บทที่ 2.2

เสียงหัวเราะของเสี่ยวเซวียนและจางฮูหยินดังออกมาจากในครัว ชายหนุ่มใช้ไม้เท้าค้ำยันเดินออกมายังหน้าประตู มองไปยังเรือนครัวที่อยู่ห่างออกไป จางฮูหยินกำลังสอนให้หญิงสาวทำปลานึ่งบ๊วย และนางก็ตั้งใจเรียนอย่างจริงจัง ปากก็บอกว่านางชอบปลานึ่ง เขาเองก็สังเกตเห็นว่าวันไหนมื้ออาหารมีเนื้อ นางจะกินข้าวได้มากเป็นพิเศษ ข้าวที่นางใช้เครื่องประดับแลกมา

ลึกๆ แล้วเขาให้สงสัย สตรีผู้นี้แท้ที่จริงเป็นคนอย่างไรกันแน่ พานพบเรื่องเฉียดตายมาเช่นนี้ เป็นผู้ใดก็ต้องโกรธแค้น ไม่เข้าใจ สับสน หรือแม้กระทั่งเคียดแค้นชิงชัง ทว่ามองนางในเวลานี้กลับหัวเราะได้เต็มเสียง ยิ้มกว้างด้วยดวงตาเป็นประกาย ไม่ทุกข์ร้อนแม้ที่นี่ไม่ใช่บ้านของตนเองไม่

เขาเชื่อ...หากเป็นสตรีอื่น ไม่เพียงพวกนางจะโวยวายให้คนส่งพวกนางกลับจวน ไม่มีทางที่สตรีที่เติบโตมาในห้องหอจะยอมดื่มน้ำแกงเค็มปี๋ ยอมอยู่ข้างกายคนไม่รู้จัก ช่วยเหลือทำงานที่เป็นงานของสาวใช้ ทั้งยังต้องมาปรนนิบัติคนแปลกหน้าอีก แม้จะบอกว่านางยังต้องอาศัยเขาให้พากลับไปส่ง แต่นางสามารถอ้างเรื่องที่ช่วยชีวิตเขาได้ แต่นางกลับไม่ทำ...

ปลานึ่งบ๊วย...อร่อยมาก มื้อเย็นวันนั้นเขากินข้าวได้มากกว่าปกติ ทั้งยังนั่งฟังหญิงสาวกับท่านป้าจางเล่าถึงเหตุการณ์ในครัว รวมไปถึงเรื่องที่หญิงสาวอาสาช่วยทำงานหลายๆ อย่าง

รอยยิ้มของนางเต็มไปด้วยความจริงใจ นี่ไม่ใช่การเสแสร้งเขามองออก

เช้าวันที่สิบสามในที่สุดก็มีรถม้าแล่นเข้ามาในหมู่บ้าน รถม้าคันหนึ่งกับคนคุ้มกันหกคน แถมยังมีสาวใช้มาด้วย ทำชาวบ้านแตกตื่นจนออกมามุงดู อวิ๋นเสียนลงจากหลังม้าด้วยสีหน้ายินดี เขากำลังจะคุกเข่าลงแต่ชายหนุ่มมองคนสนิทที่กำลังจะประสานมือคารวะจากนั้นส่ายหน้า

ท่านลุงกับท่านป้าได้สินน้ำใจเป็นเงินหีบหนึ่ง ทั้งสองร้องห่มร้องไห้ไม่อิดออดที่จะรับเมื่อเขากล่าวว่านั่นเป็นสิ่งที่คนดีสมควรได้รับ

เขา...มองหญิงสาวที่ไม่มีท่าทีใดกับสิ่งที่เกิดขึ้น อีกทั้งยังยอมขึ้นรถม้าไปโดยดี ไม่ถาม ไม่สงสัย ไม่พยายามปฏิเสธสาวใช้ที่เขาให้คนพามาด้วย

ลึกๆ เขารู้ว่านางตระหนักดีว่าฐานะของเขาเองก็ไม่ธรรมดา แต่นางฉลาดมากพอที่จะไม่ถาม ไม่สงสัย ไม่สอดรู้สอดเห็น และนั่นยิ่งทำให้เขาประหลาดใจในตัวนางมากขึ้น

ระหว่างการเดินทางต้องใช้เวลาราวห้าถึงหกวัน การหยุดพักค้างแรมในป่าจึงเลี่ยงไม่ได้ เขากำลังนั่งสนทนาอยู่กับอวิ๋นเสียนซึ่งกำลังรายงานเรื่องราวที่เขาพลาดไปนับตั้งแต่วันที่เขาตกลงไปในแม่น้ำ ทว่าตอนนั้นเองที่หญิงสาวนำยาที่เคี่ยวแล้วเข้ามาให้

“ยามาแล้ว”

“ขอบคุณ วางเอาไว้ข้าจะดื่มทีหลัง” เขากล่าวพร้อมกับหันไปคว้าผ้าเช็ดมือ ตอนที่เห็นสีหน้าของอวิ๋นเสียนเขาหันกลับมาเงยหน้ามองหญิงสาว นางยังยืนอยู่ที่เดิมและถือชามยาซึ่งยังกรุ่นร้อน

“ดื่มตอนร้อนเถิด” นางกล่าว

อวิ๋นเสียนยกมือขึ้นรับชามยา “แม่นางเสี่ยวเซวียนคุณชายบอกว่า...”

“ข้าจะดื่ม” เขายื่นมือออกไปรับโดยดีจากนั้นดื่มยารสขมเข้าไปในคราเดียว เห็นอวิ๋นเสียนอ้าปากค้างมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ เขาแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น “ขอบคุณเจ้ามาก”

“อืม” นางส่งเสียงรับคำรับชามยากลับไปแล้วหมุนตัวไปนั่งที่เดิม

มื้อเย็นวันนี้มีกระต่ายย่างหอมกรุ่น เขาฉีกกระต่ายเป็นชิ้นเล็กๆ ใส่ลงไปบนใบไม้แล้วส่งให้นาง เห็นหญิงสาวขมวดคิ้วมองไปที่กระต่ายที่ยังคงเสียบอยู่บนไม้ “ทำไมหรือ”

“ข้าอยากได้แบบนั้นมากกว่า”

“อ้อ” เขามองอวิ๋นเสียนอีกฝ่ายรีบส่งกระต่ายที่ยังเสียบไม้ย่างไฟมาให้

“กินกระต่ายย่างก็ต้องกัดแบบนี้สิจึงจะอร่อย”

เขาเลิกคิ้วจากนั้นก้มลงมองเนื้อกระต่ายที่ฉีกเป็นชิ้นพอดีคำ “อวิ๋นเสียน”

“ขอรับคุณชาย”

“เจ้าเอานี่ไป แล้ว...ส่งกระต่ายไม้นั้นมาให้ข้า”

อวิ๋นเสียนอ้าปากค้างอีกครั้ง “แต่...”

กระต่ายที่คุณชายเป็นคนเตรียมกับมือเขาจะกล้ากินได้อย่างไร!!

ชายหนุ่มหัวเราะเสียงเบา สายตายังคงเหลือบมองท่าทางน่าอร่อยที่หญิงสาวกำลังแทะเนื้อกระต่ายย่าง ท่าทางจะอร่อยจริงดังที่นางว่า ดังนั้นเขาจึงลองเลียนแบบวิธีกินของนาง ทั้งยังพบว่ามันอร่อยจริงๆ

ตอนอวิ๋นเสียนเห็นกระต่ายที่มีเพียงส่วนกระดูกหลงเหลือ เขาดูอึ้งงันไปมากที่เห็นผู้เป็นนายกินได้มากขนาดนี้

กินเนื้อกระต่ายทั้งตัว...ทั้งยังแทะจนมือกับปากมีคราบน้ำมัน ที่สำคัญคุณชายของเขาไม่เคยเจริญอาหารเช่นวันนี้มาก่อน ...ไม่เคย!!!