เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นนางเอก (ที่ร้ายกว่า)

เสียงดนตรีคลาสสิกที่บรรเลงคลอในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลจางช่างบาดหูจางซูอี้เหลือเกิน ความรู้สึกเหมือนมีใครบางคนเอาเข็มพันเล่มมาทิ่มแทงที่หัวใจยังคงเด่นชัด ราวกับภาพเหตุการณ์ที่รถบรรทุกพุ่งเข้าชนร่างของเธอยังไม่จางหายไปไหน กลิ่นคาวเลือด กลิ่นน้ำมัน และเสียงกรีดร้องของตัวเองในนาทีสุดท้ายที่สิ้นลมหายใจ... มันคือความตายที่แสนอนาถ

ทว่า ในวินาทีต่อมา เธอกลับยืนอยู่ที่นี่... กลางงานวันเกิดอายุครบ 20 ปีของ ‘จางลู่ลู่’ น้องสาวบุญธรรมที่เธอเกลียดชังเข้าไส้

แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์สะท้อนเข้าตา จางซูอี้กะพริบตาถี่ๆ สัมผัสถึงความเย็นของแก้วแชมเปญในมือ ชุดราตรีสีแดงเพลิงที่เธอสวมใส่ยังคงบีบรัดร่างกายจนอึดอัด เหมือนกับสถานะ ‘นางร้าย’ ที่ครอบครัวยัดเยียดให้เธอตั้งแต่วันแรกที่รับลู่ลู่เข้ามาในบ้าน

“ซูอี้... พี่เป็นอะไรไปคะ? ทำไมทำหน้าแบบนั้น หรือว่า... งานวันเกิดของลู่ลู่ทำให้พี่ไม่พอใจเหรอคะ?”

เสียงหวานหยดย้อยของจางลู่ลู่ดังขึ้นข้างกาย หญิงสาวในชุดเดรสสีขาวราวกับนางฟ้าตัวน้อยๆ กำลังมองเธอด้วยแววตาที่ดูเหมือนจะกังวล แต่ในส่วนลึกของดวงตานั้น จางซูอี้เห็นประกายความสะใจที่ซ่อนอยู่

ใช่แล้ว... ในอดีตชาติ เธอจะกรีดร้อง จะโวยวาย จะขว้างแก้วแชมเปญทิ้ง แล้วตะโกนด่าทอว่าลู่ลู่แย่งความรักของพ่อแม่ แย่งพี่ชายโม่เฉินไปจากเธอ และแย่งกู้เฉิงรุ่ย ว่าที่คู่หมั้นที่เธอเฝ้าฝันถึง

แต่ในครั้งนี้... ไม่ใช่

จางซูอี้สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าจากความโกรธเกรี้ยวให้กลายเป็นความนิ่งเรียบ ก่อนจะระบายยิ้มออกมา... ยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยและเปราะบางที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะทำได้

“ลู่ลู่... พี่ไม่ได้ไม่พอใจหรอกค่ะ” เสียงของซูอี้สั่นเครือเล็กน้อยราวกับพยายามกลั้นความเสียใจ “พี่แค่... รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเป็นส่วนเกินของครอบครัวนี้ไปทุกที พี่แค่ตกใจที่เห็นทุกคนมีความสุขกันมากขนาดนี้ จนพี่รู้สึกว่าตัวพี่เอง... ช่างไม่คู่ควรกับความรักของทุกคนเลย”

เธอวางแก้วแชมเปญลงบนโต๊ะข้างๆ มือสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะใช้หลังมือเช็ดที่หางตาเบาๆ เหมือนกลัวว่าน้ำตาจะไหลออกมาต่อหน้าแขกเหรื่อ

จางลู่ลู่ชะงักไปครู่หนึ่ง หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ ดูเหมือนแผนการที่เตรียมไว้จะผิดเพี้ยนไปจากบทที่วางไว้เล็กน้อย ปกติแล้วซูอี้จะต้องอาละวาด ต้องด่าทอ และต้องทำตัวเป็นคนบ้าให้ทุกคนรังเกียจ

“พี่ซูอี้... พูดอะไรแบบนั้นคะ พ่อกับแม่รักพี่นะคะ” ลู่ลู่พยายามรักษาภาพลักษณ์นางฟ้าผู้แสนดี

“รักเหรอคะ?” จางซูอี้แค่นยิ้ม ดวงตากลมโตคู่นั้นมองไปยัง ‘กู้เฉิงรุ่ย’ ที่ยืนอยู่ไม่ไกล ชายหนุ่มรูปงามผู้เป็นคู่หมั้นของเธอ เขากำลังมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจและสมเพช

ในวินาทีนั้น จางโม่เฉิน พี่ชายแท้ๆ ของเธอก็เดินเข้ามา เขาขมวดคิ้วแน่น “ซูอี้! วันนี้วันเกิดลู่ลู่ ถ้าเธอจะมาทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจ หรือทำลายบรรยากาศงานให้คนอื่นเขานินทาครอบครัวเราล่ะก็ กลับไปห้องไปซะ!”

คำพูดที่เย็นชาของพี่ชายทำให้หัวใจของซูอี้เจ็บแปลบ แต่มันก็แค่ความเจ็บที่คุ้นเคยไม่ใช่ความเจ็บที่ทำลายเธอได้อีกต่อไป เธอรู้ดีว่าในสายตาของโม่เฉิน เธอคือตัวปัญหา แต่ในชาติที่แล้ว เธอฆ่าตัวตายด้วยความโง่เขลา ชาตินี้... เธอจะไม่ทำแบบนั้นอีก

ซูอี้ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ค้อมศีรษะลงเล็กน้อยให้พี่ชายอย่างอ่อนน้อม “พี่โม่เฉิน... พี่พูดถูกค่ะ วันนี้เป็นวันสำคัญของลู่ลู่ พี่เองก็ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้บรรยากาศเสีย พี่แค่... พยายามจะปรับตัวให้เข้ากับทุกคน แต่ดูเหมือนว่าไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน พี่ก็ยังเป็นคนที่ผิดเสมอ”

เธอหันไปมองพ่อและแม่ที่ยืนอยู่ข้างลู่ลู่ “คุณพ่อ คุณแม่คะ... ซูอี้ขอโทษนะคะที่ผ่านมาซูอี้เป็นลูกที่ไม่เอาไหน เอาแต่ใจและทำให้ทุกคนลำบากใจมาตลอด ต่อจากนี้ไป ซูอี้จะไม่ทำตัวแบบนั้นอีกแล้วค่ะ... อะไรที่เป็นของลู่ลู่ ซูอี้จะคืนให้หมด... แม้กระทั่ง... ความรักที่ทุกคนมีให้ลู่ลู่ ซูอี้ก็ยินดีจะถอยออกมาเองค่ะ”

น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินออกมาจากดวงตาของซูอี้ มันเป็นน้ำตาที่สมจริงที่สุด ทรงพลังที่สุด และเจ็บปวดที่สุด ทุกคนที่อยู่ในงานต่างเงียบกริบ แขกเหรื่อต่างซุบซิบกันมองครอบครัวจางด้วยสายตาที่เริ่มตั้งคำถาม

“ซูอี้... แกพูดอะไรของแก?” ผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ

“ไม่มีอะไรค่ะ” ซูอี้ปาดน้ำตาแล้วยิ้มอย่างอ่อนหวาน “ซูอี้แค่ตระหนักได้ว่าตัวเองคงไม่เหมาะกับที่นี่จริงๆ”

เธอหันไปมองกู้เฉิงรุ่ย ชายหนุ่มที่เธอเคยรักจนหมดหัวใจ ในตอนนี้สายตาของเธอมองเขาด้วยความว่างเปล่าราวกับมองสิ่งของที่ไร้ค่า

“เฉิงรุ่ยคะ... การหมั้นหมายของเรา ดูเหมือนจะเป็นความต้องการของผู้ใหญ่มากกว่าความสุขของเราทั้งคู่ ต่อจากนี้ไป... ฉันขอถอนหมั้นนะคะ เพื่อที่คุณจะได้ไปมีความสุขกับคนที่คุณต้องการจริงๆ”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้องโถง กู้เฉิงรุ่ยหน้าเปลี่ยนสี เขามองซูอี้ด้วยความตะลึง ปกติแล้วซูอี้ต้องอ้อนวอนไม่ให้เขาถอนหมั้น แต่นี่...

“ซูอี้! เธอพูดอะไรออกมา รู้ตัวไหม!” กู้เฉิงรุ่ยขึ้นเสียง

ซูอี้เพียงแค่ยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูเย็นชาและเด็ดขาด “ฉันรู้ตัวดีค่ะ และฉันมั่นใจมาก ต่อจากนี้ไป... ฉันจะขอใช้ชีวิตของฉันเอง โดยไม่ต้องรอความเมตตาจากใคร”

จางซูอี้หันหลังกลับอย่างสง่างาม ทิ้งความเงียบงันและความตื่นตะลึงไว้เบื้องหลัง เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงก้าวแรกของเกมที่เธอจะเล่น... เกมที่เธอจะสวมหน้ากากนางเอกผู้ถูกกระทำที่แสนดี แล้วบีบให้ลู่ลู่กลายเป็นนางร้ายที่สังคมรังเกียจยิ่งกว่าที่เธอเคยเป็น

คอยดูเถอะ จางลู่ลู่... ละครฉากนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น

เธอก้าวเท้าเดินออกจากคฤหาสน์ไปท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ โดยไม่หันกลับไปมองครอบครัวที่เธอเคยโหยหาความรักอีกเลย ในหัวของเธอตอนนี้มีเพียงภาพความสำเร็จและการแก้แค้นที่จะค่อยๆ กัดกินหัวใจของคนเหล่านั้นทีละนิด... จนกว่าพวกเขาจะรู้ว่า พวกเขาได้สูญเสียสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดไปแล้วตลอดกาล