ตอนที่ 6 ถอนหมั้นต่อหน้าธารกำนัล

ท่ามกลางงานเลี้ยงกาล่าการกุศลประจำปีของสมาคมนักธุรกิจที่จัดขึ้นอย่างหรูหรา ณ โรงแรมระดับห้าดาวใจกลางเมือง แสงไฟจากแชนเดอเลียร์ส่องประกายระยิบระยับสะท้อนกับเครื่องเพชรบนตัวเหล่าบรรดาคุณหญิงคุณนาย แขกเหรื่อต่างแต่งกายด้วยชุดราตรีและสูทสั่งตัดราคาแพงลิ่ว บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยความโอ่อ่า แต่ภายใต้รอยยิ้มและการชนแก้ว กลับแฝงไปด้วยการชิงไหวชิงพริบ

จางซูอี้ก้าวเข้ามาในงานด้วยชุดราตรีเกาะอกสีน้ำเงินเข้มที่ขับผิวให้ดูโดดเด่น เธอสวมสร้อยคอเพชรเรียบหรูเส้นเดียวที่ดูแพงระยับด้วยสไตล์มินิมอล แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาคนทั้งงานไม่ใช่เครื่องประดับ หากแต่เป็นชายหนุ่มที่เดินขนาบข้างเธอมา... หลี่เฟยหยาง

ชายผู้ที่ใครๆ ต่างก็เกรงขาม การปรากฏตัวของเขาในวันนี้ทำให้ดนตรีที่กำลังบรรเลงอยู่ดูเหมือนจะแผ่วลงทันตาเห็น เมื่อเขาทั้งสองก้าวเข้ามา สายตานับร้อยคู่ต่างจ้องมองมาเป็นจุดเดียว หนึ่งคือคุณหนูผู้เคยถูกตราหน้าว่าร้ายกาจ และอีกหนึ่งคือมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล

ณ มุมหนึ่งของงาน จางโม่เฉินยืนอยู่กับจางลู่ลู่และกู้เฉิงรุ่ย ใบหน้าของทั้งสามเปลี่ยนเป็นสีซีดทันทีที่เห็นซูอี้เดินเคียงคู่มากับหลี่เฟยหยาง

“นั่นมัน... ซูอี้ไม่ใช่เหรอ?” ลู่ลู่กระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือ “ทำไมเธอถึงมากับคนอย่างหลี่เฟยหยางได้?”

กู้เฉิงรุ่ยมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ทั้งโกรธ ทั้งหวงแหน และรู้สึกเสียหน้าอย่างรุนแรง “ยัยนั่นไปเอาความมั่นใจมาจากไหน!”

ซูอี้กวาดสายตามองไปรอบงาน ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่กลุ่มของตระกูลจาง เธอไม่ได้หลบตา แต่เธอกลับยิ้มอ่อนหวานแล้วเดินตรงเข้าไปหา

“คุณพ่อ คุณแม่ พี่โม่เฉิน” ซูอี้ทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยและสง่างาม “ไม่ได้เจอกันหลายวันเลยนะคะ สบายดีไหมคะ?”

คุณหญิงจางมองซูอี้ด้วยสายตาที่แสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน “ซูอี้! แกมาที่นี่ได้ยังไง? แล้วนั่น... แกไปทำอะไรกับคุณหลี่เฟยหยาง!”

ซูอี้ยังไม่ทันจะได้ตอบ กู้เฉิงรุ่ยก็ก้าวออกมาข้างหน้า เขาพยายามรักษามาดคุณชายผู้สูงศักดิ์ “ซูอี้ กลับไปกับผมเดี๋ยวนี้ คุณทำแบบนี้มันเสียชื่อเสียงครอบครัวนะ รู้ไหมว่าคนอื่นเขามองคุณยังไง?”

ซูอี้หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะของเธอดังก้องไปทั่วบริเวณที่เงียบสงัด “เสียชื่อเสียงเหรอคะคุณเฉิงรุ่ย? ฉันว่าคนที่ควรจะกังวลเรื่องชื่อเสียงน่าจะเป็นตระกูลกู้และตระกูลจางมากกว่านะคะ”

เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะหยิบแก้วแชมเปญจากบริกรที่เดินผ่านมา “วันนี้ที่ฉันมาที่นี่ ไม่ใช่เพื่อจะมารื้อฟื้นความหลัง แต่เพื่อจะทำในสิ่งที่ควรจะทำมาตั้งนานแล้ว”

เธอหันไปทางบรรดาแขกเหรื่อที่กำลังมุงดูด้วยความสนใจ ก่อนจะประกาศเสียงดังฟังชัดพอที่ทุกคนจะได้ยิน

“วันนี้ ฉัน จางซูอี้ ขอประกาศถอนหมั้นกับคุณกู้เฉิงรุ่ยอย่างเป็นทางการต่อหน้าทุกคนที่นี่ค่ะ”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้องโถง กู้เฉิงรุ่ยหน้าแดงก่ำ “ซูอี้! เธอเพ้อเจ้ออะไร! เรายังมีสัญญามั่นหมายกันอยู่!”

“สัญญาที่ไม่มีความรักน่ะเหรอคะ?” ซูอี้หันมาสบตาเขาด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง “หรือจะเป็นสัญญาที่คุณหมั้นกับฉันไว้เพียงเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ แต่กลับแอบไปมีความสัมพันธ์กับน้องสาวบุญธรรมของฉันอย่างลับๆ มาตลอดหลายปี?”

คำพูดของซูอี้เป็นเหมือนระเบิดที่ทำลายล้างทุกอย่างลงภายในพริบตา ทั้งงานตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ลู่ลู่หน้าซีดเผือดจนแทบจะเป็นลม โม่เฉินเบิกตากว้างด้วยความช็อก

“ซูอี้! อย่ามาใส่ร้ายลู่นะ!” ลู่ลู่แผดเสียงออกมาโดยลืมตัว

“ใส่ร้ายเหรอ?” ซูอี้หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดส่งไฟล์บางอย่างไปยังหน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ที่ใช้สำหรับเปิดวิดีโอแนะนำงานกาล่า ซึ่งตอนนี้มันกำลังแสดงภาพแชทหลักฐานและรูปถ่ายการไปเที่ยวด้วยกันอย่างลับๆ ของกู้เฉิงรุ่ยและลู่ลู่ที่โรงแรมแห่งหนึ่ง

แขกเหรื่อต่างพากันชี้ชวนดูและซุบซิบกันดังขึ้นเรื่อยๆ ชื่อเสียงที่ลู่ลู่พยายามรักษามาตลอดหลายปีพังทลายลงต่อหน้าธารกำนัลในชั่วพริบตา

กู้เฉิงรุ่ยยืนตัวสั่น ไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไร เพราะหลักฐานมันชัดเจนจนเกินกว่าจะแก้ตัว

หลี่เฟยหยางที่ยืนอยู่ข้างๆ ซูอี้ได้แต่ยิ้มมุมปาก เขาขยับเข้าไปใกล้เธอแล้วกระซิบ “เกมนี้คุณเดินได้สวยมาก ซูอี้”

ซูอี้ไม่ได้หันไปมองเขา เธอเพียงแต่มองกู้เฉิงรุ่ยและลู่ลู่ที่กำลังกลายเป็นตัวตลกของงานด้วยความสมเพช “นี่เป็นเพียงบทลงโทษเบื้องต้นค่ะ สำหรับสิ่งที่พวกคุณเคยทำกับฉัน... ต่อจากนี้ไป ความบันเทิงที่แท้จริงกำลังจะเริ่มขึ้น!”

เธอก้าวเดินออกจากงานไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้กู้เฉิงรุ่ยและลู่ลู่จมอยู่กับความอับอายที่ไม่มีวันลบเลือนได้ตลอดกาล... นี่คือการถอนหมั้นที่ตราตรึงที่สุดในประวัติศาสตร์สังคมชั้นสูง!