ไฟเย็น 1

ไฟเย็น

ธนวัชลอบยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าอิหลักอิเหลื่อของหญิงสาวขณะนั่งอยู่ด้วยกันภายในรถตู้ ที่กำลังวิ่งบนถนนตรงไปยังไนต์คลับ

ภายในรถตู้นั้นมีแค่เธอกับเขา ส่วนตอนหน้านอกจากคนขับแล้วก็มีอาทิตย์นั่งเคียงคู่

ธนวัชสังเกตเห็นสายตาของน้ำหว้าสอดส่ายไปนอกรถ ริมฝีปากอิ่มสวยเม้ม มือบางก็แอบกำหมัดสลับคลาย ท่าทางเธอเหมือนคนที่กำลังจะถูกส่งไปยังที่ไหนสักแห่ง ซึ่งไม่รู้จะปลอดภัยหรือเปล่า ทำให้เขารู้สึกสงสารขึ้นมาบ้าง

“เราแค่ไปเที่ยวกันนะครับ ไม่ได้พาไปที่อื่น และไม่ต้องกังวลนะ ถึงผมจะตื๊อคุณ แต่คนอย่างธนวัช เดชาบารมีไม่เคยทำร้ายหรือบังคับขืนใจผู้หญิงแน่นอน”

คำพูดของเขาทำให้เธอละสายตาจากการมองออกไปนอกกระจกรถ หันมาทางเขาพร้อมกับยิ้มอ่อน จนดวงตายิบหยี เอ่ยเสียงแผ่วหวาน กังวานกระทบใจชายหนุ่มแทบละลาย

“อุ้ย หว้าไม่ได้กลัวอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ แต่หว้าแค่ แบบ เราเพิ่งรู้จักกัน ก็คือว่าจะเกร็งๆ บ้าง ไม่เคยนั่งรถคนที่เพิ่งรู้จักกันน่ะค่ะ”

“อ๋อ นึกว่ากลัว” แล้วธนวัชก็หัวเราะเบาๆ

“ไม่ๆ ค่ะ หว้าถามเจ๊รี่มาบ้างแล้ว เจ๊รี่บอกว่า ถึงคุณวัชจะดูเอาแต่ใจบ้าง คุณวัชเป็นสุภาพบุรุษ”

“เฮ้ย เจ๊รี่นี่ก็พูดความจริงเกินไปล่ะ แต่แบบนี้คงต้องให้รางวัล”

“แต่เจ๊รี่ก็บอกนะคะว่าคุณวัชมีผู้หญิงเยอะมาก และไม่เคยคบหากับใครจริงจัง” หญิงสาวบอกหน้าตาซื่อๆ พร้อมยิ้มหวาน ซึ่งทำให้ธนวัชหุบยิ้ม

“เฮ้ย เจ๊รี่นี่ก็พูดมาก ไม่ให้แล้วรางวัล” สีหน้าเขาขัดใจของเขาทำให้น้ำหว้าหัวเราะเบาๆ

“เจ๊รี่พูดความจริงอีกใช่ไหมคะ”

“มันไม่...”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณวัชจะเป็นยังไง มันไม่เกี่ยวกับหว้าอยู่แล้ว”

“ทำไมล่ะ ผมชอบหว้ามากนะครับ”

“ขอบคุณที่ชอบค่ะ”

“ไม่อยากได้คำขอบคุณเลย”

“อยากได้อะไรคะ” เธอย้อนถามหน้าตาซื่อๆ ก็จริง ทว่าแววตากลับมีอะไรบางอย่างที่ท้าทาย อาจเป็นประกายวิบวับที่ไหวขึ้นชั่วครู่ก่อนนิ่งเรียบ

ธนวัชชะงัก เหมือนครุ่นคิดว่าคำถามนั้นมีอะไรแฝงอยู่ไหม ทว่าเขาก็พ่ายแพ้กับดวงตาใสซื่อในเวลาต่อมา

“อยากได้ความสนิท คุ้นเคย และใกล้ชิด”

“อยากเป็นเพื่อนกันสินะคะ” เธอเอ่ยเสียงใส แล้วยิ้มหวานอีกครั้ง

“ถ้าหว้าสบายใจจะเรียกแบบนั้นก็ได้ครับ”

“ได้ค่ะ แต่หว้าน่ะ ไม่ค่อยมีเพื่อนหรอกค่ะ เพิ่งกลับมาจากเมืองนอก เพราะงั้นคุณวัชเป็นเพื่อนคนแรกของหว้าเลยนะคะ”

“เป็นเกียรติมากเลยครับ”

“เป็นเพื่อนกันแล้ว ห้ามทำให้หว้าโกรธนะ”

“อ้าว ทำไมคิดว่าผมจะทำให้คุณหว้าโกรธ”

“ก็คุณวัชเอาแต่ใจไง หว้าไม่ชอบถูกบังคับ”

“โอเค ผมไม่มีวันบังคับหว้าอยู่แล้ว” แต่จะพยายามทุกวิถีทางทำให้เธอตามใจเขา ในทุกเรื่อง

โดยเฉพาะเรื่องบนเตียง

เขาหมายมั่นจนเผลอยิ้มจนดวงตาเป็นประกาย และมันไม่ได้หลุดพ้นจากสายตาของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ซึ่งลอบยิ้มเช่นกัน

เมื่อรถเคลื่อนมาจอดบริเวณไนต์คลับ บรรดาลูกน้องที่ติดตามมาก็มายืนล้อมรถตู้ แล้วเดินนำทาง อีกส่วนหนึ่งก็ตามหลัง เพื่อตรงเข้าไปด้านใน โดยมีการ์ดของไนต์คลับเดินขนาบข้างอีกที

เจ๊รี่รีบเดินมาต้อนรับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ ธนวัช

“น้ำหว้า ไหนว่า จะไม่...”

“หว้าบังเอิญเจอคุณวัชที่งานหนึ่ง แล้วคุณวัชชวนมาเที่ยวค่ะ” เธอตอบเจ๊รี่แล้วยิ้มแห้งๆ

“ขึ้นไปข้างบนก่อนเถอะ” ธนวัชถือโอกาสจับข้อมือหญิงสาวเดินขึ้นชั้นบน ที่เป็นห้องสำหรับแขกวีวีไอพีเท่านั้น และธนวัชก็มีห้องส่วนตัวของเขา

เมื่อเข้ามาในห้อง ซึ่งกว้างขวางจนน้ำหว้าอดไม่ได้ที่จะกวาดสายตาสำรวจ ในห้องนี้มีทุกอย่างเหมือนห้องพักในโรงแรมหกดาว มีบาร์เครื่องดื่ม มุมนั่งเล่น ห้องน้ำและแม้แต่ห้องนอน

บนโต๊ะในมุมนั่งเล่น มีของว่างและเครื่องดื่มวางไว้แล้ว เครื่องดื่มมีวิสกี้กับไวน์ ซึ่งเครื่องดื่มอย่างหลังเป็นของเธอ รวมทั้งของกินเล่น ทั้งเกี้ยวกุ้งและเทมโป้ทอดกรอบ

“ตามสบายนะคะนาย ถ้าต้องการอะไรก็เรียกได้เลยนะคะ” เจ๊รี่เอ่ยบอก แล้วเดินออกจากห้อง

ส่วนลูกน้องของธนวัช นั่งเตร็ดเตร่อยู่ในมุมหนึ่งที่ไม่ไกลจากหน้าห้องของเจ้านาย

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวเอ่ยขอบคุณเมื่อรับแก้วไวน์ที่เขายื่นให้ เธอยกขึ้นจิบ ทำหน้าพึงพอใจ

“ดื่มบ่อยเหรอ” เขาถามหลังจากยกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่ม

“นิดหน่อยค่ะ”

“แล้วรู้จักไนต์คลับที่นี่ได้ยังไงครับ”

“ก็มันไม่ไกลจากที่พักค่ะ หว้าก็เสิร์ชหา ไนต์คลับที่ใกล้ฉัน” แล้วเธอก็หัวเราะเบาๆ

“ชอบอะไรที่นี่มากสุด”

“ก็ไม่ไกลจากที่พักนั่นแหละค่ะ”

“นึกว่าจะมีอย่างอื่น”

“ไม่มีหรอกค่ะ เพราะหว้าเพิ่งกลับมาอยู่เมืองไทยไม่นาน ก็ไม่ได้รู้จักที่เที่ยวเยอะ”

“ชอบเที่ยวกลางคืนเหรอครับ”

“ก็บางวันที่ไม่อยากอยู่คนเดียว” น้ำเสียงมีแววเหงา

“ต่อไปนี้ ถ้าเหงาก็โทร. หาผมนะ”

“บางทีหว้าก็แค่อยากอยู่ในที่ที่มีคนแค่นั้น”

“อ๋อ ไม่ได้อยากมีเพื่อนดื่มสินะ” แล้วเขาก็ยิ้มบางๆ เริ่มรู้สึกว่าหญิงสาวคนนี้ดูมีอะไรน่าค้นหา

::::::::::::::::::::