บทที่ 4 เรื่องดี ๆ มาพร้อมข่าวร้าย 1/2

(หลังจากนี้ขออนุญาตเรียกชื่อตัวละครว่า : ฉู่อวี้เหยา นะคะ)

ฉู่อวี้เหยาตักน้ำพุวิเศษขึ้นมาดื่มหนึ่งแก้วแค่ไม่กี่อึดใจก็รู้สึกสบายไม่ปวดท้องหรือปวดหัวอีก ตามด้วยการเดินไปเด็ดผลแอปเปิ้ลลูกโตมากินแค่หนึ่งลูกนางก็อิ่มแปล้แล้ว

ก่อนจะออกมาด้านนอกอวี้เหยาหันไปมองสวนในระบบด้วยรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มของนางนั้นกลับหายไปทันทีเมื่อนางกำนัลที่นั่งแทะเมล็ดแตงเข้ามา พร้อมตะคอกถามอวี้เหยาอย่างไม่ยำเกรงแม้ปากจะเรียกองค์หญิงก็ตาม

ผัวะ! “องค์หญิงหกร้องตะโกนดีใจอันใดงานที่ให้ทำเสร็จแล้วรึ”

“ข้าจะร้องตะโกนแล้วเจ้าจะทำไมงานของพวกเจ้าข้าขี้เกียจทำแล้ว ใครอยากทำก็ทำเองแล้วกันไม่ใช่หน้าที่ของข้าเสียหน่อย” อวี้เหยาคนใหม่โต้เถียงนางกำนัลที่คอยดูแลตนเองแต่กลับใช้ทำงานในตำหนักมาตลอด

“หนอยยย เดี๋ยวนี้หัดแข็งข้อไม่เชื่อฟังคำสั่งแล้วใช่ไหมถ้าไม่ทำงานวันนี้ก็ไม่ต้องกินข้าว!”

‘ข้าวบูดกับผักเน่า ๆ ของเจ้าใครจะไปอยากกิน’

“ก็แล้วแต่เจ้าอยากทำอะไรก็ทำแต่ถ้าเกิดข้าตายคาตำหนักขึ้นมาละก็คิดว่าเจ้าจะพ้นโทษไปได้หรือ เกิดวันดีคืนดีเสด็จพ่อนึกอยากจะเรียกข้าไปพบใครจะไปรู้...”

คราแรกเสี่ยวหลินนางกำนัลที่ดูแลองค์หญิงหกตั้งแต่นางเริ่มเดินได้ ยังรู้สึกโมโหเมื่อคำสั่งของตนเด็กน้อยตรงหน้าไม่ยอมทำตาม แต่ประโยคหลังทำเอาเสี่ยวหลินหยุดคิดเหมือนกันเพราะไม่มีใครคาดเดาพระทัยฮ่องเต้ได้

“หึ วันนี้ท่านก็กินน้ำข้าวไปเถิด ฮึ่ย!”

ขณะที่เสี่ยวหลินพูดอะไรไม่ออกและสะบัดหน้าเดินออกจากห้องไป ก็มีเสียงเรียกชื่อของนางจากหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นทั้งยังพูดถึงเรื่องบางอย่าง ซึ่งกลายเป็นข่าวร้ายของแคว้นต้าอวี้แห่งนี้

“เสี่ยวหลิน ๆ ข้ามีเรื่องใหญ่จะมาเล่าให้ฟัง แฮ่ก ๆ ๆ”

“อะไรของเจ้าเสี่ยวซือแล้วเรื่องใหญ่ที่ว่ามันคือเรื่องของใครในวังหลัง หรือเจ้าไปรู้อะไรมารีบเล่าให้ข้าฟังเร็วเข้า” เสี่ยวหลินถามสหายอย่างตื่นเต้นเมื่อคิดว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับวังหลัง

“ฮ้ายย ใช่ที่ไหนเล่าตอนนี้ในวังหลวงลือกันให้ทั่วว่าแคว้นต้าอวี้ของเรา พ่ายแพ้สงครามให้กับแคว้นต้าเซิ่งอย่างราบคาบเชียวล่ะ”

“หา! กองทัพต้าอวี้แพ้สงครามให้กับต้าเซิ่งงั้นรึ”

เรื่องที่เสี่ยวซือนำมาเล่าให้สหายฟังอวี้เหยาที่นั่งอยู่ด้านหลังประตูก็ได้ยินตามไปด้วย และเริ่มวิเคราะห์ความเป็นไปได้ถึงข้อเรียกร้องของผู้ชนะ

‘อืมม ตามหลักการฝ่ายชนะต้องเรียกร้องให้มีการส่งเครื่องบรรณาการ รวมถึงของมีค่าเป็นเวลาหลายปีตราบใดที่ฝ่ายแพ้ยังกอบกู้เอกราชกลับมาไม่ได้ ราษฎรภายในแคว้นคงต้องทุกข์ยากกันต่อไปไม่รู้จบแน่ ๆ’

แต่กระนั้นสิ่งหนึ่งที่เสี่ยวซือเล่าต่อทำให้อวี้เหยาเกิดความคิดบางอย่าง ซึ่งนางคิดว่าเป็นทางออกที่ดีกับตนเองอย่างแน่นอน

“ใช่น่ะสิ ไม่เพียงแค่นั้นนะข่าวยังบอกอีกว่าฮ่องเต้ของแคว้นต้าเซิ่ง ทรงมีเงื่อนไขนอกเหนือจากการส่งเครื่องบรรณาการก็คือแคว้นต้าอวี้ของเรา จะต้องคัดเลือกองค์ชายหรือองค์หญิงส่งไปเป็นตัวประกันด้วยล่ะ”

“นี่เรื่องใหญ่มิใช่เล่นเลยนะแล้วจะมีใครอยากส่งบุตรหลานของตนไปเป็นตัวประกัน ที่ไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตที่แคว้นศัตรูอย่างไรข้าคิดว่าเรื่องนี้ฮองเฮากับพระสนมในวังหลังไม่มีใครยอมแน่”

นางกำนัลทั้งสองพูดคุยเรื่องการแพ้สงครามของกองทัพอย่างออกรส จนเสี่ยวหลินลืมเรื่องของอวี้เหยาไปเสียสนิทเนื่องจากนางกับสหายกำลังคิดว่า ในวังหลังเหล่าองค์ชายองค์หญิงคนใดจะถูกส่งไปเป็นตัวประกัน

ส่วนอวี้เหยาได้ยินเช่นนั้นก็ตาโตและยิ้มออกมาพร้อมสิ่งที่คิดไว้ในหัว ‘เอ๋...เป็นตัวประกันงั้นหรือถ้าข้าไปต้าเซิ่งย่อมหลุดพ้นจากชีวิตแย่ ๆ สินะ’

และแล้วเสียงของอี้หยวนก็ดังในหัวของนางอีกครั้งโดยบอกถึงการเลือกของอวี้เหยา ติ๊ง! [โฮสต์คิดถูกแล้วที่จะไปแคว้นต้าเซิ่งเนื่องจากในอนาคตอันใกล้ฮ่องเต้แห่งต้าเซิ่งจะค่อย ๆ ยึดครองแผ่นดินแคว้นต้าอวี้ควบรวมเข้าด้วยกัน จากนั้นราชวงศ์ฉู่จะล่มสลายกลายเป็นคนสามัญชนเท่านั้น]

‘เจ้าพูดจริงหรืออี้หยวนถ้าแคว้นต้าอวี้ล่มสลายแล้วตัวประกันอย่างข้ายังจะมีประโยชน์อะไรกับต้าเซิ่งล่ะ?’

[โฮสต์เดินทางไปถึงที่นั่นก็ใช้ความรู้ความสามารถช่วยฮ่องเต้ต้าเซิ่งพัฒนาด้านการเกษตร เพราะฮ่องเต้ผู้นี้ถึงแม้จะเหี้ยมโหดและเด็ดขาดมากแต่กลับชื่นชอบคนมีความสามารถนะ]

‘โอ้ จริงด้วยถ้าข้าสามารถทำให้ฮ่องเต้ต้าเซิ่งชื่นชมและโปรดปรานได้ วันหน้าข้าก็ยังมีชีวิตอยู่และทำตามความฝันต่อไปได้ขอบใจอี้หยวนที่ชี้แนะ’

[ยินดีรับใช้โฮสต์เสมอ]

อวี้เหยาเริ่มวาดความหวังครั้งใหม่หากนางได้รับเลือกเป็นตัวประกัน แม้ยุคนี้จะไม่มีเครื่องจักร ไม่มีห้องทดลอง ไม่มีปุ๋ยสมัยใหม่และไม่มีแม้แต่ความรู้พื้นฐานด้านการเกษตรที่เธอเคยคุ้นเคย

แต่สิ่งที่ติดตัวเธอมาด้วยคือความรู้จากโลกเดิมไหนจะระบบวิเศษนี่อีกที่มีทุกอย่างจากสวนของคุณปู่ ในเมื่อนางมีของมีค่าไม่เหมือนใครอยู่กับตัวแล้วการหาทางเพื่อเอาตัวรอดจะเป็นไปไม่ได้เชียวหรือ