บทที่ 1.5

“แม่หมอบอกว่าดีขึ้นแล้ว นางประหลาดใจที่เจ้ากล้าเย็บแผลราวกับเย็บผ้า ฝีเข็มนับว่าไม่เลว”

หญิงสาวกระแอมด้วยความรู้สึกผิด แน่ใจว่าแผลเป็นที่ทิ้งเอาไว้คงไม่น่ามองนัก ช่างทำลายความหล่อเหลาสมบูรณ์แบบตามธรรมชาติโดยแท้...

“ก็ดีแล้ว ข้ายังกังวลว่าสมุนไพรที่ข้าใช้จะทำให้แผลอักเสบ” นางไม่อยากถาม ไม่อยากสอดรู้ ดังนั้นจึงไม่มีเรื่องให้สนทนากับเขามากนัก เขาเองก็ไม่ถาม ไม่สอดรู้เรื่องของนาง ดังนั้นหลังจบบทสนทนาทั้งสองก็ได้แต่นั่งเงียบ

วันต่อมาน้ำแกง...เค็มปี๋ รั่วเซวียนดื่มโดยไม่พูดอะไร สังเกตเห็นว่าท่านลุงจางเองก็ดื่มเงียบๆ ผิดกับชายหนุ่มที่วางถ้วยน้ำแกงทันทีพร้อมกับสำลัก

“ทำไมน้ำแกง...”

หญิงสาวเตะขาเขาเบาๆ ดีที่ไม่ใช่ข้างที่ได้รับบาดเจ็บ เขาหันมองนางพร้อมขมวดคิ้ว สบตากับนางราวกับไม่เข้าใจ นางบอกเป็นนัยให้เขาดื่มน้ำแกงนั่นเสีย เขางุนงงอยู่นานมากกว่าจะเข้าใจ

ตอนกำลังเปลี่ยนผ้าพันแผลให้เขา รั่วเซวียนรู้ว่าเขามีคำถาม “ท่านป้าไม่รู้รสชาติมานานแล้ว ท่านลุงบอกว่าก่อนหน้านี้หลายปีท่านป้าทำงานอยู่ที่เมืองซ่างกวน ฝีมือเข้าครัวของนางไม่ว่าใครได้ลิ้มรสก็ต้องชมเชย แต่ตอนนั้นถูกคนกลั่นแกล้ง นางถูกวางยาจนลิ้นไม่รู้รสมานานแล้ว”

“แต่น้ำแกงนั่นเค็มมาก ดื่มเข้าไปมีแต่จะเสียสุขภาพ ควรบอกให้ท่านป้ารู้ หาไม่ท่านลุงอาจล้มป่วยอีกคน”

“ปกติหากว่างท่านลุงจะเข้าครัวไปช่วยปรุงรส แต่เมื่อเช้าท่านลุงยุ่งมาก ทั้งต้องไปซื้อยา ทั้งต้องหาผ้าพันแผล” นางพันแผลให้เขาเสร็จแล้ว “หากเป็นคนทั่วไปในเมื่อช่วยแล้ว รอดตายแล้ว ที่เหลือก็ไม่ใช่ความรับผิดชอบ ช่วยแล้วได้อะไร เดิมทีพวกเขาก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร อาหารพื้นๆ ข้าวก็เต็มไปด้วยกรวด กระท่อมแคบๆ มีคนเพิ่มเข้ามาอีกสองคน นั่นเท่ากับเพิ่มงานที่ต้องทำโดยใช่เหตุ”

“แต่...เสแสร้งไปก็ไม่ช่วยให้ท่านป้ารู้สึกดี”

“แถวบ้านข้าเรียกถนอมน้ำใจ” นางถลึงตาให้เขา “คนเขาดีด้วยท่านเสแสร้งแค่นี้แลกกับข้าวอีกหลายมื้อ หรือไม่ท่านคิดว่าตัวเองมีทางเลือกมากนักหรือ อยู่ที่นี่ทำตัวเป็นคุณชายให้น้อยๆ หน่อย” พูดจบนางก็มองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย

ด้านนอกมีเสียงเอะอะโวยวายหญิงสาวสบตากับเขา “ข้าออกไปดูก่อน”

ท่านลุงกำลังทะเลาะอยู่กับท่านยายผู้หนึ่ง ดูเหมือนเขาติดหนี้ค่าข้าวสารของท่านยายคนนั้น จำนวนเงินไม่มากนักแต่นางก็เข้าใจดี สำหรับชาวบ้านที่หาเช้ากินค่ำ แม้เป็นเงินไม่ถึงตำลึงก็ยากจะหามาได้

“ข้าจะจ่ายให้” รั่วเซวียนเดินออกไปพร้อมถอดต่างหูหยกให้อีกฝ่าย นางรู้ว่าต่างหูนี่มีค่ามากกว่าเงินที่ท่านลุงค้างท่านยาย แต่ในสถานการณ์เช่นนี้นางไม่มีทางเลือก

ท่านยายผู้นั้นตาวาวเดินมาคว้าต่างหูจากมือนาง “ได้ ถือเสียว่าเจ้าจ่ายเงินที่ค้างข้า”

“ไม่ได้นะ ต่างหูนั่นมีค่ามากกว่า...”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านลุง คิดเสียว่าข้าจ่ายค่าหมอ ค่ายา รวมไปถึงค่าอาหารที่พวกท่านช่วยเหลือ ยังมี...” นางถอดกำไลหยกออกมา “พรุ่งนี้ท่านเอานี่ไปขาย ข้าเห็นว่าข้าวสารของท่านกำลังจะหมด ยังมียาของคุณชายหลิว หลายวันมานี้รบกวนท่านลุงมามาก หากยังมีเหลือท่านก็ซื้อเนื้อมาให้ท่านป้าด้วยเลย”

“แต่...”

“อย่าเกรงใจเลยนะเจ้าคะ หลายวันมานี้ข้ารู้สึกเกรงใจท่านลุงมาก ถือเสียว่าช่วยไม่ให้ข้ารู้สึกผิดต่อท่านกับท่านป้า”

“เช่นนั้นขอบใจแม่นางเซวียนมาก”

นางยิ้มมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังของท่านลุงผู้มีพระคุณ เขาใจดีช่วยนางเอาไว้ ได้ช่วยเขาก็เท่ากับไม่ติดค้างน้ำใจ

ช่วงเที่ยงท่านลุงกับท่านป้าไม่อยู่ ถึงอย่างนั้นท่านป้าก็เตรียมสำรับเอาไว้ให้ ส่วนเรื่องเคี่ยวยาหญิงสาวก็เพียงเฝ้าเอาไว้จากนั้นรินไปให้ชายหนุ่ม ตอนนางยกสำรับไปให้ชายหนุ่มกำลังนั่งเหม่อออกไปที่ลานกว้างหน้ากระท่อม

“มื้อเที่ยงมาแล้ว”

เขามองอาหารตรงหน้าแล้วกลืนน้ำลาย ดูเหมือนยังเข็ดกับน้ำแกงเมื่อเช้า “ข้ายังไม่หิว”

รั่วเซวียนวางสำรับลงจากนั้นมองเขา “เมื่อช่วงสายมีคนมาทวงเงินที่ท่านลุงค้างเอาไว้ มันคือค่าข้าวสาร”

“ได้ยินมาว่าเจ้าจ่ายแทนไปแล้ว” เขาหันมามองนางคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม