บทที่1 เกมกำลังเริ่ม (5)

คำถามของอนุกูลดังขึ้นเหมือนไม่แยแสรอยยิ้มหวานๆ ของเธอเลยสักนิด นั่นทำให้น้ำหวานนึกฉุนขึ้นมาเพราะไม่เคยมีใครที่เห็นรอยยิ้มและเสียงหวานๆ ของเธอแล้วไม่สนใจ แต่ชายหนุ่มตรงหน้าเป็นใครกันถึงกล้าหักหน้าเธออย่างนี้

“ฉันจบคณะบริหารธุรกิจจากมหาวิทยาลัย...”

น้ำหวานตอบกลับอย่างเสียไม่ได้ เพราะไม่อยากมีเรื่องกับผู้บริหารของบริษัทเซนซ์ไลเตอร์ เธอมีเป้าหมายที่สำคัญรออยู่ จึงไม่อยากทำอะไรให้เสียแผนตอนนี้ เดี๋ยวเกมจะโอเวอร์เสียก่อนที่จะได้เริ่มเล่น

“ผมจะให้คุณเป็นเลขาฯ ของผม คุณมีอะไรข้องใจไหม”

อนุกูลบอกและเอ่ยถาม ตอนนี้ไม่อยากรู้ประวัติจากปากของเธอแล้ว เพราะน้ำหวานเหมือนกำลังคิดจะทำอะไรอยู่ เนื่องจากเขามองเห็นแววตาที่น่ากลัวอยู่ในดวงตาคู่นั้น ถึงแม้จะเพียงแค่แวบเดียว แต่เขาเป็นคนช่างสังเกตอยู่แล้วจึงทำให้เห็น อีกอย่างประวัติของเธอได้อ่านมาก่อนหน้านี้แล้ว ในประวัติคิดว่าเธอน่าจะทำหน้าที่ตรงนี้ได้

“ว่าไงนะคะ!”

น้ำหวานถามออกมาอย่างเหลือเชื่อ ก็เมื่อครู่ทำเหมือนอยากจะรู้ประวัติของเธอให้ได้ แต่ตอนนี้กลับบอกให้เป็นเลขาฯของเขา เธอไม่ได้หวังจะได้ตำแหน่งสูงเพียงแค่ขอให้ได้เข้างานบริษัทนี้เท่านั้น เพราะจุดมุ่งหมายของเธออยู่ที่นี่

“หรือคุณมีปัญหา”

อนุกูลถามขึ้น พลางมองหญิงสาวที่ตาโตตกใจ ทำให้เขาคิดว่านั่นคงเป็นนิสัยที่แท้จริงของเธอเอง เพราะเขาคิดว่ามนุษย์ทุกคนจะแสดงธาตุแท้ตัวเองออกมาก็ต่อเมื่อตอนตกใจ และดีใจเท่านั้น นอกเหนือจากนั้นมนุษย์ทุกคนจะสามารถปรับสีหน้าได้เสมอ หรือจะเรียกว่าสวมหน้ากากเข้าหากันก็ไม่ผิด

“ไม่ค่ะเพียงแค่หวานเอ่อ... ดิฉันคิดว่าคุณมีเลขาฯ อยู่แล้ว” น้ำหวานพูดออกมาอย่างตื่นเต้น จนเผลอเรียกชื่อตัวเองออกมา

“คุณจะเรียกแทนตัวเองว่าหวานก็ได้ ผมว่ามันเพราะดีกว่าที่คุณเรียกตัวเองว่าดิฉันเสียอีก และอีกอย่างผมอยากให้คุณมาช่วยคุณเกสรเพราะช่วงนี้งานเยอะ คุณมีอะไรจะถามอีกไหม” คำพูดของอนุกูลทำให้น้ำหวานเก้อเขินอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “เอ่อ... ดิฉันคิดว่ามันคงไม่เหมาะที่จะแทนตัวเองว่าหวานกับคุณ เพราะเรายังไม่ได้สนิทกันอีกอย่างตอนนี้คุณเองก็เป็นหัวหน้าของดิฉันด้วย” น้ำหวานให้เหตุผลกับอนุกูล ซึ่งเขาพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

“ถ้าอย่างนั้น คุณก็เรียกชื่อตัวเองว่าหวานตอนที่คุณเลิกงานหรือนอกเหนือเวลาจากงานก็ได้ และก็เรียกผมว่าพี่อิฐ ส่วนเวลางานคุณเรียกผมว่าบอสก็ได้ เพราะอย่างน้อยคุณก็เป็นน้องสาวของเพื่อนผม ก็เหมือนคุณเป็นน้องสาวผมอีกคน”

อนุกูลบอกเธออย่างใจดี แต่น้ำหวานกลับหันหน้าหลบและแอบเบ้ปากพลางคิดว่า ‘ใครอยากมีพี่ชายอย่างคุณ’

หลังจากนั้นอนุกูลก็พาน้ำหวานมาแนะนำให้เกสรรู้จัก พร้อมให้ช่วยสอนงานให้ โดยให้เธอฝึกงานอยู่ที่โต๊ะทำงานด้านนอกก่อน เมื่อเป็นงานแล้วจึงจะเรียกตัวเข้าไปข้างใน นั่นทำให้เธอดีใจอยู่ไม่น้อยเพราะไม่ต้องทนอึดอัด เมื่อมีสายตาคมจ้องจับผิด

เมื่ออนุกูลสั่งงานเสร็จจึงกลับไปที่ห้องตามเดิม และปล่อยให้น้ำหวานอยู่กับเกสรสองคน หลังจากที่อนุกูลกลับเข้าห้องไปแล้ว เกสรจึงให้น้ำหวานมาดูงานที่โต๊ะข้างๆ เธอ ซึ่งเป็นโต๊ะสี่เหลี่ยมเหมือนโต๊ะทำงานทั่วไป แต่ข้าวของที่วางอยู่บนโต๊ะถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ และมีคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะอยู่หนึ่งเครื่อง

“คุณหวานไม่เข้าใจตรงไหนถามได้นะคะ”

เกสร เลขาฯ หน้าห้องของอนุกูลบอกอย่างเป็นกันเอง และส่งยิ้มมาให้

“คุณเกสรเรียกหวานว่าหวานเฉยๆ ก็ได้ค่ะ ไม่ต้องเรียกคุณก็ได้” น้ำหวานบอกอย่างเป็นกันเอง และนั่นทำให้เธอได้รับรอยยิ้มของเกสรอีกครั้ง

“จ้ะ... ถ้าอย่างนั้นหวานเรียกพี่ว่าพี่เกดนะ ว่าแต่น้องหวานรู้จักบอสมาก่อนหรือเปล่าจ๊ะ เอ่อ...พี่ขอโทษที่ละลาบละล้วง แค่พี่เห็นว่าบอสไม่มีโครงการรับพนักงานมาก่อน อีกอย่างนี่เป็นตำแหน่งเลขาฯ ด้วยซึ่งก็ไม่มีในโครงการเหมือนกัน”