสิเจ้าคะ”

“เสี่ยวเถา!!” เซี่ยหยวนเล่อโผเข้าไปกอดสาวใช้ที่เติบโตมาด้วยกันกับนาง ตอนแต่งเป็นชายาของเฉินหลี่ มารดาแอบขายเสี่ยวเถาไป นางตามหาอีกฝ่ายแทบตายสุดท้ายพบว่าเสี่ยวเถาถูกสังหารที่นอกกำแพงเมือง

“เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย!”

“ก็ต้องเป็นข้าอยู่แล้ว คุณหนูท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ”

เซี่ยหยวนเล่อน้ำตาหลั่งริน เห็นหน้าตาที่แสนคุ้นเคยคิดถึง นางยังคงคิดว่าตัวเองกำลังฝันไป “เจ้ามาหาข้าแล้ว มารับข้าหรือ”

เสี่ยวเถาขมวดคิ้วยกมือขึ้นวางทาบหน้าผาก “ท่าน...ไม่สบายหรือเจ้าคะ? ทำอย่างไรดี ข้าไปตามท่านหมอดีหรือไม่เจ้าคะ วันสำคัญที่ทั้งท่าน นายท่าน และฮูหยินรอคอย ท่านกลับไม่สบายเอาเสียนี่ ข้าไปเรียนฮูหยินก่อนดีกว่า หาไม่พิธีปักปิ่นคงล่าช้า...”

“อะ...อะไรนะ พิธีปักปิ่น??” นางรั้งแขนของเสี่ยวเถาเอาไว้

“ก็ใช่น่ะสิเจ้าคะ พิธีปักปิ่น”

“ของใคร” เซี่ยหยวนเล่อมองมือของตนที่คว้าข้อมือของเสี่ยวเถา

“ของ...ท่านอย่างไรเล่าเจ้าคะ ไม่ได้การแล้ว...ข้าต้องรีบไปตามท่านหมอ คุณหนูของข้าคงไม่ได้ป่วยจนสติฟั่นเฟือน? วันสำคัญขนาดนี้ยังลืม...”

เซี่ยหยวนเล่อได้ยินก็ลุกพรวดพุ่งปราดไปยังหน้าคันฉ่องที่วางอยู่บนโต๊ะไม่ไกลนัก นางมองไรผมข้างหางคิ้ว ใช้ปลายนิ้วจิ้มลงไปบนแผลเล็กๆ ที่ยังคงไม่หายสนิทและก็รู้สึก...เจ็บ!!!

เสี่ยวเถาเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งตกใจนางสะบัดมือของเซี่ยหยวนเล่อ วิ่งออกไปด้วยความตื่นตระหนก “คุณหนูไม่สบายหนักแล้ว แย่แล้ว!!!”

แม้ได้ยินแต่หญิงสาวก็ยังคงนิ่งเงียบ นั่งนิ่งมองตัวเองที่ดู...อ่อนเยาว์

เซี่ยหยวนเล่อมองแผลที่ไรผม จำได้ว่านางแอบออกไปส่งแม่นมขึ้นเรือเพื่อออกจากเมืองหลวงจึงได้แผลนี้มา เกิดเรื่องบนเรือเพราะมีโจรปล้นเรือ โชคดีที่มีเจ้าหน้าที่ของทางการอยู่ด้วย ตอนที่เขากำลังรับมือกับกลุ่มโจรก็เกือบเพลี่ยงพล้ำ

นางที่ไม่ได้คิดอะไรมากคว้าอะไรได้ก็ขว้างไปที่เจ้าโจรชุดดำ ช่วยคนไว้ได้แต่นางเองก็โดนเล่นงาน ได้แผลมาแต่ก็ช่วยเจ้าหน้าที่จับโจรเอาไว้ได้ครบ

นางรีบลงจากเรือไม่กล้าพูดถึงเรื่องนี้ แม้ทางการปิดประกาศตามหาเพื่อให้รางวัล แต่ให้ตายนางก็ไม่มีทางกล้าไปรับรางวัล หาไม่คงโดนบิดามารดากักบริเวณไม่ให้ออกไปไหนเป็นแน่!!!

ความหวาดกลัวยังคงชัดเจน กลิ่นเลือดคล้ายยังคงติดอยู่ปลายจมูก ภาพของศีรษะบิดากลิ้งลงไปกับพื้นยังคงตราตรึงในความรู้สึก เซี่ยหยวนเล่อตัวสั่นเทาน้ำตาหลั่งริน

“ข้ากลับมา!!! กลับมาจากเรื่องเลวร้ายเหล่านั้น!!” อยู่ๆ นางก็หัวเราะออกมาทั้งน้ำตา “ขอบคุณสวรรค์ ขอบคุณที่เมตตาให้ข้ากลับมาแก้ไขเรื่องราวเหล่านี้ ข้าสาบานจะไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง!!”

หญิงสาวรีบสวมชุดคลุมลวกๆ สิ่งแรกที่นางอยากจะทำตอนนี้คือขอพบบิดา เล่าเรื่องที่นางเคยเผชิญก่อนหน้านี้ บอกเขาว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น อย่างน้อยๆ ก็เพื่อป้องกันไม่ให้ตระกูลเซี่ยถูกหลอกใช้

ทว่า...ตอนที่นางกำลังเดินผ่านสวนข้างเรือนหลัก นางกลับเห็นมารดากำลังยืนสนทนาอยู่กับใครบางคน...บุรุษหล่อเหลาสง่างาม สวามีผู้เจ้าเล่ห์โหดเหี้ยมผู้นั้น...เฉินหลี่!!!

“นับเป็นวาสนาของบุตรสาวหม่อมฉันที่ทรงพึงพระทัยในตัวนาง ทว่าหากจะกล่าววันนี้นางเพิ่งปักปิ่น อายุยังเยาว์วัยนัก หากทรงรอสักปีหม่อมฉันจะกล่อมเกลาจนนางพร้อมที่จะเป็นชายาที่เชิดหน้าชูตาสมฐานะขององค์ชายหก เช่นนี้ทรงเห็นเป็นอย่างไรเพคะ”