บทที่ 3

นัยยะซ่อนเร้นคือราชสำนักต้องการตัวประกันมิให้หนานเหวินหวางก่อกบฏ นัยยะที่ประกาศชัดแจ้งคือฝ่าบาทเมตตาต่อความกตัญญูของหญิงสาวที่มีต่อไท่เฟย ดังนั้นจึงหนุนหลังให้นางกลับเมืองหลวงอย่างสมเกียรติ แม้แต่ตระกูลของบิดาก็ทำให้นางไม่ได้...

“ตามความเห็นของเจ้านางเป็นคนเช่นไร”

“คนของกระหม่อมรายงานว่านางเป็นคน...คาดเดาได้ยาก”

“คาดเดาได้ยาก? แค่นั้น?”

“พ่ะย่ะค่ะแค่นั้น”

ความหมายกว้างเหลือเกิน สตรีที่คาดเดาได้ยากนั้นว่ากันว่าน่ากลัว เพียงแค่คิดฮ่องเต้ก็ถอนหายใจออกมาเสียงเบา “ส่งคนไปคุ้มกันนาง กำชับให้ดูแลให้การเดินทางราบรื่นที่สุด”

“เกรงว่า...คงราบรื่นพ่ะย่ะค่ะ”

“หมายความว่าอย่างไร”

“หมายความว่าราบรื่นแน่นอน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับขบวนเดินทาง ท่านหญิงเซี่ยให้อย่างไรก็คงมาถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัย”

“แน่ใจได้อย่างไร”

“เพราะคนในขบวนเดินทางมิใช่นาง”

“อะไรนะ!!!”

สวินหยางวางหมากตัวสุดท้ายลงจากนั้นเขาก็เป็นฝ่ายชนะ...เช่นทุกครั้ง ฮ่องเต้มองกระดานหมากด้วยสายตาตกตะลึง “สวินหยางเจ้าจงใจนี่!”

“อย่าทรงกังวลพระทัยไปเลยพ่ะย่ะค่ะ คนของกระหม่อมอยู่ข้างกายนางทั้งสามคน คุ้มกันแน่นหนา ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าท่านหญิงเซี่ยหน้าตาเป็นอย่างไร ขบวนเดินทางยิ่งเอิกเกริกนั่นต่างหากที่อันตราย อีกสามวันนางจะมาถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัยแน่นอน”

เสียงถอนหายใจดังขึ้นอีกครั้ง “เราก็ได้แต่ฝากความหวังไว้ที่เจ้า เอาละกลับไปได้แล้ว”

“กระหม่อมทูลลา”

ในขณะที่ขบวนเดินทางของเสี้ยนจู่เพิ่งออกจากอารามอย่างเอิกเกริก ขบวนม้าสี่ตัวกลับเดินทางมาได้ครึ่งทางแล้ว ศาลาริมทะเลสาบริมถนนสายหลัก

หญิงสาวสวมชุดบุรุษสีเทาเข้มนั่งจุ่มเท้าลงไปในน้ำ นางแต่งกายด้วยชุดบุรุษก็จริง ทว่าก็ไม่ได้พยายามปิดบังว่าตัวเองเป็นสตรี ด้วยด้านหลังมีคนคุ้มกันสามคน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นยอดฝีมือที่ไม่ว่าใครก็ควรเลี่ยงการมีเรื่องด้วย

เซี่ยเจี่ยนเหยา เสี้ยนจู่...คนใหม่แห่งราชสำนัก กำลังมองเหม่อไปยังผืนน้ำกลางทะเลสาบที่ไร้ซึ่งระลอกคลื่นโดยสิ้นเชิง หญิงสาวอายุได้ยี่สิบปี ซึ่งนับว่าช้ามากสำหรับสตรีที่ยังไม่แต่งงานออกเรือน

สามปีก่อน...ไท่เฟยสิ้นลมจากไป หญิงสาวไร้ที่พึ่งพิงโดยสิ้นเชิง ถึงอย่างนั้นกลับยังคงดึงดันที่จะอยู่ไว้ทุกข์ที่อารามเป็นเวลาสามปี ไม่ว่าผู้ใดจะคัดค้านก็ไม่อาจเปลี่ยนใจหญิงสาวได้

ผู้คนชื่นชมความกตัญญูนี้ทั้งยังมองว่านางทำเรื่องที่สมควรทำแล้ว ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ถึงความจริงที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้การตัดสินใจครั้งนี้

ไม่มีใครคาดเดาได้ และถึงพูดไปก็ไม่มีทางมีคนเชื่อ เพราะ...แท้ที่จริงแล้วเซี่ยเจี่ยนเหยานั้นได้คิดสั้นด้วยการปลิดชีวิตเพื่อติดตามไท่เฟยไปแล้ว!!!

“คุณหนูมื้อเที่ยงเสร็จแล้วเจ้าค่ะ” เสียงตะโกนมาจากด้านหลังทำให้หญิงสาวถอนหายใจเสียงเบา คนคุ้มกันทั้งสามของนางแม้ดูแลนางเป็นอย่างดี ทว่านางกลับรู้สึกว่าพวกเขาเป็นผู้คุมมากกว่า

เจี่ยนเหยา...ค่อยๆ ลุกขึ้น เช็ดเท้า สวมถุงเท้า รองเท้า จากนั้นเดินกลับออกไปจากศาลา เดินไปนั่งลงที่หินก้อนหนึ่งซึ่งมีเสบียงวางอยู่ วันนี้มีชาร้อน ขนมปังเหนียวๆ แข็งๆ ทว่ายังดีที่มีเนื้อกระต่ายย่างเพิ่มเข้ามา หญิงสาวกินโดยไม่พูด ไม่บ่น ไม่เรื่องมาก อร่อยก็กินมากหน่อย ไม่อร่อยก็กินแต่เพื่อประทังชีวิต