บทที่ 14 เปลี่ยนสวนดอกไม้เป็นแปลงผัก 1/2

เชี่ยนผู่มองหน้าเมิ่งตี้กับหวังซงคล้ายขอความเห็นจากทั้งสองคน ว่าควรทำตามอย่างที่อวี้เหยาบอกหรือไม่แต่ยังไม่ทันได้ข้อสรุปร่างเล็ก ๆ ของนาง ก็ดึงต้นไม้โยนออกมาที่สำคัญปากยังเรียกนางกำนัลคนอื่นมาช่วยอีกด้วย

ตุ้บ ตุ้บ “ฮึบ ๆ ๆ นี่ ๆ ๆ พวกเจ้าที่ยืนอยู่มาช่วยข้าถอนต้นดอกไม้หน่อย อย่ามัวแต่ยืนเฉย ๆ ถ้าทำเสร็จเร็วก็จะมีผักทำอาหารอร่อย ๆ เร็วขึ้นนะ”

“ว้ายย! เชี่ยนผู่ไม่ทันแล้วองค์หญิงถอนต้นดอกไม้เองไปครึ่งแปลงแล้ว” เมิ่งตี้กรีดร้องด้วยความตกใจและเรียกสหายเพื่อไปช่วยห้ามปรามอวี้เหยา

ขวับ! “องค์หญิงเพคะ ตายแล้ว ๆ หวังซงเจ้าไปหาเครื่องมือที่ว่ามาเร็ว ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ประเดี๋ยวองค์หญิงก็บาดเจ็บกันพอดี”

“อะ อ้อ ปะ ปะ ไปข้าจะรีบไปเอามาเดี๋ยวนี้แหละพวกเจ้าจัดการที่นี่รอข้าก่อนนะ” หวังซงวิ่งออกจากตำหนักหย่งหนิงอย่างรวดเร็วในหัวของเขาก็คิดว่าจะไปเครื่องมือเหล่านั้นจากที่ใด

ส่วนเชี่ยนผู่กับเมิ่งตี้ก็รีบเข้าไปอุ้มอวี้เหยาออกมาจากแปลงดอกไม้หน้าโถงรับรอง แล้วหาผ้าสะอาดมาเช็ดมือให้นางเป็นการใหญ่

“องค์หญิง ๆ ๆ ทรงหยุดมือเลยนะเพคะเหตุใดต้องลงมือทำเองด้วยเล่าแค่สั่งพวกนางทำก็พอดูสิมือแดงไปหมดแล้ว”

“ข้าทำได้น่าเมิ่งตี้”

“ถ้าองค์หญิงอยากทำควรรอเครื่องมือจากหวังซงก่อนนะเพคะ”

อวี้เหยามองมือของตนก็เห็นว่าที่เชี่ยนผู่เตือนก็มีเหตุผลของนางจริง ๆ เพราะนางลืมไปว่าร่างเล็ก ๆ นี่แม้จะทำงานหนักมาก่อนแต่ไม่ได้ใช้มือเปล่า ดังนั้นจึงต้องยอมรับฟังคำเตือนของสองนางกำนัลข้างกาย

เนื่องจากแปลงดอกไม้หน้าโถงเรือนรับรองเป็นดอกไม้ที่รากไม่ลึกมาก เหล่านางกำนัลขันทีหลายสิบคนที่ถูกตามตัวมาช่วยกันทำไม่ถึงครึ่งชั่วยาม พื้นที่ที่เคยเต็มไปด้วยดอกไม้ก็ว่างเปล่าอย่างที่อวี้เหยาต้องการ

“ยอดเยี่ยมเลยนี่แหละที่ข้าต้องการพวกเจ้ารอประเดี๋ยวนะขอข้าไปเอาเมล็ดพันธุ์ผักก่อน มีผักสองสามอย่างสามารถเก็บกินได้ในหนึ่งเดือนด้วยล่ะ”

“พวกเราจะแบ่งแปลงผักรอองค์หญิงเองพ่ะย่ะค่ะ” หวังซงรู้สึกสนุกกับการลงมือเพาะปลูกพืชกับอวี้เหยาอย่างไม่รู้ตัว

“ดีมากหวังซง”

อวี้เหยาหายเข้าไปในเรือนพักหลักของตนเองเพื่อมาหยิบเมล็ดพันธุ์ผัก แต่ที่จริงแล้วนางเข้ามาแล้วขอให้อี้หยวนจัดการอย่างรวดเร็ว

‘อี้หยวนขอเมล็ดผักกุ่ยช่าย ผักบุ้ง ผักโขม หัวไชเท้าและถั่วเขียวให้ที อ้อ ข้าต้องเริ่มแสดงฝีมือด้านการเพาะปลูกตั้งแต่เนิ่น ๆ ถูกต้องไหม’

[ได้เลยโฮสต์เพราะเมล็ดพันธุ์ผักจากสวนในระบบจะโตเร็วเป็นพิเศษ บางอย่างแต่เดิมใช้เวลาถึงสามสิบห้าวันอาจร่นเวลาเหลือแค่เพียงยี่สิบห้าวัน มีแค่ถั่วงอกที่ได้จากถั่วเขียวซึ่งใช้เวลาเพียงเจ็ดวันก็เก็บกินได้เร็วที่สุด]

‘แน่นอนนั่นย่อมเป็นผักชนิดแรกที่คนในตำหนักจะเอาไปพูดต่อ ๆ กัน ถ้าฮ่องเต้ทรงทราบอาจสนพระทัยและเสด็จมาดูด้วยพระองค์เองก็เป็นได้’

[โฮสต์เตรียมตัวรับเมล็ดพันธุ์ผักด้วย]

พรึบ! ตุ้บ! ‘ขอบใจมากอี้หยวน’

เมื่อได้เมล็ดผักตามที่ต้องการอวี้เหยาก็วิ่งกลับมาและเริ่มอธิบายว่า แปลงผักแต่ชนิดนางจะปลูกจำนวนเท่าใดหรือแปลงปลูกกุ่ยช่ายต้องแบ่งเป็นสองแปลง เนื่องจากนางจะปลูกกุ่ยช่ายเขียวและกุ่ยช่ายขาวให้ทุกคนได้กิน

ทุกคนในตำหนักหย่งหนิงมีใครบ้างไม่รู้จักกุ่ยช่ายแต่ที่พวกเขาเคยเห็นมีเพียงสีเขียว พออวี้เหยาบอกว่ากุ่ยช่ายมีสีขาวก็พากันเกิดความสงสัยไปหมด และอวี้เหยาก็ไม่บอกอะไรเพิ่มเติมนางบอกแค่ว่าให้รอดูเท่านั้น

ภายหลังจัดการช่วยอวี้เหยาปลูกผักเสร็จในคืนเดียวกันนางกำนัลขันทีต่างหลับสนิทเป็นตาย เพราะตั้งแต่เข้ามาทำงานในวังงานด้านเกษตรเช่นนี้พวกเขาไม่เคยแตะ บางคนยิ่งหนักถึงกับจับไข้ยามดึกเนื่องจากใช้กล้ามเนื้อและพลังงานมากเกินไป

แต่อวี้เหยาก็เข้าใจได้วันต่อมานางจึงให้ทุกคนพักผ่อนกันอย่างเต็มที่ ส่วนการรดน้ำผักนางสามารถทำเองได้สบาย ๆ อย่างไรก็ตามเชี่ยนผู่กับเมิ่งตี้ย่อมตื่นมาดูแลอวี้เหยาได้ปกติ เพราะพวกนางสองคนพอมีวรยุทธ์ติดตัวนั่นเอง