บทที่ 7 สะสางปัญหาของโฉวเฉิงจือ (4)

บทที่ 7

สะสางปัญหาของโฉวเฉิงจือ (4)

มู่เหยียนไม่ได้แปลกใจกับการตัดสินใจของฮูหยินโฉว กลับกัน เขากลับรู้สึกชื่นชมอยู่ในใจที่นางมีจิตใจกว้างขวาง ไม่ได้ดูแคลนอาชีพพ่อค้าเหมือนจวนขุนนางอื่น อีกทั้งการมีหุ้นส่วนที่แข็งแกร่งอย่างตระกูลโฉว ผู้ที่ได้รับผลประโยชน์เต็มๆ ก็คือฝ่ายเขาเอง

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาจึงไม่มีเหตุผลที่ต้องปฏิเสธ จึงรีบลุกขึ้นประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม

“ขอบคุณฮูหยินโฉวขอรับ”

อวี้อันหนิงยกยิ้มอย่างพึงพอใจ การพูดคุยกับมู่เหยียนในครั้งนี้ไม่เพียงเปิดโอกาสให้ได้ร่วมมือทางการค้า หากยังได้ฝากฝังโฉวเฉิงจือไว้กับคนดีๆ ให้ช่วยดูแลและชี้แนะเขาไปพร้อมกัน

แน่นอนว่า เงินทุนในส่วนของโฉวเฉิงจือนั้น นางไม่ได้มอบให้เปล่าๆ แต่จะหักออกจากเงินส่วนตัวของเขาที่ได้รับทุกปี

เมื่อตัดสินใจแล้ว อวี้อันหนิงก็เริ่มลงมือทันที

หลังเสร็จสิ้นเรื่องของโฉวเฉิงจือ นางก็เริ่มสะสางเรื่องบัญชีของบุตรทั้งสาม พร้อมกับตระเตรียมแผนการใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุขของตนกับสามี

ภายในเรือนหลักอันเงียบสงบ...

อวี้อันหนิงหันไปสั่งแม่นมซุนด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายว่า “แม่นมซุน ช่วยนำสมุดบัญชีและรายการทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลโฉวมาให้ข้าที”

แม่นมซุนรับคำ ก่อนหยิบกุญแจคลังแล้วก้าวออกจากห้องไป

ส่วนอาชิว รีบยกน้ำชาอุ่นๆ กับขนมกุ้ยฮวาเข้ามาปรนนิบัติ

อวี้อันหนิงโบกมือเบาๆ พลางเอ่ยช้าๆ

“นั่งลงสิ ข้ามีเรื่องสำคัญให้เจ้าช่วย”

“เจ้าค่ะ”

อาชิวขานรับ ก่อนนั่งลงอย่างเชื่อฟัง

อวี้อันหนิงเลื่อนจานขนมไปตรงหน้าเด็กสาว

อาชิวกะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง

“กินไป ทำงานไป จะได้ไม่เหนื่อย”

ได้ยินเช่นนั้น อาชิวก็ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว

“ขอบคุณฮูหยินเจ้าค่ะ”

ตั้งแต่เข้ามารับใช้ฮูหยิน หากทำงานได้ดี นางก็มักได้รับขนมเป็นรางวัลอยู่เสมอ หลังกล่าวขอบคุณ อาชิวก็ยื่นมือหยิบขนมกุ้ยฮวาชิ้นหนึ่งขึ้นมารับประทาน พร้อมรอยยิ้มสดใส

เมื่อแม่นมซุนยกสมุดบัญชีปึกหนากลับมา อวี้อันหนิงก็สั่งให้ทุกคนช่วยตรวจนับทรัพย์สินทันที

ชาติก่อน นางคอยดูแลรายรับรายจ่ายทั้งจวน พยายามประคับประคองงบประมาณให้สมดุล แต่สุดท้ายกลับถูกลูกๆ มองว่าเป็นคนเผด็จการ ยึดอำนาจการดูแลทรัพย์สินไว้เพียงผู้เดียว ไม่ยอมถ่ายโอนงานให้สะใภ้ใหญ่

หารู้ไม่ การจะจัดสรรเงินแต่ละก้อนยากเย็นแค่ไหน

ในเมื่อสะใภ้ใหญ่กระตือรือร้นอยากแสดงฝีมือ และปรารถนาอยากเข้ามาบริหารจัดการจวนเสียเหลือเกิน ถึงกับกล้าแอบยักยอกของมีค่าในจวนออกไปทีละชิ้น เช่นนั้นนางก็จะแบ่งแยกทรัพย์สินให้เด็ดขาด ให้แต่ละเรือนรับผิดชอบจัดการกันเอง!

“เอ่อ...ฮูหยินเจ้าคะ พวกเราต้องทำอะไรบ้างเจ้าคะ?” อาชิวถามอย่างซื่อๆ

อวี้อันหนิงครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสั่งการให้อาชิวแยกบัญชีของโฉวเฉิงจือออกไว้ต่างหาก ส่วนแม่นมซุนให้แยกบัญชีของโฉวรั่วเซวียน

สำหรับส่วนที่เหลือ นางและเสมียนเฝิงจะเป็นผู้จัดการต่อเอง

“เหตุใดต้องแยกบัญชีด้วยเจ้าคะ” แม่นมซุนขมวดคิ้วถามด้วยความไม่เข้าใจ

อวี้อันหนิงยิ้มบางๆ ก่อนตอบอย่างไม่รีบร้อน “ถึงเวลาที่ต้องแบ่งทรัพย์สิน จะได้ไม่ต้องวุ่นวายทีหลัง”

“แบ่งทรัพย์สินหรือเจ้าคะ?!” แม่นมซุนยิ่งฟังก็ยิ่งตกใจ และไม่เข้าใจความหมายนั้น

ในเมื่อท่านแม่ทัพและฮูหยินยังคงอยู่ครบหน้า เหตุใดจึงต้องทำการแบ่งทรัพย์สิน?

ต้องรู้ว่าในยุคสมัยนี้ ตระกูลใหญ่ยึดถือหลัก ‘บิดามารดายังอยู่ ไม่แยกเรือน ไม่แบ่งทรัพย์’ การที่ฮูหยินพูดเรื่องแบ่งทรัพย์สิน ถือเป็นเรื่องต้องห้ามและแปลกประหลาดอย่างยิ่ง

ทว่าแม่นมซุนหารู้ไม่ ทุกอย่างที่อวี้อันหนิงตัดสินใจ ล้วนมาจากประสบการณ์ในชาติก่อน...

“ฮูหยินคิดจะแยกบ้านหรือเจ้าคะ” แม่นมซุนถาม สีหน้าแสดงออกชัดว่ากังวล

“ไม่หรอก” อวี้อันหนิงส่ายหน้า “ข้าเพียงอยากแบ่งทรัพย์สินให้ชัดเจน ภายหน้าหากพวกเขามาขอเงิน จะได้ไม่มีใครกล่าวหาว่าข้าลำเอียง”

ในเมื่อฮูหยินยืนยันเช่นนั้น แม่นมซุนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“แล้วทรัพย์สินที่แยกออกมาพวกนี้ จะจัดการอย่างไรต่อเจ้าคะ” แม่นมถามต่อ

“ทยอยขนย้ายไปไว้บ้านใหม่”

“จะ...เจ้าคะ?”

แม่นมซุนและอาชิวต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

อวี้อันหนิงกลับยังคงคลี่ยิ้มอย่างผ่อนคลาย ก่อนกล่าวว่า “ข้าจำได้ว่าเมื่อสามสี่ปีก่อน ท่านพี่เคยซื้อเรือนสี่ประสานไว้นอกเมือง ข้าเห็นว่าที่นั่นเงียบสงบไม่เลว เหมาะแก่การใช้ชีวิตในช่วงบั้นปลาย”

ขุนนางและเชื้อพระวงศ์ล้วนมีที่นาอยู่รอบเมืองหลวง ตระกูลโฉวก็มีเช่นกัน

เมื่อหลายปีก่อน โฉวจิ้งเหอนำทัพชิงเมืองคืนจากศัตรูได้สำเร็จ ฮ่องเต้จึงพระราชทานทองคำเป็นรางวัล เขานำเงินส่วนนั้นไปซื้อเรือนสี่ประสานนอกเมือง พร้อมที่นาอีกหลายสิบหมู่

แม้เรือนแห่งนั้นจะเล็กกว่าจวนโฉวในเมืองหลวง แต่ก็รายล้อมด้วยธรรมชาติ ทั้งยังห่างไกลความวุ่นวาย พื้นที่นานอกจากจะใช้เพาะปลูกแล้ว ยังปลูกต้นท้อและต้นสาลี่ไว้เป็นจำนวนมาก คนดูแลสวนเล่าว่า ที่นั่นเขียวชอุ่ม ร่มรื่นและน่าอยู่ยิ่งนัก

เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ อวี้อันหนิงก็อดยิ้มไม่ได้

...

...

ความเปลี่ยนแปลงของอวี้อันหนิงในช่วงนี้ ค่อยๆ ตกอยู่ในสายตาของคนในจวนทีละน้อย

โฉวเฉิงเยี่ยผู้ช่างสังเกต เป็นคนแรกที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติจึงอดประหลาดใจไม่ได้

มารดามักจะเข้มงวดกับโฉวเฉิงจือมาตลอด ทว่าระยะนี้กลับตามใจน้องคนเล็ก ไม่เพียงอนุญาตให้เขาออกไปทำการค้า ยังสนับสนุนเงินทุนให้ด้วย

หากเป็นเมื่อก่อน เรื่องเช่นนี้ย่อมไม่มีวันเกิดขึ้นเด็ดขาด

ยิ่งคิด โฉวเฉิงเยี่ยก็ยิ่งไม่เข้าใจ และเรื่องนี้ก็รบกวนจิตใจเขาอยู่ไม่น้อย เห็นทีต้องกลับไปปรึกษาภรรยาสักหน่อยแล้ว

ส่วนโฉวรั่วเซวียนนั้น ไม่ได้คิดซับซ้อนเหมือนพี่ชายคนโต แม้จะรู้สึกสงสัยกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของมารดาอยู่บ้าง แต่ไม่นาน นางก็คิดเข้าข้างตนเองว่า ในเมื่อมารดายังยอมตามใจโฉวเฉิงจือ เช่นนั้นนางที่เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของตระกูล หากขอทำตามใจตนเองบ้าง ท่านแม่ก็คงไม่ปฏิเสธหรอกกระมัง

ครั้นคิดได้เช่นนั้น เช้าวันรุ่งขึ้น โฉวรั่วเซวียนที่แต่งตัวสวยงาม รีบมุ่งหน้าไปยังเรือนใหญ่ พร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน

นางเดินเข้าไปนั่งเคียงข้างมารดา ก่อนจะกอดแขนแล้วส่งเสียงออดอ้อน

“ท่านแม่เจ้าขา...”

อวี้อันหนิงเลิกคิ้วมองโฉวรั่วเซวียน พลางถามอย่างเรียบเฉย

“มีอะไร”

“ช่วงนี้มีปิ่นไข่มุกจากทางใต้เข้ามาใหม่ กำลังเป็นที่นิยมในกลุ่มคุณหนู ลูกเห็นพวกนางซื้อกันคนละชิ้นสองชิ้น ลูกเองก็อยากได้บ้างเจ้าค่ะ”

ได้ยินคำขอที่คุ้นเคย อวี้อันหนิงเพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างไม่รีบร้อน

หากเป็นชาติก่อน นางคงอบรมลูกสาวให้รู้จักประหยัด ไม่ให้ทำตัวฟุ่มเฟือยเพื่อแข่งขันหรือโอ้อวดกับผู้อื่น

ถึงอย่างนั้น เมื่อถึงวันสำคัญหรือเทศกาลใหญ่ นางก็มักจะให้เงินบุตรสาวไปเลือกซื้อของดีๆ มาใช้อยู่ดี

ทว่าเป้าหมายที่แท้จริงของโฉวรั่วเซวียนนั้น คือการแอบไปพบเผยเหวินป๋อ และแสดงความร่ำรวยของตนให้อีกฝ่ายเห็น

เผยเหวินป๋อเป็นบุตรชายคนโตของรองเจ้ากรมการคลัง ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายราวกับโปรยเงินทิ้ง ต่อให้ตระกูลเผยมั่งคั่งเพียงใด ก็คงยากจะค้ำจุนคนเช่นนั้นไปได้ตลอด

ทว่าอวี้อันหนิงก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า สาเหตุที่ลูกๆ กลายเป็นเช่นทุกวันนี้ ส่วนหนึ่งล้วนมาจากการเลี้ยงดูของนางเอง

ดังนั้น...ก็ถึงเวลาแล้วที่นางจะต้องแก้ไขทุกสิ่ง

“ได้สิ”

อวี้อันหนิงตอบอย่างไม่รีบร้อน

ดวงตาของโฉวรั่วเซวียนเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่ามารดาจะยอมให้เงินนางง่ายดายเช่นนี้