บทที่ 2: ความลับในฝ่ามือและเงาร่างท่ามกลางหิมะ

ราตรีกาลอันเงียบสงัดปกคลุมหมู่บ้านตระกูลหลิน เสียงลมหวีดหวิวภายนอกดังสลับกับเสียงกรนเบาๆ ของจางชุ่ยฮวาและหลินต้าไห่ที่ดังเล็ดลอดออกมาจากห้องนอนใหญ่

ในห้องนอนเล็กที่คับแคบและหนาวเย็น หลินซี นอนลืมตาโพลงอยู่บนเตียงไม้กระดาน ข้างกายเธอคือ หลินเจียว ที่นอนหลับฝันหวาน มุมปากของน้องสาวยกยิ้มราวกับกำลังฝันถึงชีวิตคุณนายที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ

หลินซีค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างแผ่วเบา เมื่อมั่นใจว่าน้องสาวหลับสนิทแล้ว เธอจึงยกมือซ้ายขึ้นจ้องมองปานรูปหยดน้ำสีแดงจางๆ ที่กลางฝ่ามือ หัวใจเต้นแรงระรัวด้วยความตื่นเต้นระคนคาดหวัง

"เข้าไป"

เธอเพ่งจิตอธิษฐานในใจ เพียงชั่วพริบตา ความรู้สึกวิงเวียนคล้ายถูกดึงกระชากก็เกิดขึ้น เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง บรรยากาศรอบกายก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ความหนาวเหน็บกัดกระดูกของฤดูหนาวหายไป แทนที่ด้วยอากาศอบอุ่นสบายราวกับฤดูใบไม้ผลิ กลิ่นหอมสดชื่นของดินและพืชพรรณลอยแตะจมูก

เบื้องหน้าของหลินซีคือทุ่งหญ้าเขียวขจีขนาดประมาณสองไร่ ตรงกลางมีบ่อน้ำพุขนาดเล็ก น้ำใสกระจ่างราวกระจกกำลังผุดพรายฟองอากาศขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ไอหมอกบางเบาลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือผิวน้ำ ให้ความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์และลึกลับ

ด้านข้างบ่อน้ำพุ มีกระท่อมไม้ไผ่หลังเล็กๆ ตั้งอยู่ และถัดไปคือโกดังสินค้าขนาดใหญ่ที่ดูทันสมัยผิดยุคสมัย ซึ่งเธอจำได้ว่าในวินาทีก่อนตายในชาติที่แล้ว จิตของเธอไปผูกติดกับโกดังสินค้าของห้างสรรพสินค้าที่กำลังถล่มลงมาพอดี

หลินซีรีบเดินเข้าไปสำรวจโกดังด้วยความหวัง ทว่าเมื่อเปิดประตูเข้าไป เธอก็พบว่ามีของด้านในเบาบาง ล้วนเป็นของไม่เกี่ยวกับการกินทั้งสิ้น

"ก็ดีกว่าไม่มี" หลินซีพึมพำ น้ำเสียงเจือความผิดหวังเล็กน้อย ดูเหมือนว่ามิตินี้จะติดมาแค่ตัวพื้นที่และสิ่งปลูกสร้าง และสินค้าในห้างที่ดูเหมือนไม่มีประโยชน์เท่าไร เธอหันมองผ้าใบน้ำมันและอุปกรณ์ช่างๆ ที่เหลือไม่กี่ชิ้นตรงหน้า

แต่เธอก็ยิ้มออกมาได้ในทันที อย่างน้อยเธอก็มี 'พื้นที่เติมสินค้าอื่นได้'

หลินซีเดินกลับไปที่บ่อน้ำพุ เธอวักน้ำขึ้นมาดื่มอึกหนึ่ง รสชาติหวานล้ำชุ่มคอไหลผ่านลงไปในลำคอ เพียงครู่เดียวความอบอุ่นสายหนึ่งก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ความเหนื่อยล้าสะสมจากการทำงานหนักหายเป็นปลิดทิ้ง แม้แต่รอยด้านสากที่มือจากการทำงานหนักก็ดูจางลงเล็กน้อย

"น้ำพุวิเศษจริงๆ ด้วย" ดวงตาของเธอเป็นประกาย

สรรพคุณของน้ำพุนี้ในนิยายที่เคยอ่านมักจะช่วยรักษาโรค ขับสารพิษ และบำรุงร่างกาย หากเธอนำไปให้กู้หานเจิงดื่ม ขาของเขาจะต้องดีขึ้นแน่ๆ และหากนำไปรดผัก ผักก็คงจะโตเร็วราวกับเป่าลม

หลินซีทดลองขุดดินสีดำสนิทข้างบ่อน้ำพุ ดินร่วนซุยและอุดมสมบูรณ์มาก เธอไม่มีเมล็ดพันธุ์ติดตัวมา จึงได้แต่หมายมั่นปั้นมือว่าพรุ่งนี้จะต้องหาทางเอาของเข้ามาในนี้ให้ได้

"ออกไป"

สิ้นเสียงในใจ ร่างของเธอก็กลับมาอยู่บนเตียงแข็งๆ ในห้องนอนมืดมิดอีกครั้ง ความหนาวเย็นเข้าจู่โจมทันที แต่คราวนี้หลินซีไม่รู้สึกสะท้าน ร่างกายของเธออุ่นวาบด้วยฤทธิ์ของน้ำพุวิเศษ

เหลือเวลาอีกสามวัน ฉันต้องเตรียมตัว

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินซีตื่นก่อนไก่โห่เหมือนทุกวัน เธอรีบทำงานบ้าน กวาดลานบ้าน หุงข้าว และให้อาหารไก่ เสร็จแล้วจึงแอบเดินไปที่หลังบ้าน ตรงโคนต้นไม้ใหญ่ เธอขุดเอากระปุกดินเผาใบเล็กที่ฝังซ่อนไว้ออกมา

ภายในมีเงินยับยู่ยี่อยู่จำนวนหนึ่ง รวมแล้วได้ประมาณ 12 หยวน กับตั๋วแลกผ้าและตั๋วอาหารอีกเล็กน้อย นี่คือเงินเก็บทั้งชีวิตที่เธอแอบรับจ้างซักผ้าและเก็บของป่าขายมาหลายปี โดยไม่ให้จางชุ่ยฮวารู้

"ไปตลาดในอำเภอเหรอ?" จางชุ่ยฮวาถามเสียงห้วนเมื่อเห็นหลินซีเปลี่ยนชุดจะออกจากบ้าน

"ค่ะแม่ ขาดของใช้นิดหน่อยสำหรับวันงาน หนูจะไปดูที่สหกรณ์" หลินซีตอบเลี่ยงๆ

"เออ ไปก็ดี ซื้อด้ายแดงมาด้วยนะ น้องแกต้องใช้ปักผ้าเช็ดหน้า" แม่สั่งโดยไม่คิดจะให้เงินสักหยวน หลินซีรับคำแล้วเดินออกมา

เมื่อถึงตัวอำเภอ บรรยากาศคึกคักไปด้วยผู้คนที่สวมชุดสีน้ำเงินกรมท่าและสีเทาทึมๆ หลินซีตรงดิ่งไปยังสหกรณ์ร้านค้า เธอใช้ตั๋วและเงินที่มีอยู่อย่างจำกัด ซื้อเมล็ดพันธุ์ผักกาดขาว หัวไชเท้า และข้าวโพด ซึ่งเป็นพืชที่ปลูกง่ายและเก็บไว้กินได้นาน

จากนั้นเธอเดินลัดเลาะเข้าไปในตรอกแคบๆ ที่ลับตาคน ที่นี่คือ "ตลาดมืด" ขนาดย่อมที่มีชาวบ้านแอบเอาของมาแลกเปลี่ยนกัน

หลินซีใช้เงินที่เหลือซื้อลูกเจี๊ยบ 5 ตัว และลูกหมูตัวเล็กจิ๋วที่คนขายบอกว่ามันแคระแกร็นเลี้ยงไม่โตมาในราคาถูกแสนถูก เธอแอบหย่อนพวกมันเข้าไปในมิติทันทีที่ปลอดคน รวมถึงเมล็ดพันธุ์ทั้งหมดด้วย

ในมิติมีเวลาที่เร็วกว่าข้างนอก หวังว่าอีกสามวันพวกมันจะโตพอให้เชือดกินได้นะ

ขากลับ หลินซีเดินแบกตะกร้าไม้ไผ่ที่มีเพียงฟืนแห้งๆ บังหน้า เพื่อตบตาคน เดินฝ่าลมหนาวกลับหมู่บ้าน หิมะเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ทางเดินบนภูเขาลาดชันและลื่นมาก

ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนกำลังเดินกะเผลกๆ อยู่ข้างหน้า เขาแบกกระสอบข้าวสารหนักอึ้งไว้บนบ่า ร่างกายซูบผอมแต่แผ่นหลังยังคงตั้งตรงแน่วแน่ราวกับต้นสน

จังหวะที่เขาเหยียบลงบนก้อนหินที่มีน้ำแข็งเกาะ ร่างสูงนั้นก็เสียหลักเซถลา ล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง กระสอบข้าวสารหล่นทับขาข้างที่เจ็บ

"ระวัง!"

หลินซีตะโกนลั่น ทิ้งตะกร้าแล้วรีบวิ่งเข้าไปหา

ชายหนุ่มพยายามยันกายลุกขึ้นด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าคมเข้มซีดเผือด เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากทั้งที่อากาศติดลบ คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันเผยให้เห็นแววตาที่ดุดันแต่แฝงความเหนื่อยล้า

เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ หลินซีก็จำได้ทันที กู้หานเจิง

แม้สภาพตอนนี้เขาจะดูมอมแมม ผมเผ้ายาวรุงรัง เสื้อนวมที่ใส่ก็เก่าจนนุ่นแทบจะหลุดออกมา แต่โครงหน้าหล่อเหลาและดวงตาดุจพญาเหยี่ยวนั้นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

"สหาย คุณเป็นอะไรไหม?" หลินซีถามเสียงนุ่ม รีบเข้าไปช่วยพยุง

กู้หานเจิงชะงักเมื่อเห็นหน้าหญิงสาว เขาจำเธอได้ เธอคือ หลินซี ว่าที่ภรรยาที่ครอบครัวเขาเพิ่งไปสู่ขอมาเมื่อวาน คนที่น้องชายเขาบอกว่าเป็น "ตัวซวย" ที่ถูกน้องสาวผลักไสมาให้

"ผมไม่เป็นไร" กู้หานเจิงกัดฟันตอบ พยายามดันตัวออกห่าง "อย่ามาถูกตัวผม เดี๋ยวคนจะเอาไปนินทาได้"

เขารู้ดีว่าสถานะของเขาตอนนี้คือ 'ตัวเชื้อโรค' ใครเข้าใกล้ก็มีแต่จะเดือดร้อน

"ขาคุณเจ็บ" หลินซีไม่สนใจท่าทีเย็นชานั้น เธอมองไปที่ขาซ้ายของเขาที่มีเลือดซึมออกมาจากกางเกงเก่าๆ "ให้ฉันช่วยเถอะค่ะ"

"ไม่ต้อง!" กู้หานเจิงขึ้นเสียงเล็กน้อย แววตาฉายแววเจ็บปวด "สหายหลิน คุณกลับไปเถอะ กลับไปบอกพ่อแม่คุณ ยกเลิกงานแต่งซะ"

หลินซีชะงัก มองหน้าเขา "ทำไมคะ?"

กู้หานเจิงแค่นหัวเราะในลำคอ สมเพชตัวเอง "คุณก็เห็นสภาพผม ขาพิการ อนาคตดับวูบ อีกไม่กี่วันบ้านผมก็จะถูกส่งไปคอกวัวทางเหนือ ไปที่นั่นมีแต่อดอยากและความตาย น้องสาวคุณฉลาดที่เลือกหนีไป คุณเองก็ควรหนีเหมือนกัน อย่าเอาชีวิตมาทิ้งไว้กับคนอย่างผม"

คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความหวังดีที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา ชาติที่แล้วหลินซีไม่เคยได้คุยกับเขาก่อนแต่งงาน จึงไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนี้คิดเผื่อคนอื่นมากแค่ไหน ทั้งที่ตัวเองกำลังเจ็บเจียนตาย

หลินซียิ้มบางๆ แววตาอ่อนโยนแต่เด็ดเดี่ยว "สหายกู้ ใครบอกว่าฉันจะหนี? และใครบอกว่าการไปทางเหนือคือความตาย?"

เธอขยับเข้าไปใกล้เขา กระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน "คนโบราณว่าไว้ ม้าดีขี่ได้พันลี้ คนดีต้องดูกันที่ความลำบาก ขาของคุณเจ็บได้ก็หายได้ สถานการณ์เลวร้ายได้ก็ดีขึ้นได้ ฉันหลินซีตัดสินใจแล้ว คำไหนคำนั้น ไม่มีวันคืนคำ"

กู้หานเจิงมองลึกลงไปในดวงตาใสกระจ่างคู่นั้น เขาไม่เห็นความรังเกียจหรือความสมเพชเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความมุ่งมั่นและความอบอุ่นประหลาดที่ทำให้หัวใจที่ด้านชาของเขาสั่นไหว

"คุณ" เขาพูดไม่ออก

หลินซีฉวยโอกาสตอนที่เขาเผลอ ล้วงมือกุมมือของเขาไว้ แอบถ่ายทอดพลังจากน้ำพุวิเศษผ่านฝ่ามือเพียงชั่วครู่เพื่อให้เขาบรรเทาความเจ็บปวด ก่อนจะรีบปล่อยมือและช่วยเขายกกระสอบข้าวสาร

"มาค่ะ ฉันช่วยแบกไปส่งหน้าหมู่บ้าน"

"มันหนัก"

"ฉันแรงเยอะค่ะ เห็นตัวผอมๆ แบบนี้ฉันทำนาได้วันละ 10 แต้มนะ" เธอพูดติดตลกเพื่อคลายบรรยากาศ

ตลอดทางเดินกลับหมู่บ้าน ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรกันอีก แต่บรรยากาศความอึดอัดเริ่มจางหายไป กู้หานเจิงลอบมองหญิงสาวร่างเล็กที่เดินแบกของเคียงข้างเขาเป็นระยะ ความรู้สึกหนักอึ้งในใจที่แบกรับไว้ตลอดหลายเดือนดูเหมือนจะเบาบางลง

เมื่อถึงทางแยกเข้าบ้านตระกูลกู้ หลินซีวางกระสอบลง "ฉันส่งแค่นี้นะคะ เดี๋ยวคนเห็นจะไม่ดี อีกสองวันเจอกันค่ะ"

เธอกำลังจะหันหลังกลับ แต่กู้หานเจิงเรียกไว้ก่อน "หลินซี!"

เธอหันกลับมา ชายหนุ่มล้วงมือเข้าไปในเสื้อ หยิบห่อกระดาษเล็กๆ ยัดใส่มือเธออย่างรวดเร็ว "นี่ ให้คุณ เก็บไว้กินเอง อย่าให้น้องสาวแย่งไป"

พูดจบเขาก็รีบแบกกระสอบเดินกะเผลกหนีไปอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวความเขินอาย

หลินซีเปิดห่อกระดาษดู พบว่าเป็น ลูกอมนมกระต่ายขาว สองเม็ด ของหายากและราคาแพงในยุคนี้ เธอรู้ทันทีว่านี่คงเป็นส่วนแบ่งขนมที่เขาได้รับมาจากสวัสดิการทหารครั้งสุดท้าย แทนที่เขาจะเก็บไว้กินเองหรือให้น้องชาย เขากลับให้เธอ

หลินซีกำลูกอมไว้แน่น รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้า กู้หานเจิง คุณช่างเป็นคนทึ่มที่น่ารักจริงๆ

เมื่อกลับถึงบ้าน หลินซีรีบเข้าไปในห้องนอน ล็อคประตู แล้วส่งจิตเข้าไปในมิติอีกครั้ง สิ่งที่เห็นทำเอาเธอตาโตเท่าไข่ห่าน

ในแปลงผักสีดำ เมล็ดผักกาดที่เพิ่งหว่านไปเมื่อเช้า ตอนนี้งอกขึ้นมาเป็นต้นอ่อนเขียวขจีสูงเท่านิ้วมือแล้ว! และที่น่าตกใจกว่านั้น ลูกหมูแคระแกร็นตัวนั้น ตอนนี้กำลังนอนกลิ้งเกลือกอย่างมีความสุข ตัวของมันดูอ้วนท้วนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ผิวพรรณดูสะอาดสะอ้าน

"สุดยอด" หลินซีอุทาน

ด้วยอัตราการเติบโตระดับนี้ อีกสองวันที่เหลือ เธอจะสามารถตุนผักสดและอาจจะมีเนื้อสัตว์เพียงพอสำหรับการเดินทางไกล และที่สำคัญ เธอมีแผนจะทำ "ยา" จากน้ำพุวิเศษเตรียมไว้ให้สามีขาทองคำของเธอด้วย

การเตรียมตัวเพื่อมุ่งหน้าสู่ความลำบาก ที่แสนจะสุขสบายในอนาคต เริ่มต้นขึ้นแล้ว!