บทที่ 8

“ตอนนี้หนานเหวินหวางเลือกอย่างไรยังไม่แน่ชัด หากเขามีความคิดเช่นนี้จริง ไม่แน่ว่าเขาอาจส่งคนมาชิงตัวนาง ไม่ปล่อยให้นางเดินทางมายังเมืองหลวง”

ทว่านี่เป็นเพียงการคาดเดาของสวินหยางเท่านั้น หนานเหวินหวางอยู่ไกลถึงชายแดนใต้ ท่าทีของอีกฝ่ายเป็นเช่นไรกับเหล่าขุนนางที่แอบรวมตัวกับเสนาบดีฝ่ายตรวจสอบ เรื่องนี้ยังไม่แน่ชัด...

เหลาสุราหวนหรงมีงิ้วที่กำลังโด่งดัง เรื่องเล่าของคหบดีผู้มั่งคั่งร่ำรวยซึ่งมีใจรักมั่น เขามีคนรักอยู่ก่อนแล้วแต่เพราะความจำเป็นจึงต้องทำตามคำสั่งเสียของบิดา แต่งกับฮูหยินที่มีฐานะเท่าเทียม จากนั้นรับคนรักของตัวเองเข้าจวนในฐานะอนุ

หลายปีผันผ่านฮูหยินเอกอยู่ในจวนไม่มีความสุข ด้วยรู้ตัวว่าตนเองมิใช่คนในใจของสามี ดังนั้นนางจึงตัดสินใจปล่อยให้สามีเขียนหนังสือหย่าให้ กระทั่งติดตามญาติผู้ใหญ่ออกบวชชีหวังใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุข

นึกไม่ถึงนางกลับอุ้มครรภ์ไปคลอดที่อาราม บุตรสาวกลายเป็นบุตรนอกสมรสที่แม้แต่บิดาก็ไม่ล่วงรู้ว่ามีตัวตน

โชคชะตาฟ้ากลั่นแกล้งเด็กคนนั้นช่วยชีวิตท่านเจ้าเมืองเอาไว้ กระทั่งเขารับเป็นบุตรสาวบุญธรรมและพากลับเข้าเมือง คหบดีล่วงรู้ว่าตนมีบุตรสาวในที่สุด แต่กลับไม่อาจรับเข้าจวนเพราะฐานะที่สูงส่งขึ้นของบุตรสาว หนำซ้ำในจวนยังเกิดความขัดแย้ง คหบดีท่านนั้นกลับขัดแย้งกับท่านเจ้าเมืองเข้า กลายเป็นศัตรูในที่ลับที่ท่านเจ้าเมืองต้องระมัดระวัง

บุตรสาวซึ่งเติบโตมาในอารามนางชี ไม่อาจทำใจเลือกระหว่างบิดาผู้ให้กำเนิด ทั้งไม่อาจเลือกช่วยบิดาบุญธรรมที่เชิดชูให้นางมีชีวิตใหม่ เกิดเป็นโศกนาฏกรรมที่ทำให้นางจบชีวิตลงอย่างน่าเศร้า...

“คุณหนูสมควรกลับจวนแล้วเจ้าค่ะ”

เซี่ยเจี่ยนเหยาหุบพัดในมือ มุมปากของนางมีรอยยิ้มโค้งขึ้นเล็กน้อย วันนี้นางนั่งอ่านหนังสือราชการทั้งวันจนเบื่อ ได้ยินมาว่านอกจวนคึกคักยิ่งนัก นึกไม่ถึงว่านายของจวนกำชับว่านางไม่ควรออกไปข้างนอก กลับปล่อยให้นางออกมาชมงิ้วสนุกๆ เช่นนี้เสียได้

“เอาละกลับกันได้แล้ว”

ซานเหม่ยขมวดคิ้วมองแผ่นหลังร่าเริงของหญิงสาว “ท่านอัครมหาเสนาบดี นางจะมองนัยยะของละครเรื่องนี้ออกจริงๆ หรือ” พึมพำกับตัวเองจบก็ได้แต่ลอบถอนหายใจ

กลางดึกคืนนั้นซานเหม่ยไปรายงานผู้เป็นนายเช่นทุกวัน “วันนี้นางยังคงเข้าไปในห้องหนังสือเจ้าค่ะ เลือกอ่านเพียงหนังสือคัดลอกของท่านที่นำกลับมา ไม่ได้มีท่าทีใดเป็นพิเศษ ตอนนางขอออกไปเดินเล่น ข้าทำตามคำสั่งของท่านพานางไปที่เหลาสุราหวนหรง นั่งชมงิ้วจนจบจากนั้นก็พานางกลับ นางไม่มีท่าทีใดเพียงยิ้มแล้วยอมกลับมาโดยดี เรื่องที่ประหลาดที่สุดนับตั้งแต่มาถึงเมืองหลวง คงจะเป็น...” ซานเหม่ยขมวดคิ้ว “นางอาบน้ำทุกวัน”

“อาบน้ำ...ทุกวัน??” ซานสิงเองก็ยังนึกไม่ถึง “นางคิดว่าตัวเองเป็นองค์หญิงหรืออย่างไร” แม้แต่เชื้อพระวงศ์บางครั้งก็มิใช่ว่าจะอาบน้ำทุกวัน สิ้นเปลืองเกินไปแล้ว!!

“ปล่อยให้นางทำในสิ่งที่อยากทำ ขอเพียงไม่คลาดสายตาก็พอ” สวินหยางครุ่นคิด “พรุ่งนี้ขบวนเดินทางก็จะมาถึงเมืองหลวงแล้ว พวกเจ้าก็...กลับไปพักผ่อน รุ่งเช้ายังต้องเตรียมตัว”

“ขอรับ/เจ้าค่ะ”

“เซี่ยเจี่ยนเหยา...เซี่ยเจี่ยนเหยา แท้ที่จริงเจ้าเป็นสตรีเช่นไรกันแน่” สวินหยางพึมพำกับตัวเองจากนั้นมองเหม่อออกไปยังนอกหน้าต่าง ทิศทางนั้นก็คือเรือนฝูหรงที่หญิงสาวพำนักอยู่