ไฟเย็น 2

มีบางอย่างในตัวเธอที่ดูขัดแย้ง บุคลิกถึงจะไม่ขนาดเรียบร้อย แต่ก็ยังเข้าข่ายอ่อนหวาน น่ารัก แต่เธอก็ชอบเที่ยวกลางคืน แม้จะเป็นไนต์คลับที่ชอบนั่งดื่มเงียบๆ คนเดียว หรือเพียงพูดคุยทักทายกับพนักงานในร้านเท่านั้น

“อืม ไม่ขนาดนั้น แต่ดื่มกับคุณวัชก็ไม่ได้แย่นะคะ” เธอตอบแล้วยิ้มให้ เหมือนกลัวว่าเขาจะคิดมากกับคำตอบเธอ

“แค่นี้ก็ดีมากๆ แล้วครับ” เขาบอกอย่างจริงใจ เพราะสัมผัสได้หญิงสาวไม่ใช่คนที่จะเปิดรับมิตรภาพจากใครง่ายๆ

หรือว่าจริงๆ เธออาจมีคนรักแล้ว

“คุณหว้ามีแฟนแล้วหรือยังครับ”

“คุณอาจคิดว่าที่หว้าไม่รับไมตรีจากคุณเพราะมีแฟนหรือเปล่า ใช่ไหมคะ”

“ก็ อืม ก็แอบคิดนะครับ”

“ตอนนี้ยัง”

คำตอบนั้นทำให้ธนวัชเผลอถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่เมื่อเห็นใบหน้าเศร้าๆ ของเธอ เขาก็ชะงัก

“แสดงว่าที่ผ่านมา คือ...”

“ค่ะ เพิ่งเลิกกันไม่นานนี้เอง”

ธนวัชนิ่งงัน ครุ่นคิดว่านี่อาจคือเหตุผลที่เธอมีบางอย่างที่ย้อนแย้งในตัวเอง เพราะที่มองจากภายนอก และจากการพูดคุย น้ำหว้าดูไม่ใช่คนชอบเที่ยวกลางคืน แต่เจ้าตัวบอกว่ามาเที่ยว เพราะบางครั้งไม่อยากอยู่คนเดียว

นั่นแสดงว่าเธอกำลังเยียวยาอารมณ์เศร้าหมองจากการเลิกรากับคนรักสินะ

“เราคบกันตอนที่เรียนอยู่เมืองนอก คิดว่าเราเข้ากันได้ดี และคงมีอนาคตร่วมกัน เพราะในตอนนั้นหว้าไม่คิดว่าเขาจะรักคนอื่นได้ นอกจากหว้า หึๆ พอคิดดูแล้ว หว้านี่ก็หลงตัวเองชะมัด” แล้วเธอก็แค่นหัวเราะ มีน้ำตาซึม แล้วยกแก้วไวน์ที่เขาเพิ่งเติมให้ขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดแก้วและเขาก็รีบเติมให้

ธนวัชฟังแล้วเห็นใจเธออยากเช็ดน้ำตาให้ ในขณะเดียวกันก็อยากเขย่าหัวเธอแรงๆ แล้วตะโกนบอกว่า

อย่าเสียน้ำตาให้ผู้ชายคนไหนทั้งนั้น โดยเฉพาะต่อหน้าเขา แต่ที่ทำได้คือหยิบทิชชู่แล้วซับน้ำตาให้เธอ

แต่เธอกลับปล่อยน้ำตารินไหลอาบแก้ม พร้อมสะอื้นจนตัวโยน

“หว้าไม่ดีเอง หว้าน่าเบื่อ มันผิดเหรอที่หว้าไม่ชอบเที่ยวไปปาร์ตี้กับเขา ฮือๆ เขาเลยไม่รักหว้าต่อไป ไปรักคนที่เขาเจอในปาร์ตี้ ฮือๆ”

เพราะร่างสั่นเทาเพราะแรงสะอื้น น้ำตาพรั่งพรูเหมือนฝนพรำ เขาไม่รีรอที่จะลุกจากที่นั่งตัวเอง แล้วย้ายมานั่งข้างๆ เธอ โอบบ่าบางที่สั่นเทิ้มมาแนบตัว พลางกระซิบบอกเสียงนุ่มทุ้ม

“หว้าไม่ได้น่าเบื่อซะหน่อย มันก็แค่เขาไม่มั่นคงในความรัก คนเราถ้ายังรักกัน ไม่ควรหมดรักแค่ชอบในสิ่งต่างกันเท่านั้น”

นี่คือเหตุผลที่เธอมาเที่ยวไนต์คลับงั้นหรือ เพื่อประชดผู้ชายที่ชอบปาร์ตี้

เขาเริ่มโมโหเธอนิดๆ เพราะมันบ่งบอกว่าน้ำหว้ายังตัดใจจากผู้ชายเฮงซวยคนนั้นไม่ได้

“ผู้หญิงที่ชอบอยู่บ้าน มีความสุขกับสิ่งที่มีในบ้าน ไม่ชอบเที่ยวกลางคืน ไม่ชอบผู้คนเยอะๆ มันน่าเบื่อจริงๆ แต่หว้าก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรก ตอนนั้นทำไมเขายอมรับได้ และยังบอกว่าเป็นผู้หญิงในฝันอีก”

ธนวัชแอบบดกรามจนขึ้นสันนูน เพราะไม่อยากให้เธออาลัยอาวรณ์ผู้ชายคนนั้น

อยากให้เธอตระหนักรู้เสียที ว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่ในอ้อมแขนของผู้ชายที่ชื่อธนวัช เดชาบารมีอยู่ ผู้ชายที่ผู้หญิงหลายคนปรารถนาที่จะอยู่ในอ้อมแขนแบบนี้

โอ๊ย เขาอยากจะตะโกนออกมาดังๆ ให้หายโมโห แต่ที่ทำได้

“ไม่เลย หว้าไม่ได้ผิดอะไร ไอ้หมอนั่นมันเปลี่ยนไป ไม่มั่นคงในความรัก หว้าเองก็ควรตัดใจ ผู้ชายที่ยอมรับหว้าได้ทุกอย่างยังมีนะ”

“แต่หว้ายัง...”

เขาไม่ปล่อยให้เธอพูดจบประโยค ก้มลงปิดปากอิ่มตึงนั้นอย่างหมดความอดทน เพราะไม่อยากได้ยินคำเพ้อพร่ำ หรือคำรักที่มีต่ออดีตคนรักของเธอ

ในนาทีแรกที่ริมฝีปากของเขาประกบริมฝีปากเธอนั้น หญิงสาวนิ่งงันเหมือนตกใจ หรือมึนงงเพราะฤทธิ์ไวน์ที่ดื่มไปหลายแก้ว แต่เธอก็ไม่ได้ผลักไส

ธนวัชจึงใช้จังหวะนั้นจูบไปทั่วกลีบปากนุ่ม ครั้นเธอขยับปากรับ เขาก็บดจูบแรงขึ้น ยิ่งจูบนานก็ค้นพบความหอมหวาน ที่เขาเองก็ไม่คิดฝัน ว่าจะมีความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นกับตัวเอง

แต่พอเขาจะสอดลิ้นเข้าไปดื่มด่ำกับความหอมหวานในโพรงปาก เธอกลับดันร่างเขาออกห่าง แล้วก็เอ่ยเสียงสั่นพร่า และไม่ยอมสบตาเขา

“พอแล้วค่ะ”

“ทำไมล่ะ หว้าออกจะชอบจูบของผม”

“ก็ดีค่ะ แต่ว่ามันก็เร็วไป หว้าตั้งรับไม่ทัน อยากใช้เวลาทำความรู้จักกันมากกว่านี้”

::::::::::::::::::::