ตอนที่ 1 : เหมือนเดิมแต่ไม่เหมือนเดิม 1/1

ตอนที่

[1]

เหมือนเดิมแต่ไม่เหมือนเดิม

‘หลินซวงเยี่ยน พวกเราหย่ากันเถิด’

‘คนที่ข้ารักและมีใจให้มาตลอดคือเย่เออร์ มิใช่คนหน้าด้านแย่งของที่ไม่ใช่ของตนเช่นเจ้า!!’

วาจากรีดแทงหัวใจเหล่านั้นดังสะท้อนก้องกังวานซ้ำไปซ้ำมา

ความเจ็บปวดราวกับอวัยวะภายในถูกไฟแผดเผายังคงแจ่มชัด รสชาติฝาดเฝื่อนและกลิ่นคาวของโลหิตที่ทะลักออกจากริมฝีปากยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายลิ้น ภาพใบหน้าเย็นชาของบุรุษที่นางรักสุดหัวใจ ทุ่มเทแรงกายแรงใจดูแลรักษาจนเขาสามารถก้าวขึ้นเป็นถึงจ้วงหยวน และรอยยิ้มเย้ยหยันของน้องสาวผู้แสนดีที่ซุกซบอยู่บนอกกว้างของเขา...

ภาพเหล่านั้นยังคงสลักลึกอยู่ในห้วงสุดท้ายของลมหายใจ

เฮือก!!

ร่างบอบบางบนเตียงไม้ผุดลุกขึ้นนั่งอย่างแรง หลินซวงเยี่ยนหอบหายใจโกยเอาอากาศเข้าปอดราวกับคนเพิ่งจมน้ำ มือเรียวเล็กยกขึ้นกุมลำคอและหน้าอกของตนเองโดยสัญชาตญาณ ทว่าสัมผัสที่ได้รับกลับไม่ใช่ของเหลวข้นหนืดสีแดงฉาน และไม่มีความเจ็บปวดใด ๆ หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

แปลก…

ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อปรับให้เข้ากับแสงแดดอ่อน ๆ ที่สาดส่องเข้ามาผ่านบานหน้าต่าง นางกวาดสายตามองไปรอบกาย ห้องนอนขนาดกลางที่คุ้นเคย เครื่องเรือนไม้เรียบง่ายแต่ดูสะอาดตา นี่มันห้องพักของนางในเรือนหลังของจวนตระกูลหลินมิใช่หรือ?

หญิงสาวรีบก้มลงมองมือของตนเอง ผิวพรรณยังคงขาวผ่องนุ่มเนียน รอยด้านชาที่มีไม่มาก ครั้นหยิบคันฉ่องมาดู ก็พบกับใบหน้าที่ไร้ซึ่งร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการตรากตรำดังที่เคยเป็นตลอดหลายเดือน

“นี่ข้า...”

“ข้ายังไม่ตาย?” เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา

แอด...

ทันใดนั้นเสียงผลักประตูก็ทำให้นางหลุดจากภวังค์ ครั้นเงยหน้าขึ้นมองก็พบกับเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มในชุดสาวใช้สีเขียวอ่อนเดินถืออ่างน้ำทองเหลืองเข้ามา เมื่อเห็นผู้เป็นนายลุกขึ้นนั่งก็รีบวางอ่างน้ำลงบนโต๊ะไม้แล้วเดินเข้ามาหาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“คุณหนูใหญ่ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ วันนี้ท่านนอนตื่นสายกว่าปกติ บ่าวเห็นว่าท่านหลับสนิทจึงไม่อยากปลุกเจ้าค่ะ”

หลินซวงเยี่ยนมองใบหน้าที่ยังคงดูอ่อนเยาว์และสดใสของยวนยวน สาวใช้คนสนิทที่ในชาติก่อนยอมทนลำบากถูกทุบตีและลำบากไปพร้อมกับนางมาตลอดอย่างไม่คิดหลีกหนี ดวงตาของนางสั่นระริกเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปจับแขนของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น

“ยวนยวน... ตอนนี้ข้าอายุเท่าใดแล้ว แล้วท่านปู่เล่า ท่านปู่เป็นอย่างไรบ้าง”

ยวนยวนทำหน้างุนงงกับคำถามประหลาดของคุณหนู แต่ก็รีบตอบตามตรง “คุณหนูอายุสิบหกปีกับอีกสองเดือนแล้วอย่างไรเล่าเจ้าคะ ส่วนนายท่านผู้เฒ่า... ท่านลืมไปแล้วหรือเจ้าคะว่านายท่านผู้เฒ่าจากพวกเราไปครบหนึ่งปีแล้ว นี่คุณหนูนอนฝันร้ายหรือเจ้าคะ” เหตุใดถึงได้ลืมเรื่องเหล่านี้เล่า

ด้วยแม้จะเป็นนายบ่าว แต่ด้วยอายุที่ห่างกันเพียงหนึ่งปี ทั้งคู่ก็ราวกับสหายสนิทกัน และในจวนนี้คนที่ยอมมาเป็นบ่าวรับใช้และให้ความสำคัญกับหลินซวงเยี่ยนก็มีแค่ยวนยวนเพียงคนเดียว

สิบหกปี...

ท่านปู่จากไปครบหนึ่งปีแล้วเช่นนั้นหรือ

“เช่นนั้นวันนี้วันที่เท่าไร” หลินซวงเยี่ยนยังคงถามต่ออีก

และเมื่อได้รับคำตอบดวงตาของนางก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากจะค่อย ๆ ยกขึ้น เป็นรอยยิ้มที่เริ่มจากขยับปากเล็กน้อยจนกลายเป็นเสียงหัวเราะในลำคอ

สวรรค์ช่างมีตาจริง ๆ

ให้โอกาสให้นางได้หวนกลับมา กลับมาในช่วงเวลาที่ทุกอย่างกำลังจะเริ่มต้นขึ้น!

หากจำไม่ผิด ช่วงเวลานี้คือตอนที่ ‘หลินซีเย่’ น้องสาวต่างสายเลือดของนางเพิ่งจะผ่านพ้นพิธีปักปิ่นมาได้ไม่นาน ช่วงนี้เป็นช่วงที่ตระกูลหลินไปทวงสัญญาจากจวนกั๋วกง และเป็นวันที่ครอบครัวตระกูลเย่มาเยือนจวนตระกูลหลินเพื่อทวงถามสัญญาแต่งงานเช่นกัน

ในชาติก่อนเมื่อตระกูลเย่มาทวงสัญญา ผู้เป็นบิดามารดาบุญธรรมต่างพากันเคร่งเครียด เพราะท่านปู่ที่ล่วงลับไปแล้วเคยทำสัญญาไว้สองฉบับ ฉบับแรกคือกับจวนเติ้งกั๋วกงที่ยิ่งใหญ่ ส่วนอีกฉบับคือกับตระกูลเย่ที่เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา

ยามนั้นเมื่อหลินซีเย่ถึงวัยปักปิ่น บิดามารดาก็เตรียมการให้นางแต่งเข้าจวนเติ้งกั๋วกงเพื่อเสวยสุขทันที ในขณะเดียวกันตระกูลเย่ก็กลับมาทวงสัญญาในเวลาไล่เลี่ยกัน ทว่าเย่เจิ้งเคอบุตรชายของพวกเขากลับล้มป่วยกะทันหันจนกลายเป็นคนไม่ได้สติ นั่นยิ่งทำให้ตระกูลหลินไม่มีทางที่จะให้บุตรสาวออกเรือนไปกับคนเช่นนั้นเด็ดขาด

ในอดีตเมื่อนางได้รับรู้ว่าตนเองต้องแต่งงานกับเย่เจิ้งเคอแทนหลินซีเย่ นางไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายและไม่ได้รู้สึกว่าถูกบีบบังคับเพื่อทดแทนคุณแต่อย่างใด ตรงกันข้ามนางกลับเต็มใจและยินดียิ่งนัก

เพราะในใจของหลินซวงเยี่ยนผู้งมงายในกาลก่อนนั้นได้แอบรักและปักใจต่อเย่เจิ้งเคอมาเนิ่นนาน เขาคือเด็กหนุ่มรูปงามที่มีความมุ่งมั่น นางเคยเฝ้ามองเขา แอบให้สาวใช้ส่งตำราและของบำรุงไปให้เขามาตลอดหลายปี เมื่อรู้ว่าจะได้แต่งงานกับบุรุษในดวงใจ แม้เขาจะนอนไม่ได้สติ นางก็พร้อมจะดูแลเขาด้วยด้วยความเต็มใจ

แต่ผลสุดท้ายเล่า?

นางดูแลสามีจนหายดี ผลักดันเขาสู่ตำแหน่งจ้วงหยวน แต่เขากลับตอบแทนความรักของนางด้วยยาพิษ ทั้งการร่วมมือกับหลินซีเย่มาสวมเขานาง เหยียบย่ำความทุ่มเทของนางจนแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี!

“คุณหนู... ท่านหัวเราะอะไรหรือเจ้าคะ บ่าวชักจะกลัวแล้วนะเจ้าคะ” ยวนยวนจับมือผู้เป็นนายด้วยความห่วงใย เมื่อเห็นแววตาของคุณหนูของตนแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบและดุดันจนน่าขนลุก

“ไม่มีอะไร ข้าก็แค่เพิ่งตระหนักได้ว่าที่ผ่านมาข้ามันช่างโง่เขลานัก” หลินซวงเยี่ยนสะบัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป ก่อนที่ร่างระหงจะก้าวลงจากเตียง

“ยวนยวน วันนี้ที่เรือนหน้ามีเรื่องวุ่นวายใช่หรือไม่”

“เอ๊ะ คุณหนูรู้ได้อย่างไรเจ้าคะ!” ยวนยวนเบิกตาโต ก่อนจะรีบเล่าในสิ่งที่เพิ่งได้ยินมา

“บ่าวเพิ่งไปที่โรงครัว จึงได้ยินพวกบ่าวรับใช้เรือนหน้าคุยกันว่า มีสองสามีภรรยาชาวบ้านแซ่เย่ มาโวยวายขอพบหน้าท่านเจ้ากรมกับฮูหยินตั้งแต่เช้าตรู่ เห็นว่าถือสัญญาอะไรสักอย่างมาด้วยน่าจะเป็นเรื่องใหญ่ ว่าแต่คุณหนูรู้ได้อย่างไรเจ้าคะ” ทั้งที่คุณหนูเพิ่งตื่นแท้ ๆ

“ข้าเดาเอาน่ะ” นางตอบเรียบ ๆ แต่ในใจกลับเยียบเย็น

“เจ้าไปเตรียมชุดให้ข้าเถิด แต่งกายให้เรียบร้อยที่สุด แล้วพวกเราก็แค่รออยู่ในเรือนนี้ ไม่ต้องออกไปไหนทั้งสิ้น”

“รอหรือเจ้าคะ?” ยวนยวนเอียงคอถามด้วยความไม่เข้าใจ

“เดี๋ยวเจ้าก็รู้” รอยยิ้มงดงามทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลินซวงเยี่ยน