ตอนที่ 4 รู้ทัน

ท่านนายพลใหญ่เองก็ไม่ได้พบหน้าฟ่านจื่อหลี่มาสิบกว่าวันแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะร่วงโรยเร็วได้ถึงเพียงนี้

เฮ้อ…เด็กคนนี้ช่างน่าสงสารนัก ท่านนายพลใหญ่ทอดถอนใจยาวเหยียดอยู่ในอก "จื่อหลี่ ช่วงนี้หลานเป็นอย่างไรบ้าง พวกคนรับใช้ดูแลไม่ดีหรือเปล่า ถ้าพวกมัน ขี้เกียจ หลานต้องรีบบอกลุงทันทีนะ"

"ขอบคุณค่ะ แต่คนรับใช้ทุกคนทำหน้าที่ได้ดีมาก เป็นเพราะตัวหลานเองที่บาดเจ็บ ประกอบกับเสียใจเรื่องคุณพ่อ ร่างกายเลยยังปรับตัวไม่ค่อยได้ค่ะ"

เมื่อพูดจบเธอก็หลุบตาลงต่ำ ดูราวกับยังจมอยู่ในความโหยหาที่มีต่อคุณพ่อของเธอ

ฮั่วชิงเหมยจับมือฟ่านจื่อหลี่ไว้พลางกล่าวด้วยความสงสาร "คุณพ่อคะ พี่จื่อหลี่น่าสงสารเหลือเกิน ต่อไปเราต้องดีกับพี่เขาให้มากๆ นะคะ"

ท่านนายพลใหญ่ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดในหัวข้อนี้

เดิมทีเขาก็ไม่ได้คิดจะเปิดศึกกับนายพลใหญ่ฉีเพื่อช่วยล้างแค้นให้ตระกูลฟ่านอยู่แล้ว

ลำพังแค่รักษาเมืองผิงเฉิงไว้ได้เขาก็พอใจแล้ว ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว

การสูญเสียจากการทำสงครามนั้นประเมินค่าไม่ได้ หากพลาดพลั้งพ่ายแพ้แม้เพียงครั้งเดียว ก็อาจถูกขุนศึกกลุ่มอื่นกลืนกินได้ทันที

เขาต้องรักษาขุมกำลังและกำลังทหารไว้เพื่อปกป้องตนเอง เมืองผิงเฉิงในตอนนี้ภายใต้การปกครองของเขาและบุตรชาย ถือว่าสงบสุขกว่าทางตอนใต้มากนัก

อีกทั้งเขาก็ไม่ได้รับทองหรือเพชรนิลจินดาใดๆ จากตระกูลฟ่านมาเลย การที่ยังเต็มใจดูแลฟ่านจื่อหลี่เปล่าๆ เช่นนี้ก็นับว่ามีคุณธรรมน้ำใจมากพอแล้ว หากเธอกล้าเอ่ยปากขอให้ตระกูลฮั่วไปช่วยแก้แค้นให้กับนายพลใหญ่ฟ่าน นั่นถือว่าเป็นการเรียกร้องที่เกินตัวและไม่ควรรับเลี้ยงไว้อีก

"มาเถอะ ทานข้าวเย็นด้วยกัน ในกลียุคแบบนี้ หลายเรื่องเราทำได้เพียงแค่ปล่อยวาง"

ท่านนายพลใหญ่รีบเปลี่ยนประเด็นทันที ฮั่วชิงเหมยและฮั่วเป่ยเย่เข้าใจในเจตนาของผู้เป็นพ่อ จึงเดินตามไปนั่งที่โต๊ะอาหารอย่างเงียบๆ

ฟ่านจื่อหลี่ขานรับอย่างว่าง่ายแล้วเดินตามไปนั่งข้างๆ ฮั่วชิงเหมย

ฮั่วเป่ยเย่ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงปรายตามอง ฟ่านจื่อหลี่แวบหนึ่งก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาทานข้าว

มื้ออาหารมื้อนี้ ต่างคนต่างก็มีความคิดในใจที่แตกต่างกันไป

ฮั่วชิงเหมย สงสารที่ฟ่านจื่อหลี่สูญเสียความงามไป จึงคอยคีบกับข้าวให้เพื่อปลอบใจ

ส่วนท่านนายพลใหญ่เริ่มวางแผนถึงอนาคตของฟ่านจื่อหลี่ในใจ

ตอนนี้ฮั่วเป่ยเย่คงไม่ชอบเธอแน่ๆ เมื่อไม่มีอำนาจจากตระกูลเดิมมาเกื้อหนุน การจะแต่งเธอเป็นภรรยาหลวงย่อมเป็นไปไม่ได้ ส่วนจะให้เป็นอนุภรรยา เธอก็ขาดต้นทุนทางความงามไปเสียแล้ว

เด็กคนนี้ต่อไปจะจัดการกับเธออย่างไรดีนะ

ท่านนายพลใหญ่พยายามคิดหาทางออกให้ ฟ่านจื่อหลี่ด้วยความหวังดีที่พอจะมีเหลืออยู่บ้าง

บางทีอาจจะเลือกนายทหารที่พึ่งพาได้สักคนมาเป็นสามีให้เธอ อย่างไรเสียฟ่านจื่อหลี่ก็เป็นถึงลูกสาวท่านนายพลใหญ่ แม้ตระกูลฟ่านจะล่มสลายไปแล้ว การแต่งให้เป็นภรรยาเอกของนายทหารก็นับว่าเหมาะสมคู่ควร

ส่วนชนชั้นสูงคนอื่นคงไม่มีหวังอีกแล้ว เพราะผู้ชายที่มีอำนาจต่างก็มองที่ความงามของสตรีทั้งสิ้น ตอนนี้ฟ่านจื่อหลี่ไม่มีต้นทุนความงามและสินเดิมก็ไม่มีอีกด้วย

ท่านนายพลใหญ่เริ่มคัดกรองรายชื่อนายทหารอารักขาที่ยังโสดอยู่ในหัว

ส่วนในใจของฮั่วเป่ยเย่นั้นกลับรู้สึกฉงนใจอยู่บ้าง

หากไม่ใช่เพราะก่อนหน้านี้เขาบังเอิญเห็น ฟ่านจื่อหลี่ผ่านทางหน้าต่าง เขาเองก็คงถูกภาพลวงตาภายนอกนี้หลอกเข้าให้แล้ว

ตอนที่มองลงไปจากหน้าต่าง เขาเห็นสาวใช้เดินไปแจ้งอะไรบางอย่างกับคุณหนูฟ่านที่ชิงช้า ตอนนั้นคุณหนูฟ่านยังผมยาวสลวยอยู่เลย ไฉนเพียงพริบตาเดียวกลับกลายเป็นผมสั้นไปได้

หรือเป็นเพราะได้ยินว่าเขากลับมาแล้ว ถึงได้จงใจตัดผมยาวๆ นั่นทิ้งกันแน่!