บทนำ 1/2

บทนำ

“ท่านพี่ทำมาให้ข้าหรือ”

“อืม รีบกินสิ”

รอยยิ้มบางเบาเผยขึ้น “ขอบคุณเจ้าค่ะท่านพี่” ก่อนจะยกถ้วยน้ำแกงนั้นกินหมดรวดเดียว นางเช็ดมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้ามอบรอยยิ้มให้เขาอีกครา แต่เขากลับหมุนกายออกไปไม่ทันจะให้นางได้เอ่ยสิ่งใดอีก

ดังว่าความสุขมักอยู่ไม่นาน เพราะวันต่อมานั้น เขาก็พาคนที่นางไม่คิดว่าจะได้พบในช่วงเวลานี้มา

หลินซีเย่

ทั้งคู่โอบกอดกันมาราวกับคู่รัก

“นี่ พวกท่าน!!”

“หลินซวงเยี่ยน พวกเราหย่ากันเถิด”

!!!

ไม่ทันที่จะเอื้อนเอ่ยสิ่งใด น้ำเสียงเย็นชาของเขาก็ดังขึ้นก่อน

“ทำไมหรือ” น้ำตาเริ่มเอ่อคลอจากดวงตาคู่งาม

“เพราะข้าไม่เคยรักเจ้า คนที่ข้ารักและมีใจให้มาตลอดคือเย่เออร์ คนที่ข้าอยากแต่งงานก็คือเย่เออร์ มิใช่คนหน้าด้านแย่งของที่ไม่ใช่ของตนเช่นเจ้า!!”

“ข้า ไม่ อั่ก!!”

ไม่ทันได้กล่าวจบ หลินซวงเยี่ยนก็กระอักเลือดออกมาคำโต ยวนยวนถึงกับรีบเข้าไปประคองเจ้านาย น้ำตาไหลพรากตามผู้เป็นนาย “คุณหนู ฮือ” ก่อนคิดจะหันไปโต้ตอบเย่เจิ้งเคอ คนผู้นี้เนรคุณยิ่งนัก คุณหนูของนางทุ่มเทกับเขาไปมากมาย หากไม่มีคุณหนูเขาจะฟื้นขึ้นมากล่าววาจาจองหองเช่นนี้ได้หรือ

ทว่าหลินซวงเยี่ยนกลับรั้งสาวใช้พร้อมกับส่ายหน้าเบา ๆ ยามนี้ความเจ็บปวดมันกัดกินไปทั้งหัวใจแล้ว

เขาพูดว่านางไปแย่งของผู้อื่นหรือ แย่งตั้งแต่เมื่อใด

“หากไม่เพราะข้าต้องเตรียมตัวสอบ ข้าคงหย่าขาดกับเจ้าไปนานแล้ว ไม่เก็บเอาไว้จนถึงยามนี้หรอก”

“ข้ามันน่ารังเกียจถึงเพียงนั้นเลยหรือ”

“แน่นอน เจ้ามันน่ารังเกียจที่สุด หากเจ้าไม่ดึงดัน ภรรยาข้าตั้งแต่แรกก็คงเป็นเย่เออร์ นางก็คงไม่ต้องฝืนใจแต่งเข้าจวนเติ้งกั๋วกง แต่ดีที่นางมั่นคงต่อข้ารักษาความบริสุทธิ์เอาไว้ จนกระทั่งหย่าขาดกับกั๋วกงซื่อจื่อแล้วมาหาข้า ความกล้าหาญของนางเจ้าสู้ได้หรือ”

“นี่พวกเจ้า…” เขาจะรู้ว่าหลินซีเย่บริสุทธิ์ได้อย่างไร หากไม่…

“ใช่แล้ว ข้ากับเย่เออร์รักใคร่มีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากันแล้ว ข้าจะรับเย่เออร์ เข้ามาเป็นภรรยาเอก ส่วนเจ้าจะไปตายที่ไหนก็ไป” ว่าแล้วก็ยื่นหนังสือหย่ามาให้

อั่ก!

ไม่ทันจะได้ทำสิ่งใดหลินซวงเยี่ยนก็กระอักเลือดออกมาอีกหนก่อนจะล้มลงไป

เจ็บเหลือเกิน…

ยามนี้นางเจ็บทั้งกายทั้งใจ

“ท่าน…รักนางเพราะอันใดหรือ” กระนั้นก็พยายามฝืนถามออกไปอีกหน

“หึ มีเหตุผลใดที่ข้าต้องไม่รักนาง นางไม่เคยรังเกียจข้า คอยเป็นกำลังใจให้ข้า ตำราในบ้านข้า มีแต่นางที่เป็นคนซื้อให้ ยามมีอาหารดี ๆ นางก็ส่งมาให้ข้า บอกเลยว่าเจ้าเทียบนางไม่ติด!”

“นี่ท่านคิดว่านาง…”

“ใช่แล้ว พี่หญิงข้าจริงใจกับพี่เจิ้งเคอมาโดยตลอด” จู่ ๆ หลินซีเย่ก็รีบเอ่ยแทรกขึ้น พร้อมส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาให้

“หลินซีเย่ เจ้า อั่ก!!”

“คุณหนู!!” ครานี้เลือดที่ออกมานั้นมีขนาดก้อนที่ใหญ่ทั้งยังน่ากลัวกว่าเดิม นางอยากลากคุณหนูออกไปจากที่นี่ แต่คล้ายคุณหนูจะตัดสินใจแล้ว

หลินซวงเยี่ยนหลับตาลง ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไร นางช่างโง่ยิ่งนัก ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าน้ำแกงเมื่อวานนี้นั้นมีปัญหา แต่นางก็ยังกิน นั่นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขามอบของให้นาง นางจึงรับมาด้วยความเต็มใจ แม้ว่าของสิ่งนั้นจะเป็นยาพิษร้ายแรงก็ตาม…

“เย่เจิ้งเคอ ท่านช่างใจร้ายนัก” เมื่อไม่รักมาขอหย่าก็ว่าเจ็บปวดแล้ว แต่นี่ถึงขั้นวางยาให้นางตายตกไป ช่างอำมหิตนัก

สายตาที่เต็มไปด้วยม่านน้ำตามองไปที่สามี ก่อนจะเลื่อนสายตาไปที่น้องสาว ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“เจ้ารักเขาหรือ”

หลินซีเย่ได้ยินดังนั้นก็ยิ่งกระชับอ้อมกอดแขนเย่เจิ้งเคอแน่นขึ้น

“แน่นอนสิ ข้ารักพี่เจิ้งเคอที่สุด พี่หญิงท่านอย่าพรากข้ากับพี่เจิ้งเคออีกเลยนะ ข้าไม่อยากพรากกับเขาอีกแล้ว” กล่าวแล้วก็ยิ่งซบอกกับหน้าอกกว้างท่าทางนั้นน่าสงสารและน่าทะนุถนอมยิ่ง

ไม่จริง…

คนอย่างหลินซีเย่นี่น่ะหรือจะทิ้งจวนกั๋วกงที่ยิ่งใหญ่มาเลือกคนที่เพิ่งเตาะแตะในเส้นทางขุนนาง หนำซ้ำยังเป็นคนที่เคยรังเกียจมาตลอด

ทว่านางไม่มีเวลาไปสืบหาความจริงอะไรอีกแล้ว

ยานี้ พอจะออกฤทธิ์ก็ช่างรุนแรงนัก

‘หากมีชาติหน้า ข้าขอมีโอกาสเลือกชีวิตของตนเองอีกครั้ง ทั้งชีวิตใหม่ ๆ และสามีใหม่ที่ดีกว่าเดิม หากได้มีโอกาสแก้แค้นด้วยก็ยิ่งดี ชาติหน้า สามีของนางต้องไม่ใช่เย่เจิ้งเคอ คนสารเลวไม่รู้คุณคนผู้นี้!!’

ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะขาดห้วงไป หลินซีเย่ยังได้เข้ามากระซิบบางอย่างที่ข้างหู ทำให้ร่างของหลินซวงเยี่ยนแข็งเกร็งขึ้น ก่อนที่ร่างกายจะแน่นิ่งไปพร้อมดวงตาที่เบิกโพลง!