ความพยายาม 2

“ไม่ได้หรอกครับ คุณอาช่วยผมกับพ่อมาเยอะมาก แค่นี้ถือว่าเล็กน้อยครับ” ธนวัชเอ่ยตอบตามมารยาท

“ยังไงก็ขอบใจนะวัช อาดีใจที่เรายังมีกันมาจนถึงวันนี้” คำพูดแฝงนัยยะ ดวงตาบ่งบอกความหมายที่ธนวัชเข้าใจเป็นอย่างดี เขาจึงตอบรับสั้นๆ

“ครับ”

จากนั้นเขาก็ขอตัวเข้าในห้องจัดเลี้ยง เพื่อให้เจ้าภาพได้ต้อนรับแขกคนอื่นๆ

ในงานนอกจากมีแขกผู้ใหญ่เสียส่วนใหญ่ ทั้งแวดวงการเมือง ข้าราชการ นักธุรกิจ ยังมีกลุ่มหนุ่มสาวที่เป็นเพื่อนกับดนุ ลูกชายคนเดียวของท่านดำรงมาร่วมงานด้วย

“นายครับ นั่นผู้หญิงคนนั้น” อาทิตย์ที่เป็นลูกน้องเพียงคนเดียวที่ร่วมโต๊ะกับเขาเอียงตัวมากระซิบ ส่วนลูกน้องคนอื่นๆ ยืนอยู่อีกมุมของงาน ส่งสายตาระแวดระวังตามสัญชาตญาณของบอดีการ์ด

“คนไหน”

“คนที่เจ้านายชอบไงครับ”

“กูเนี่ยนะชอบ!”

“ถ้านายเลิกชอบแล้วก็ช่างเถอะครับ เพราะท่าทางคุณดนุจะชอบผู้หญิงคนนั้นเหมือนกัน”

ธนวัชหันไปมองตามสายตาของลูกน้องทันที ชะงักไปทันทีเมื่อเห็นคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ดนุ โต๊ะนั้นมีแต่หนุ่มสาวมากหน้าหลายตา แต่สีหน้าของผู้หญิงที่ธนวัชต้องการตัวมากที่สุดนั้น ดูอึดอัดลำบากใจ สายตาก็สอดส่ายเหมือนหาทางหนีทีไล่

โดนบังคับมาหรือไง!

ธนวัชคิดสงสัย กระทั่งเธอหันไปพูดอะไรบางอย่างกับดนุ อีกฝ่ายพยักหน้า ครั้นเธอลุกจากเก้าอี้ เขาก็ลุกตาม ทำให้หญิงสาวมีสีหน้าผิดหวัง ขณะเดินออกจากห้องจัดเลี้ยง โดยมีดนุเดินตามไปติดๆ แถมมีลูกน้องตามไปห่างๆ อีกด้วย

ธนวัชสงสัย เลยลุกตามออกไป อาทิตย์ก็เดินตามมา และแน่นอนลูกน้องเขาทั้งหมดก็ตามมาด้วย

น้ำหว้าเดินตรงไปยังห้องน้ำ ส่วนดนุกับลูกน้องก็เตร็ดเตร่อยู่ตรงนั้น ธนวัชจึงเดินไปยังห้องน้ำ แล้วกำลังจะแยกเดินไปห้องน้ำชาย ดนุก็ร้องทัก

“อ้าวคุณวัช”

“อ้าวคุณนุเองเหรอ” ธนวัชแกล้งทำเสียงประหลาดใจ

“ครับ คุณวัชจะเข้าห้องน้ำตามสบายเลยนะครับ”

“แล้วคุณนุ มาทำอะไรตรงหน้าห้องน้ำหญิงครับ”

“มารอ...” ยังไม่ทันที่ดนุจะตอบ

“คุณวัช!” หญิงสาวที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำหญิง ร้องทักเขาเสียงดัง ก่อนจะถลาเข้ามาเกาะแขน ทำเหมือนสนิทกันมาตั้งชาติปางไหน แถมเงยหน้าขึ้นสบตาพร้อมกับยิ้มหวาน

ทำเอาความขุ่นเคืองที่มีก่อนหน้านั้นของธนวัชจางหายราวกับไม่เคยเกิดความรู้สึกนั้นมาก่อน

“อ้าว คุณหว้า ผมกำลังจะโทร. หาอยู่พอดี”

“อะไรกันเนี่ย เธอรู้จักคุณวัชด้วยเหรอ!” ดนุถามเสียงกระชาก สีหน้าบ่งบอกว่าทั้งประหลาดใจและไม่พอใจ

“ค่ะ ก็คุณวัชนี่แหละที่ดูแลหว้าอยู่”

คำพูดของเธอเหมือนโอ้อวด ขณะเดียวกันก็แสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ต้องการให้ดนุมายุ่งเกี่ยวกับเธอ ส่วนธนวัชนั้นตัวชาไปชั่วครู่ ก่อนจะคาดเดาเรื่องราวของเธอกับดนุได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

เธอกำลังใช้เขาเป็นกันชนจากดนุ ที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าต้องการผู้หญิงคนนี้ไม่ต่างจากเขา แต่ในเมื่อเจ้าตัวเอ่ยออกมาเองว่าเป็นเด็กของเขา

เขาก็จะยึดถือคำพูดนั้นไว้เป็นอย่างดี และจะทำให้เธอถอนคำพูดไม่ได้เช่นกัน

“จริงหรือครับคุณวัช” ดนุย้อนถามธนวัชด้วยสีหน้าและแววตาร้อนใจ เพราะนั่นเท่ากับว่าเขาหมดสิทธิ์ในตัวหญิงสาวคนนี้แล้ว เพราะธนวัชมีสายสัมพันธ์ที่ดีกับบิดาเขา และอีกฝ่ายก็ไม่ใช่ใครจะล้ำเส้นกันได้ง่ายๆ

“ครับ หว้าเป็นเด็กของผมเอง ขอตัวนะครับ พอดีเรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อย” แล้วเขาก็ส่งยิ้มให้ แล้วโอบบ่าให้น้ำหว้าออกเดินเคียงข้างเขาไปยังล็อบบี้ของโรงแรม

“ตกลงเป็นเด็กผมแล้วนะ”

“ไม่ใช่เสียหน่อย!”

“งั้นผมจะไปบอกดนุว่าคุณไม่ใช่เด็กผม” ธนวัชลุกจากที่นั่ง แต่ยังไม่ทันจะเดินไป มือเล็กๆ ก็จับข้อมือเขาไว้แน่น

“ขอร้อง อย่าบอกเขานะคะ”

“ทำไมล่ะ ในเมื่อมางานกับเขาได้ ก็เท่ากับยอมรับเป็นเด็กเขา”

“หว้าไม่ได้มางานกับเขา แค่ขับรถชนท้ายรถเขานิดหน่อยตอนเข้ามาในโรงแรม จะเรียกประกันก็ไม่ยอม บอกว่ามาคุยกัน แล้วจะไม่เรียกค่าเสียหาย แต่เขาก็ลากเข้ามาในงานเลี้ยง บอกว่าสนใจ อยากให้เป็นเด็กของเขา” น้ำหว้าบอกที่มาที่ไป ที่ทำให้ต้องเข้าไปในงานเลี้ยงกับดนุ

“โอเคเข้าใจ สรุปเป็นเด็กผมดีกว่าเด็กคุณดนุนะ ดีแล้วที่เลือกผม เพราะผมได้ข่าวว่าหมอนั่นเป็นซาดิสต์ แต่ถ้าคุณรับได้ ก็ไม่เป็นไร”

“เป็นค่ะ ไม่รับอะไรทั้งนั้น และไม่เป็นเด็กคุณด้วย”

“โอเค ผมจะบอกดนุจริงๆ แล้ว และบอกไว้เสียก่อนนะ คนอย่างดนุ ต้องการอะไรแล้ว เขาต้องได้ และไม่สนใจวิธีการที่จะได้มาด้วย ซึ่งแตกต่างจากผมมาก เพราะผมไม่เคยใช้กำลังหรือทำร้ายร่างกายผู้หญิง”

“ขอร้อง อย่าทำแบบนั้นเลยค่ะ หว้าไม่ได้อยากเป็นเด็กใครทั้งนั้น”

“ใช้ผมเป็นเครื่องมือแบบนี้ ผมก็ไม่อยากนะ ทำไมคนอย่างธนวัช เดชาบารมีจะเป็นได้แค่กันชนสำหรับคุณเหรอ”

“หว้าไม่ได้คิดว่าคุณวัชเป็นเครื่องมือ แต่มองว่าเป็นที่พึ่งพิงในยามนี้ เพราะคิดว่าคุณคงไม่ใจร้ายที่จะปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างฉันโดนรังแก”

“คุณสำคัญกับผมขนาดที่ผมต้องปกป้องหรือไง!” เขาจะตัดเธอออกจากความสนใจ เพราะขนาดให้เบอร์โทร. แล้วยังไม่โทร. กลับ

“วันสองวันนี้หว้ายุ่งมาก เลยไม่ได้โทร. หาคุณ วันนี้ตอนค่ำตั้งใจจะโทร.”

“จริงเหรอ!”

“ค่ะ วันนี้หว้าอยากไปเที่ยวไนต์คลับ จะโทร. ไปบอก เผื่อคุณจะไปที่นั่นเหมือนกัน เราจะได้คุยกัน ทำความรู้จักกันมากขึ้น”

“โอเค งั้นไปไนต์คลับกันเลย”

“เออ ตอนนี้เลยเหรอคะ”

“ใช่ ทำไม มีปัญหาอะไรเหรอครับ”

“คุณมางานเลี้ยงนะคะ ออกไปจากงานแบบนี้จะดีเหรอ”

“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวผมให้ลูกน้องไปแจ้งท่านดำรงว่าผมมีธุระด่วน จำเป็นต้องออกไปจากงานเลี้ยง”

“จะดีเหรอคะ”

“ดี แน่นอนครับ ไปที่คลับกันเถอะ” แล้วเขาก็โอบบ่าหญิงสาวที่ยังทำหน้าเลิ่กลั่กเดินออกไปจากล็อบบี้ แถมพาขึ้นรถของตัวเอง และขอกุญแจรถหญิงสาวเพื่อให้ลูกน้องคนหนึ่งของเขาขับตามไปยังไนต์คลับ

:::::::::::::::