บทที่ 7

“หากประสงค์สิ่งใดก็ให้แจ้งพ่อบ้าน ระหว่างนี้ซานเหม่ยจะยังคงอยู่คุ้มกันท่านหญิงจนกว่าคำสั่งจะเปลี่ยนแปลง”

นางชะงักไปครู่หนึ่ง “จะเป็นไปได้หรือไม่หากว่า...ข้าขอให้แม่นางซานเหม่ยอยู่กับข้าไปอีกสักระยะหนึ่ง”

สวินหยางหรุบตาลงยิ้มจาง... เซี่ยเจี่ยนเหยาร่ำร้องในใจว่าแย่แล้ว!! ผู้ใดกันกล่าวว่ามีเพียงสตรีงดงามล่มเมือง บุรุษเองก็หล่อเหลาจนเมืองถล่มได้เช่นกัน!!

นี่เพียงรอยยิ้มจางๆ เท่านั้น แถมยังไม่อาจคาดเดาได้ว่าภายใต้รอยยิ้มนั้นมีสิ่งใดซ่อนอยู่ ทว่าก็ทำเอาหญิงสาวมองเหม่อไปชั่วขณะ

“ข้าเพียง...ยังไม่คุ้นเคยกับเมืองหลวง แม่นางซานเหม่ยเคยบอกว่านางเติบโตในเมืองหลวง หากจะให้ข้าเริ่มทำความคุ้นเคยกับคนคุ้นกันอื่น หรือสาวใช้ มิสู้ให้นางอยู่กับข้าอีกสักระยะ แน่นอนว่าให้ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของนาง หากนางไม่ยินดี ข้า...”

เขามองนาง “ข้าจะถามนางให้ในภายหลัง”

“ขอบคุณ” นึกไม่ถึงว่าเขาจะเข้าใจในสิ่งที่นางกำลังจะพูด หากเป็นนายจวนอื่นคงรีบตัดสินใจแทน อาจรับปากโดยไม่ถามไถ่ หรืออาจปฏิเสธทันทีโดยไร้ซึ่งความลังเล

จะอย่างไรซานเหม่ยก็นับเป็นคนที่อยู่ภายใต้สังกัดของเขา ทว่าสวินหยางมิได้รับปากทันที แต่กลับบอกนางว่าจะถามซานเหม่ยก่อน นับว่าเขาก็...ดูไม่ได้เลวร้าย

รุ่งเช้าสวินหยางเพิ่งแต่งตัวเสร็จซานสิงก็เดินเข้ามา “นายท่าน”

“เมื่อวานหลังเข้าจวนนางทำอะไรบ้าง”

“เดินชมรอบๆ จวนขอรับ เดินไปเรื่อยๆ เหม่อลอยบ้างแต่ก็ไม่ได้ถาม ไม่ได้พยายามซักไซ้ ดูเหมือนนางจะกำลังทำความเข้าใจกับสถานการณ์ในตอนนี้ อาจใช้เวลาสักพักนางจึงจะยอมเผยสิ่งที่อยู่ในใจ”

สวินหยางกลับส่ายหน้า “สตรีผู้นี้คาดเดาได้ยากยิ่ง”

ได้ยินดังนั้นซานสิงเลิกคิ้ว “หากแม้แต่ท่านเองก็...”

สวินหยางยิ้มหันไปมองคนสนิท “เจ้าบอกเองว่าอาจใช้เวลาสักพัก ส่งคนไปรั้งขบวนเดินทางให้เข้าเมืองหลวงช้ากว่ากำหนดสัก...สองวัน”

เขาอาจใช้เวลาสักวันสองวันเพื่ออ่านใจสตรีผู้นี้ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะมองออกว่านางเป็นคนเช่นไร คิดอะไรอยู่ หรือเหตุใดจึงมีท่าทีไม่ยี่หระ ทว่าดูยินยอมทำตามทุกอย่างตามแต่จะสั่งการ ทั้งๆ ที่ดูแล้วนางก็มีท่าทีอ่อนนอกแข็งในอยู่ในที

และเขาก็คิดถูกเพราะตลอดทั้งวันที่เขาไม่อยู่ที่จวน เซี่ยเจี่ยนเหยากลับเอาแต่ขลุกอยู่ในห้องหนังสือของเขาจริงๆ ซานเหม่ยที่อยู่ข้างกายหญิงสาวตลอดเวลา รายงานว่าในห้องหนังสือมีตำรามากมาย ทว่าสิ่งที่ทำให้หญิงสาวสนอกสนใจที่สุด กลับเป็นรายงานราชการฉบับคัดลอกที่เขานำกลับมาทบทวนที่จวน

สวินหยางอมยิ้มหันไปมองซานเหอที่ติดตามข้างกาย “นำหนังสือราชการที่ข้าคัดลอกไปวางบนโต๊ะในห้องหนังสือ”

“ใต้เท้าท่านคิดจะทำอะไรหรือเจ้าคะ หนังสือราชการเหล่านี้ให้นางอ่านจะเหมาะหรือ” ซานเหม่ยกลับขมวดคิ้ว

“ชั่วดีอย่างไรนางก็เป็นถึงท่านหญิง มีตำแหน่ง มีหน้าที่ มีเบี้ยหวัด นางไม่เคยใช้ชีวิตในเมืองหลวง ไม่เคยรู้ความเคลื่อนไหวความเป็นไปของราชสำนัก ตอนนี้ต่างออกไปเพราะนางนับเป็นหมากสำคัญที่จะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง ผู้ใดคือมิตร ผู้ใดเป็นศัตรู ผู้ใดควรหลีกเลี่ยง นางจำเป็นต้องรู้เอาไว้”

“แต่หากนางรู้แล้วเลือกที่จะเข้าพวกกับหนานเหวินหวางจากนั้นร่วมมือกันก่อกบฏ เช่นนี้มิเป็นปัญหาหรือเจ้าคะ” ซานเหม่ยขมวดคิ้วด้วยความกังวล