บทที่ 7 เรื่องราวที่น่าเห็นใจ 1/1

ระหว่างรอแม่ทัพจากแคว้นต้าเซิ่งมารับตัวองค์หญิงหกในสามวันนี้เด็กหญิงตัวน้อยได้รับการดูแลเป็นอย่างดี นางถูกจับอาบน้ำขัดตัวแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีสันสดใสสมวัยตามฐานะองค์หญิง

ด้านอาหารการกินแม้จะมีทั้งผักและเนื้อแต่นางก็ยังกินได้ไม่มากอยู่ดี เนื่องจากกระเพาะยังไม่อาจรับอาหารจำนวนมากได้หากนางกินมันมากเกินไป อาจทำให้ล้มป่วยก่อนออกเดินทางหรือระหว่างเดินทางไกลได้

ยามที่พักอยู่ในตำหนักของฮองเฮาอวี้เหยาแทบจะไม่เรียกระบบอี้หยวนออกมาพูดคุย เพราะนางไม่อยากให้ใครรู้เกี่ยวกับสิ่งมหัศจรรย์ที่นางมีติดตัว ดังนั้นอวี้เหยาจึงทำตัวเรียบร้อยเชื่อฟังจนกระทั่งถึงวันออกเดินทาง

ขบวนทหารของแคว้นต้าเซิ่งที่นำมาโดยแม่ทัพใหญ่ชุยผู้น่าเกรงขาม เขานั่งอยู่บนหลังม้าอย่างสง่างามและมาหยุดอยู่หน้าลานของวังหลวงแห่งต้าอวี้ ซึ่งบัดนี้มีเกี้ยวหลังขนาดกลางพร้อมด้วยหีบไม้เพียงสี่ห้าหีบเท่านั้น

แม่ทัพใหญ่ชุยลงจากหลังม้าเดินเข้ามาทำความเคารพฮ่องเต้ฉู่มู่เฉิง แต่ถ้าหากใครสังเกตให้ดีย่อมมองออกว่าเขาทำเพียงแค่ขอไปทีตามมารยาท และภายในใจยังคิดดูแคลนฮ่องเต้ผู้นี้อยู่เงียบ ๆ

“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านแม่ทัพใหญ่ชุยตามสบายอย่าได้มากพิธีเลย”

“กระหม่อมรับพระบัญชาจากฝ่าบาทเพื่อมารับตัวประกันของต้าอวี้ ไม่ทราบว่าพระองค์จะส่งองค์ชายหรือองค์หญิงไปเป็นตัวประกันหรือ?”

“ต้าอวี้ของเราส่งองค์หญิงหกฉู่อวี้เหยาอย่างไรเจิ้นฝากแม่ทัพใหญ่ชุยช่วยดูแลนางระหว่างเดินทางด้วยนะ”

แม่ทัพใหญ่ชุยเหลือบตามองเด็กหญิงที่เป็นถึงองค์หญิงหกของแคว้น แต่โครงหน้าเล็ก ๆ ของนางกลับดูไม่อิ่มเอิบคล้ายคนป่วยต่อเขาให้รู้สึกเช่นนั้น ก็เลือกจะเงียบและรีบขอตัวออกเดินทางกลับแคว้นต้าเซิ่ง

“ในเมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วเชิญองค์หญิงหกขึ้นรถม้าเพื่อออกเดินทาง จะได้ไปถึงจุดพักก่อนตะวันตกดินพ่ะย่ะค่ะ”

“เหยาเอ๋อร์จำไว้ให้ดีอย่าทำตัวอวดดีในบ้านของผู้อื่นเข้าใจหรือไม่” ฮ่องเต้แสร้งตักเตือนอวี้เหยาคล้ายบิดาที่ดีสั่งสอนบุตร

‘เชอะ เสแสร้งให้ใครดูท่านคิดว่าคนอื่นเขาโง่จนมองไม่ออกหรือไง’

“ลูกทราบแล้วเพคะ เช่นนั้นลูกทูลลาเสด็จพ่อตรงนี้นะเพคะ”

อวี้เหยาย่อตัวเล็กน้อยทำความเคารพพระบิดาผู้ลำเอียงตามกฎระเบียบ จากนั้นก็เดินขึ้นรถม้าโดยไม่หันมองผู้ใดอีกบัดนี้นางจะมองไปข้างหน้าเท่านั้น ส่วนเรื่องเลวร้ายที่ร่างเดิมต้องมารับเคราะห์เพราะมารดาก็ทิ้งไว้เสียที่นี่

แม่ทัพใหญ่ชุยออกคำสั่งทันที่เมื่อตัวเขากลับขึ้นนั่งอยู่บนหลังม้า “เดินทางกลับแคว้นต้าเซิ่งได้!”

ขบวนรถม้าของอวี้เหยาเคลื่อนตัวออกจากวังหลวงอย่างสมเกียรติ มีชาวบ้านมากมายยืนมองด้วยความรู้สึกสงสารและขอบคุณสิ่งที่นางกระทำ แต่ยังไม่ทันออกจากประตูเมืองหลวงก็มีเสียงหนึ่งร้องเรียกขอพบอวี้เหยาเสียได้

“ท่านแม่ทัพใหญ่ ๆ ขอข้าน้อยได้เข้าเฝ้าองค์หญิงหกสักประเดี๋ยวเถิด”

แม่ทัพใหญ่ชุยยกมือเป็นสัญญาณให้ขบวนหยุดอยู่กับที่ก่อนชั่วคราวและเอ่ยถามผู้มาขวางทาง “ไม่ทราบว่าท่านเป็นอะไรกับองค์หญิงหกงั้นหรือ?”

“เรียนท่านแม่ทัพใหญ่ข้าน้อยเป็นตาขององค์หญิงหกนามว่าหลี่ฉางเซินขุนนางขั้นหกอยู่กรมคลังหวังว่าท่านจะอนุโลมข้าน้อยพูดคุยไม่นานขอรับ”

“อืม เชิญใต้เท้าหลี่”

ด้านคนในรถม้าพอได้ยินว่าคนที่อยากพบตนเองคือท่านตาจึงนึกขึ้นได้ ว่าครอบครัวของมารดายังอยู่เพียงแค่นางไม่เคยได้พบเจอพวกเขาเท่านั้น ศีรษะเล็ก ๆ จึงโผล่ออกมาทางหน้าต่างและนางสัมผัสได้ถึงความห่วงใยของเขา

“องค์หญิงกระหม่อมหลี่ฉางเซินพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านตาหรือพวกท่านเป็นอย่างไรกันบ้างเจ้าคะ”

“กระหม่อมกับทุกคนที่จวนสบายดีพ่ะย่ะค่ะไม่รู้ว่าจากกันครั้งนี้แล้วจะมีโอกาสได้พบกันอีกหรือไม่ แม้ตระกูลหลี่จะมิได้ร่ำรวยเหมือนตระกูลอื่น ๆ แต่ก็พอมีกินอยู่บ้าง กระหม่อมไม่รู้ว่าฝ่าบาททรงเตรียมสิ่งใดให้พระองค์ติดตัว นี่เป็นตั๋วเงินหนึ่งพันตำลึงเงินเผื่อองค์หญิงอยากซื้อสิ่งที่อยากได้พ่ะย่ะค่ะ”

อวี้เหยาขอบตาร้อนผ่าวเมื่อเห็นสิ่งที่ผู้เป็นตาเตรียมมามอบให้กับตน ทำเอานางคิดถึงคุณปู่จากโลกก่อนอย่างช่วยไม่ได้ในเมื่อมีครอบครัวดี ๆ เช่นนี้ นางจึงแอบกระซิบบอกกับผู้เป็นตาถึงเรื่องสำคัญให้นำไปตัดสินใจ

“ขอบคุณท่านตามาก ท่านขยับเข้ามาใกล้อีกนิดได้หรือไม่...”

หลี่ฉางเซินขยับเข้าใกล้ตามที่อวี้เหยาบอกและสิ่งที่เขาได้ยินจากนาง ถึงกับรู้สึกหนักขึ้นในใจทันทีซึ่งถือได้ว่าเป็นเรื่องใหญ่มากเรื่องหนึ่งทีเดียว

‘องค์หญิงมีเรื่องใดอยากพูดหรือพ่ะย่ะค่ะ’

‘ท่านตาข้าพูดได้แค่ว่าอยากให้ท่านลาออกและย้ายไปแคว้นต้าเซิ่ง แต่อย่าทำตัวมีพิรุธเด็ดขาดเพราะในอนาคตจะเกิดเรื่องใหญ่กับแคว้นต้าอวี้’

‘เรื่องใหญ่งั้นหรือ?’

‘ใช่แล้ว ท่านตาลองหารือกับทุกคนดูก่อนแล้วค่อยตัดสินใจนะเจ้าคะ ถ้าได้ความอย่างไรให้คนส่งจดหมายไปถึงข้าได้ตลอดเวลาเจ้าค่ะ’

‘พ่ะย่ะค่ะกระหม่อมจะหารือกับทุกคนแล้วจะส่งข่าวถึงพระองค์’

เมื่อบอกกล่าวเรื่องสำคัญเสร็จอวี้เหยาก็บอกให้หลี่ฉางเซินกลับจวน “ข้าต้องไปแล้วท่านตาดูแลตนเองด้วยนะเจ้าคะ”

“ขอให้องค์หญิงเดินทางปลอดภัยพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านแม่ทัพใหญ่ชุยเดินทางต่อกันเถิดข้าพูดคุยกับท่านตาเสร็จแล้ว”

“พ่ะย่ะค่ะองค์หญิงหก”

อวี้เหยารู้สึกมีชีวิตชีวาทันใดเมื่อรถม้าพ้นจากเขตเมืองหลวงมาไกล จนทหารที่ตามแม่ทัพใหญ่ชุยมารับนางยังมองออกว่าองค์หญิงตัวน้อยคนนี้ นางกำลังได้รับอิสระมากกว่าอยู่ในวังหลวงอันใหญ่โตเสียอีก

กระทั่งเดินทางมาใกล้พลบค่ำเข้าไปทุกทีแม่ทัพใหญ่ชุยจึงสั่งทหารหยุดพักบริเวณป่าโปร่งริมลำธารเล็ก ๆ หลังเดินทางออกจากเมืองหลวงต้าอวี้มาตลอดทั้งวัน