บทที่ 3.3

หญิงสาวคิดเอาไว้แล้วว่าเพื่อชื่อเสียงบิดามารดาย่อมไม่มีทางยอมให้เรื่องไปถึงที่ว่าการ รั่วเซวียนเดินเข้าไปคุกเข่าข้างๆ บิดา

“ข้าเองก็ขอร้องท่านป้า ท่านน้าทุกท่าน หากเรื่องแพร่งพรายออกไป อย่าว่าแต่ข้าเลย น้องสาวของข้าที่ยังไม่ออกเรือนทั้งสามคน หลังจากนี้ก็คงยากจะได้แต่งงานดีๆ ข้าไม่ได้มาเพื่อทำลายงานมงคลของผู้ใด ข้ามาก็เพราะที่นี่คือบ้านของข้า รอดตายกลับจวนครั้งนี้ข้า...ไม่ได้อยากกลับมาทำลายตระกูลรั่ว”

มารดาของนางสะอื้นโผเข้ามากอดรั่วเซวียน “เซวียนเอ๋อร์ของแม่ แม่ผิดเอง แม่ดูแลเจ้ากับพี่สาวไม่ได้ ไม่ได้อบรมสั่งสอนพวกเจ้าให้ดี”

“ท่านพ่อเจ้าคะ” นางแขนหนึ่งโอบกอดมารดา สายตามองไปยังบิดา “งานแต่งงานก็ให้จัดไปให้จบเสร็จสิ้นเถิดเจ้าค่ะ ให้พี่ใหญ่ได้แต่งเข้าจวนตระกูลเซี่ย ตระกูลรั่วไม่ควรติดค้างตระกูลเซี่ยเพราะข้ารอดตายกลับมา ตระกูลรั่วของเราวุ่นวายมาพอแล้ว ฤกษ์ดีใกล้จะมาถึงแล้ว ส่งพี่ใหญ่ออกไปเถิดเจ้าค่ะ”

“แต่...” บิดาของนางไม่เห็นด้วย “นั่นไม่ยุติธรรมต่อเจ้า”

ใช่...ไม่ยุติธรรมต่อรั่วเซวียนจริงๆ นั่นละ แต่นางไม่ใช่รั่วเซวียนคนนั้นเสียหน่อย ล้มเลิกงานแต่งแล้วให้นางแต่งกับใครก็ไม่รู้?? ฝันไปเถิด!!

จะแก้แค้นนางมีวิธีที่อำมหิตกว่านั้น และนางจะทำให้ดู!!

“ท่านแม่ ท่านพ่อ ทุกท่าน ข้าขอสนทนากับพี่ใหญ่สักครู่...ตามลำพัง นะเจ้าคะ อย่างน้อยครั้งหนึ่งนางกับข้าก็เคยเป็นพี่น้องที่เคยรักใคร่กันมาก”

ทุกคนดูไม่ใคร่จะเต็มใจนัก ทั้งยังดูไม่เข้าใจการกระทำของนางเลย แน่ละ...นางตบพี่สาวของตัวเองที่กำลังจะออกเรือนจนสองแก้มแดงเป็นรอยฝ่ามือ เปิดโปงความอำมหิตของอีกฝ่าย จากนั้นก็ยอมให้พี่สาวแต่งงานกับคนที่เป็นคู่หมายของตน ตอนนี้ยังอยากสนทนาตามลำพังตามประสาพี่น้อง...

ประตูถูกปิดลงรั่วเซวียนมองรั่วหลานนิ่ง “ข้ายอมให้ท่านแต่งเข้าตระกูลเซี่ย แต่รั่วหลาน...นับจากวันนี้ข้าขอให้ท่านใช้ชีวิตอยู่ด้วยความหวาดระแวง กลัวว่าสามีจะรู้ว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น หวาดระแวงว่าด้านนอกนั่นอาจมีคนเอาออกไปนินทา หวาดระแวงว่าตระกูลเซี่ยวันหนึ่งจะรู้ว่าท่านทำอะไรลงไปเพื่อให้ได้แต่งเข้าจวน หวาดระแวงว่าความอำมหิตของตัวท่านเอง วันหนึ่งข้างหน้าสามีของท่านจะมองออก ขอให้ในทุกๆ วันท่านจมอยู่กับความกลัว จมอยู่กับสำนึกผิดชอบชั่วดีในใจ จมอยู่กับความคิดที่ว่าการกระทำของท่านที่ครั้งหนึ่งเคยวางแผนสังหารน้องสาวตัวเองเพียงเพื่อแต่งให้กับบุรุษผู้หนึ่ง สักวันผู้คนทั้งหมดในเมืองลั่วอี๋จะล่วงรู้ และนับจากวันนี้ไปข้ากับท่านไม่ใช่พี่น้อง ตัดขาดความสัมพันธ์ มีท่านไม่มีข้า มีข้าไม่มีท่าน ชั่วชีวิตนี้ข้าไม่มีพี่สาว ข้ามีเพียงพี่ชายสองคนและน้องๆ อีกสามคนเท่านั้น”

นับจากนี้ก็อย่าหวังใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเลย นางขอให้รั่วหลานอยู่ในจวนตระกูลเซี่ยอย่างหวาดระแวง เพราะกลัวว่าการกระทำของตัวเองจะถูกเปิดโปง!!!

ตอนที่หญิงสาวเดินออกมาจากห้องพร้อมปิดประตู เสียงกรีดร้องอาละวาดทำลายข้าวของก็ดังขึ้น รั่วฮูหยินมองประตูบานนั้นด้วยหัวใจแหลกสลาย ทว่าเมื่อมองเห็นบุตรสาวอีกคนที่ยืนมองตน นางก็ยิ้มให้ทั้งน้ำตา

“เซวียนเอ๋อร์”

หญิงสาวยิ้มให้มารดา “ข้าไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ ยังมีเวลาเล่าให้ท่านฟังว่าข้าไปผจญภัยมาอย่างไรบ้าง แต่ตอนนี้ยังมีหน้าให้ต้องรักษานะเจ้าคะ งานมงคลรออยู่ท่านแม่เช็ดน้ำตานะเจ้าคะ ท่านป้า ท่านน้า หากพวกท่านสงสารเซวียนเอ๋อร์ เช่นนั้นเรื่องในวันนี้ถือเสียว่าพวกท่านไม่รู้ไม่เห็นอะไร นะเจ้าคะ ถือว่าข้าขอร้อง”

ทุกคนมองนางด้วยความสงสาร “รอดกลับมาได้ก็ดีแล้ว”

“ปลอดภัยกลับมาก็ดีแล้ว”

“ข้ายังนึกห่วงว่าเจ้าจะเป็นอย่างไร กลับมาก็ดีแล้ว”

“เอาละๆ กลับไปทำหน้าที่กันเถิด ขบวนรับเจ้าสาวน่าจะมาถึงเร็วๆ นี้ พวกเราก็ไปเตรียมตัวเจ้าสาวให้พร้อมเถิด ละครฉากนี้จะยากแค่ไหนกันเชียว มาเล่นให้มันจบๆ ไปเถิด”

“แต่นางอาละวาดขนาดนั้น...”

“ไปจัดการให้นางพร้อม ในเมื่อวางแผนทุกอย่างเพื่อวันนี้ เช่นนั้นเราก็ต้องทำทุกอย่างเพื่อให้นางพร้อมแต่งออกไป!”

รั่วเซวียนเงยหน้าขึ้นมองบิดา “ท่านพ่อ...ข้าขอโทษ”

รั่วสวีดวงตาสั่นไหว “ขอโทษอะไรกัน เจ้าไม่ผิด ไม่ได้ทำอะไรผิดสักนิด เป็นพ่อเอง พ่อเอง...”

นางรู้ว่าบิดารู้สึกผิด คนผิดเป็นบุตรสาว คนถูกกระทำก็เป็นบุตรสาว หากเอาผิดตระกูลรั่วคงจบลงในวันนี้ พี่ชาย น้องสาวของนาง ทุกๆ คนอย่าหวังได้ใช้ชีวิตแบบมีเกียรติอีกเลย

แต่วันนี้หากไม่เอาผิด นางรู้ว่าบิดามารดาจะรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต ดังนั้น...นางจะใช้ชีวิตให้ดี จะทำให้บิดามารดาตระหนักว่านางเข้มแข็งเพียงใด จะทำให้ทุกคนเห็นว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่มีผลต่อนางสักนิด