บทที่ 3.1

“อาเหยียนเจ้าใจเย็นๆ ก่อน ข้าไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ”

ฟางเหยียนหยางชะงักมองสหายของตนขึ้นๆ ลงๆ จากนั้นสูดหายใจเข้าลึก “เจ้า...เอาเป็นว่าเข้าไปพักก่อน ให้ข้าแน่ใจว่าเจ้าไม่เป็นอะไร”

“ได้”

“พ่อบ้าน ให้คนทำความสะอาดเรือนดอกเหมย”

“ขอรับ”

“ข้ามาถึงเมื่อครู่ได้ยินว่ามีงานมงคล”

“ใช่ ตระกูลเซี่ยกับตระกูลรั่ว สองคหบดีชื่อดังของเมืองลั่วอี๋ แล้ว...อวิ๋นเสียนเล่า ยามปกติเขาเป็นดังเงาของเจ้าเหตุใดเขาไม่อยู่กับเจ้า”

“ข้าให้เขาไปทำบางอย่างคงกลับมาอีกไม่ช้า พูดถึงตระกูลคหบดีสองตระกูลก่อน”

ฟางเหยียนหยางชะงัก “เจ้าไม่เคยมาที่เมืองลั่วอี๋ เหตุใดสนใจเรื่องของคหบดีสองตระกูลนั่น ไม่สิ เจ้ามาทำอะไรที่นี่”

“ข้ามาเพราะเรื่องการหลอมเงินปลอม องค์รัชทายาททรงให้ข้าสืบเรื่องนี้ลับๆ ตอนกำลังแฝงตัวเข้าไปไม่ระวังถูกพบตัวเข้า หลบหนีมาได้แต่ก็มีสภาพอย่างที่เจ้าเห็น”

ด้านนอกมีเสียงแตรมโหรีของขบวนเจ้าบ่าวผ่านไป ฟางเหยียนหยางหยุดฟังครู่หนึ่งจากนั้นถอนหายใจออกมา จวินซีหลิวเลิกคิ้ว “เหตุใดทำท่าทางราวกับไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานนี้”

“ข้าเปล่า ข้าเพียง...” ฟางเหยียนหยางถอนหายใจอีกครั้ง “ได้ยินมาว่าเดือนที่แล้วคุณหนูสี่ตระกูลรั่วหายตัวไป ตระกูลรั่ว ตระกูลฝั่งเจ้าสาวน่ะ”

“แล้วอย่างไร”

“ก็ไม่อย่างไร เดิมทีคนที่ควรขึ้นเกี้ยวแต่งงานก็คือคุณหนูสี่ นางหมั้นหมายกับคุณชายใหญ่ตระกูลเซี่ยตั้งแต่ยังเด็ก เดือนที่แล้วมีข่าวว่านางหายตัวไป ลือกันว่านางไม่อยากแต่งงานเพราะมีบุรุษที่พึงใจ ผู้คนซุบซิบกันว่านางหนีไปกับคนรัก นายท่านรั่วแทบจะพลิกแผ่นดินตามหาแต่หาเท่าไรก็หาไม่พบ แถมยังไม่รู้ด้วยว่าบุรุษที่นางพึงใจคือผู้ใด”

“อ้อ” จวินซีหลิวพยักหน้า “หานางไม่พบดังนั้นจึงเปลี่ยนตัวเจ้าสาวทั้งที่ไม่รู้ว่าบุตรสาวอีกคนเป็นตายร้ายดีอย่างไร นายท่านรั่วผู้นี้ช่าง...”

“ไม่ใช่ เรื่องไม่ได้เป็นเช่นนั้น ได้ยินมาว่าคุณชายเซี่ยทั้งเสียใจและรู้สึกเสียหน้า คุณหนูใหญ่หมายใจจะขอโทษเขาแทนน้องสาว แต่ดันใช้วิธีผิดจนมีคนพบและลือกันว่าทั้งสองลอบนัดพบกัน เพื่อรักษาชื่อเสียงของบุตรสาวคนโต นายท่านรั่วจึงไม่มีทางเลือกมากนัก ยิ่งไปกว่านั้นพอมีข่าวลือออกไป คู่หมายของคุณหนูใหญ่ก็มาขอถอนหมั้น ชื่อเสียงของนางด่างพร้อยไปแล้ว นอกจากแต่งเข้าตระกูลเซี่ย นางก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว”

“เป็นแผนที่แยบยลทีเดียว”

“ใช่...ไม่สิเจ้าหมายความว่าอย่างไร”

“รออวิ๋นเสียนกลับมาเจ้าก็รู้ จริงสิ คุณหนูสี่ตระกูลรั่วที่หายตัวไป นางชื่ออะไรนะ”

“รั่วเซวียน”

“รั่วเซวียน...เสี่ยวเซวียน” ชายหนุ่มอมยิ้ม “เอาละข้าอยากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ให้ดีเจ้า...ลอบตามหมอที่ไว้ใจได้มาสักคน เรื่องที่ข้าอยู่ที่นี่ปิดได้นานเท่าไหร่ก็เท่านั้น”

“อ้อ...ได้”

ตอนนี้ในใจของเขาอยากรู้จริงๆ ว่ารั่วเซวียนจะรับมือกับเรื่องนี้อย่างไร นางบอกเขาว่าจะสะสางแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน เขาให้เสียดายจริงๆ ที่ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ สตรีอ่อนเยาว์ทว่ากลับสุขุมเยือกเย็นเช่นนั้น เวลาก่อเรื่องขึ้นมาเขาอยากรู้จริงๆ ว่าจะเป็นอย่างไร

“เฮ้อ...น่าเสียดาย”

จวนตระกูลรั่วเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความเป็นมงคล รั่วเซวียนเดินเข้าจวนผ่านประตูหลัง คนเฝ้าประตูเห็นนางที่สวมหมวกคลุมก็เข้ามาขวาง นางเงยหน้าขึ้นทำให้เขาอ้าปากค้าง

“คะ...คุณหนูสี่!”

นางก้าวฉับๆ ตรงไปยังเรือนของพี่สาว ที่นั่นบ่าวไพร่สาวใช้เดินขวักไขว่ ทันทีที่เห็นหญิงสาวเดินเข้าไปก็มีท่าทีเหมือนกันหมด รั่วเซวียน...สิ่งที่พี่สาวของเจ้าทำกับเจ้า ข้าจะชำระแค้นแทนเจ้าเอง!!! หญิงสาวพึมพำเสียงเบากับตัวเอง เพราะถึงอย่างไรเจ้าของร่างนี้ก็ตายด้วยเงื้อมมือพี่สาวของตัวเองโดยแท้

ห้องของเจ้าสาวมีทั้งแม่นม สาวใช้ รวมไปถึงผู้อาวุโสที่เป็นสตรีหลายนาง ขบวนเจ้าบ่าวยังมาไม่ถึง ดังนั้นทุกคนจึงไปรวมตัวที่ห้องนั่งเล่นเรือนเจ้าสาว ส่วนเจ้าสาวนั้นยังอยู่ในห้องยังไม่ทำพิธีสวมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว

รั่วเซวียนเดินฉับๆ ผลักประตูห้องของรั่วหลานเข้าไปท่ามกลางความตกตะลึงของบ่าวไพร่ เมื่อประตูเปิดก็กระแทกโครมอย่างแรง คนที่อยู่ในห้องสะดุ้งเฮือก สาวใช้คนสนิทของรั่วหลานสองคนตกตะลึงอ้าปากค้าง ส่วนรั่วหลานนั้น...