บทที่ 2 อุบัติเหตุพรากชีวิต 1/2

การจากไปของคุณปู่ทำให้บ้านหลังใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเงียบลงในทันที กู้เซียงเซียงนั่งอยู่ใต้ต้นไม้เก่าแก่หน้าบ้านเป็นเวลานาน

เธอมองสวนที่ทอดยาวไปจนสุดสายตาก่อนกำมือแน่นและให้คำมั่นกับตนเองว่า “คุณปู่คะหนูจะไม่ทิ้งสวนของเราหนูจะทำให้คนในหมู่บ้านแห่งนี้มีชีวิตที่ดีขึ้น สิ่งที่คุณปู่สร้างเอาไว้หนูจะดูแลต่อเอง”

นับจากวันนั้นกู้เซียงเซียงจึงเริ่มต้นชีวิตบทใหม่เธอกลับมาดูแลพื้นที่เพาะปลูกของครอบครัว พร้อมทั้งร่วมมือกับเกษตรกรในหมู่บ้านเพื่อพัฒนาสินค้าเกษตรท้องถิ่น

เธอช่วยคัดเลือกสายพันธุ์ที่เหมาะสมปรับปรุงวิธีในการเพาะปลูก ทดลองพัฒนาผลผลิตให้มีคุณภาพสม่ำเสมอและนำผลผลิตส่วนหนึ่งมาแปรรูปเพื่อเพิ่มมูลค่า

จากผักและผลไม้ธรรมดา ๆ ที่เคยขายได้เพียงในตลาดท้องถิ่น ค่อย ๆ กลายเป็นสินค้าด้านการเกษตรที่ได้รับความสนใจจากผู้บริโภคทั่วประเทศ กู้เซียงเซียงยังช่วยชาวบ้านพัฒนามาตรฐานการผลิตและบรรจุภัณฑ์

จนในที่สุดสินค้าของหมู่บ้านก็สามารถส่งออกไปยังต่างประเทศได้ ทุกครั้งที่เห็นชื่อหมู่บ้านปรากฏอยู่บนบรรจุภัณฑ์ของสินค้ากู้เซียงเซียงอดนึกถึงคุณปู่ไม่ได้ เธอเชื่อว่าถ้าคุณปู่ยังมีชีวิตอยู่คงยิ้มอย่างภาคภูมิใจแน่นอน

ชีวิตของกู้เซียงเซียงดูเหมือนจะกำลังเดินไปตามเส้นทางที่เธอวางไว้ จนกระทั่งวันหนึ่งหลังจากเข้าเมืองไปคุยงานเรื่องการส่งออกสินค้าการเกษตร เธอก็ขับรถกลับหมู่บ้านตามเส้นทางเดิมที่คุ้นเคย

แต่ชะตาฟ้าลิขิตและไม่มีใครคิดว่าบนถนนเส้นหนึ่งก่อนถึงเขตหมู่บ้าน กลับมีรถบรรทุกขนาดใหญ่เสียหลักจากการลงเขาด้วยความเร็ว ตัวกู้เซียงเซียงแม้มีใจอยากหักพวกมาลัยหลบรถคันดังกล่าวแต่ก็ไม่ทันแล้ว

“กรี้ดดดด!!” โครมม!!

จากอุบัติเหตุดังกล่าวหญิงสาวผู้มีความฝันว่าจะพัฒนาเกษตรกรรมของบ้านเกิดให้ก้าวไกล และทุกอย่างกำลังไปได้ดีซึ่งเธอคือความหวังของคนในหมู่บ้าน ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่มีวันได้ลืมตาขึ้นมาใช้ชีวิตในโลกเดิมอีกต่อไป

ท่ามกลางความมืดมิดและไม่รู้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะมีใครมาพบ และช่วยจัดการเรื่องงานศพของเธอหลังจากนี้หรือไม่กู้เซียงเซียงไม่อาจรู้ได้ เนื่องจากตอนนี้ความรู้สึกบางอย่างกำลังทรมานบริเวณท้องของเธออย่างหนัก

เปลือกตาที่สงบนิ่งมาพักใหญ่เริ่มขยับและค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมา ถึงจะพร่าเลือนในคราแรกแต่พอกระพริบตาหลายครั้งถึงมองเห็นอย่างชัดเจน เพราะสิ่งที่กู้เซียงเซียงเห็นอยู่ตอนนี้คือห้องเก่า ๆ ห้องหนึ่ง

“อ่ะ! โอยยยย ทำไมฉันถึงรู้สึกปวดทั้งหัวปวดทั้งท้องแบบนี้นะเนี่ย แล้วนี่ห้องของใครเมื่อกี้ฉันถูกรถบรรทุกชนจนรถยับยู่ยี่ไปหมดไม่ใช่หรือไง”

“เอ๋...ทะ ทะ ทำไมมือของฉันมันหดเล็กลงจนเหมือนเด็กตัวเล็ก ๆ ล่ะ เกิดอะไรขึ้นใครกำลังเล่นตลกกับคนที่ตายแล้ว ว้ากกกก! เป็นเด็กจริง ๆ ด้วย” กู้เซียงเซียงตื่นตกใจเมื่อลืมตาก็พบว่าตนเองกลายเป็นเด็กอีกครั้ง

ขณะนั้นเองเสียประท้วงเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจึงเรียกสติของเธอกลับมาและตัดพ้อกับสิ่งที่เพิ่งพบเจออย่างจนใจ

โครกครากก!! “โอ้ยยย ถึงว่าทำไมรู้สึกปวดท้องเหมือนร่างเด็กคนนี้จะไม่ได้กินอะไรจนเป็นโรคกระเพาะแน่ หยุดร้องก่อนได้มั้ยรู้ว่าหิวแต่ฉันยังไม่รู้ว่าจะไปหาอาหารได้ที่ไหนน่ะสิ

เฮ้อ โชคชะตาเล่นตลกอะไรกับกู้เซียงเซียงคนนี้ทำเหมือนละครไปได้ มาเกิดใหม่ในโลกโบราณแล้วค่อยสู้ชีวิตเพื่อความอยู่รอดของตัวเองเนี่ยนะ ส่งฉันมาเกิดใหม่ได้ทำไมไม่ส่งของกินตามมาด้วยล่ะ”

กู้เซียงเซียงล้มตัวลงนอนอีกครั้งเพราะในหัวของเธอไม่รู้ว่าเจ้าของร่างที่เธอมาเกิดใหม่คือใคร มีฐานะอะไรและตกตายด้วยสาเหตุใดเพราะในหัวขณะนี้มีแต่เรื่องของกินที่ต้องการมาบรรเทาความหิวเท่านั้น