บทที่ 6

ลือกันว่า...สวินหยาง ไม่จำเป็นต้องใช้ถ้อยคำหยาบคาย ทว่าประโยคแต่ละประโยคของเขา ก็ทำเอาขุนนางชราเหล่านั้นโกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำ เถียงไม่ออก ไม่อาจหาถ้อยคำมาโต้แย้ง ได้แต่สะบัดแขนเสื้อหันหน้าหนีด้วยความโกรธกรุ่นระคนอับอาย

เรือนฝูหรง เรือนพำนักในจวนอัครมหาเสนาบดี เรือนนี้นับว่าไม่เลวเพราะมีสวนกว้างขวาง กลางสวนมีดอกเสาเย่าหายากกำลังออกดอก ริมสวนยังมีต้นท้อที่เต็มไปด้วยผลซึ่งกำลังสุกได้ที่

หญิงสาวเดินเล่นอยู่ในสวนก็เอื้อมมือขึ้นไปคว้าลูกท้อ เช็ดๆ จากนั้นกัด... หวานหอมจนอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ กระทั่งพบว่าที่อีกฟากของสวนมีบุรุษสวมชุดขุนนางสีม่วงยืนมองอยู่

“สวิน...หยาง?” นางหรี่ตามองเขาที่ยืนอยู่ไกลออกไป อีกฝ่ายเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาด้วยนางไม่ยอมขยับ ไม่ได้ทักทาย เพียงรอให้เขาเดินเข้ามาจนใกล้

สวรรค์! นี่หรืออัครมหาเสนาบดีจอมเจ้าเล่ห์ผู้นั้น? นี่มันระดับพระเอกซีรีย์เลยนะ!!

เซี่ยเจี่ยนเหยาแอบตกตะลึงจ้องมองใบหน้าหล่อเหลานั้น รูปร่างสูงใหญ่ อกผายไหล่ตรง จมูกคมสันกับดวงตาคมลึกล้ำ แนวกรามของเขาคมกริบรับกับแนวคิ้วรูปดาบ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยดูคล้ายยิ้มคล้ายไม่ใช่ ทว่าก็ทำให้โครงหน้าของเขาดูดุดันน้อยลง

“คารวะ...เสี้ยนจู่” เสียงทุ้มเอ่ยทักทาย นางเองก็ยอบกายให้เขา

“ท่านอัครมหาเสนาบดี” เขาดูอายุน้อยกว่ายี่สิบห้าด้วยซ้ำ หากไม่ใช่ได้ยินมาก่อนนางคงไม่เชื่อว่าเขาอายุสามสิบ ทั้งยังมีฐานะเป็นขุนนางขั้นหนึ่งในราชสำนักแห่งต้าเหลียง

“เดินทางราบรื่นดีกระมัง”

“ก็...ราบรื่น” นางพยักหน้าจากนั้นมองตามสายตาของเขา ลูกท้อที่ถูกกัดไปสองคำยังอยู่ในมือ สวินหยางเดินไปยังใต้ต้นท้อ ยื่นมือไปดึงลูกท้อมาอีกสองลูกจากนั้นส่งให้นาง

“ตอนข้าย้ายเข้ามาต้นท้อเหล่านี้ก็ปลูกเอาไว้แล้ว รสชาติหวานหอม หากชอบท่านหญิงก็...ตามสบาย”

แน่นอนนางย่อมรับมา “ขอบคุณ”

เขามองนางคล้ายหยั่งเชิง ทว่าเซี่ยเจี่ยนเหยาก็ไม่ได้แสดงท่าทีใด ไม่ถาม ไม่พยายามเซ้าซี้ รู้แล้วอย่างไร ไม่รู้แล้วอย่างไร เรื่องราวในราชสำนักช้าเร็วนางเองก็ต้องถูกดึงเข้าไปพัวพัน การที่นางถูกเรียกตัวกลับเข้าเมืองหลวง นางมั่นใจว่าต้องมีนัยยะสำคัญ

โชคดีที่ราชโองการนั้นมีรายละเอียดเป็นหลักฐานว่านางสามารถเลือกคู่ครองเอง หาไม่หากอยู่ๆ ฮ่องเต้พระราชทานงานเสกสมรส นางมีหวังต้องหาทางหนีไปจากที่นี่จริงๆ อย่างมากก็แค่ไปจากแคว้นต้าเหลียง ไปตายเอาดาบหน้า!!!

อะไรก็ได้แต่เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องที่นางรับไม่ได้ที่สุด ให้แต่งกับใครที่นางไม่รู้จัก ไม่คุ้นเคย นี่เป็นเรื่องที่นางไม่อาจผ่อนปรน

มื้อค่ำมื้อแรกในเมืองหลวงกับอัครมหาเสนาบดีที่หล่อเหลาล้ำเลิศ ยิ่งเปลี่ยนชุดขุนนางออกชายหนุ่มก็ยิ่งดูอ่อนเยาว์กว่าเดิม ชุดสีเข้มทำให้เขาดูเคร่งขรึม ทว่าหมวกขุนนางที่หายไป หลงเหลือเพียงกวานหยกเรียบๆ กับมวยผมยกสูง ก็ทำให้เขาดูเข้าถึงง่ายขึ้น

ถึงอย่างนั้นเซี่ยเจียนเหยากลับรู้สึกอึดอัด นางพูดน้อยเพราะหนึ่ง...รู้ว่าตัวเองกำลังถูกหยั่งเชิง สอง...นางไม่คุ้นเคยกับผู้ใดทั้งสิ้น!

“เพราะขบวนเดินทางยังมาไม่ถึง จนกว่าวันนั้นคงต้องรบกวนท่านหญิงรั้งอยู่แต่ในจวน”

“ได้” นางตอบ

“ทุกที่ในจวนท่านหญิงล้วนสามารถเดินชม ในจวนมีห้องหนังสือ อาจมีสิ่งที่ท่านหญิงอยากอ่าน”