บทที่ 4-2 ตบหน้า

เซี่ยซู่อันยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตอบอย่างนอบน้อม

"กระหม่อมมาเพราะมีเรื่องจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าฝ่าบาททรงลงโทษพระสนมจิ่ง เมื่อกระหม่อมและท่านพ่อทราบเรื่องก็กังวลใจเป็นอย่างมาก นางเป็นบุตรสาวของแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้น ฝ่าบาทเพิ่งทรงขึ้นครองราชย์ยังต้องพึ่งพาขุนนางอีกมาก กระหม่อมและท่านพ่อจึงเกรงว่าพระองค์จะทรงผิดใจกับแม่ทัพใหญ่จิ่งโดยใช่เหตุ ท่านพ่อทรงเป็นห่วงพระองค์มากจึงให้กระหม่อมเข้าวังหลวงมาเพื่อช่วยไกล่เกลี่ยสักหน เพราะได้ยินว่าคุณชายใหญ่จิ่งรุ่ยมาขอร้องแทนพระสนมจิ่งแล้วหนหนึ่งแต่ฝ่าบาทกลับปฏิเสธไป กระหม่อมจึงอยากมาโน้มน้าวพระองค์อีกแรง แต่วันนี้กระหม่อมคงมาเสียเที่ยว เพราะดูแล้วฝ่าบาทกับพระสนมจิ่งน่าจะคืนดีกันแล้ว ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่งพ่ะย่ะค่ะ"

เซี่ยซู่อันเอ่ยคำพูดมากมายออกมาโดยที่หน้าไม่เปลี่ยนสี เซี่ยเทียนอวี้ลอบส่งเสียงเหอะในลำคอ ทำเป็นแสร้งพูดดีว่าห่วงใยเขาอย่างนั้นอย่างนี้ แต่ความจริงคิดจะออกหน้าช่วยจิ่งรั่วอิงมากกว่า

ด้านจิ่งรั่วอิงก็จ้องมองเซี่ยซู่อันอย่างไม่วางตาเช่นเดียวกัน แต่เขากลับยิ้มให้นางอย่างนอบน้อม เขารักษาระยะห่างจากนางได้เป็นอย่างดีราวกับไม่เคยมีความรู้สึกดีดีต่อกันมาก่อน หญิงสาวลอบดูแคลนเขาอยู่ในใจ บุรุษเฮงซวยนี่ก็อีกคน วางแผนชั่วได้โดยที่หน้าไม่เปลี่ยนสี ช่างชั่วช้ายิ่งนัก เอาคำว่ารักมาหว่านล้อมสตรีนางหนึ่งเพื่อหลอกใช้นาง นี่เรียกรักแท้เสียที่ไหน

หล่อสู้เซี่ยเทียนอวี้ก็ไม่ได้ สันดานยังเสียยิ่งกว่าอีก!

อยากจะกระโดดถีบยิ่งนักแต่ต้องเก็บอาการไว้ก่อน

เซี่ยเทียนอวี้ลอบสังเกตท่าท่ีของจิ่งรั่วอิงแต่กลับพบกับความผิดปกติที่เขาไม่คาดคิด

เหตุใดในแววตาของนางยามมองเซี่ยซู่อันจึงมีไอสังหารเจืออยู่เล่า

ไม่เพียงเซี่ยเทียนอวี้ แม้แต่เซี่ยซู่อันก็ยังจับสังเกตได้ แต่ชายหนุ่มพยายามไม่แสดงพิรุธ

เซี่ยเทียนอวี้ละสายตาจากจิ่งรั่วอิงก่อนจะยิ้มเล็กน้อย แล้วจึงเอ่ยกับเซี่ยซู่อันด้วยน้ำเสียงปกติ

"ขอบคุณท่านพี่และเสด็จอาที่ทรงห่วงใย ข้าเพียงเล่นสนุกกับพระสนมจิ่งชั่วครั้งชั่วคราว ไม่ได้ถือเป็นจริงเป็นจัง พวกท่านคิดมากเกินไปแล้ว ในเมื่อท่านเข้าวังหลวงมาแล้ว มิสู้วันนี้อยู่กินมื้อเย็นกับข้าสักหน่อยดีหรือไม่ พระสนมจิ่งก็อยู่กินด้วยกันเถอะ สนมรักของข้า"

จิ่งรั่วอิงที่ได้ยินก็บังเกิดความสงสัยในใจ นางคิดเอาได้แล้วว่าเซี่ยเทียนอวี้หากไม่ย้อนเวลามาเกิดใหม่ก็จะต้องมองเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้าเช่นเดียวกับนางแน่อย่างนอน ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มีท่าทีเช่นนี้ต่อนาง

เซีี่ยซู่อันไม่ปฏิเสธ เย็นวันนั้นคนทั้งสามจึงร่วมกินมื้อเย็นด้วยกันที่ตำหนักมังกรสวรรค์

เซี่ยเทียนอวี้สั่งให้ห้องเครื่องทำอาหารดีดีมาหลายสิบอย่างเพื่อรองรับเซี่ยซู่อัน สองพี่น้องพูดคุยสนทนากันอย่างสนิทสนมเหมือนเช่นที่ผ่านมา ส่วนจิ่งรั่วอิงก็ไม่ได้สนใจว่าพวกเขาจะสนทนาอะไรกัน ยามนี้นางกำลังจับจ้องเนื้อย่างเบื้องหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย

ไอหยา เนื้อย่างนี่ดีมาก ข้าจะกินให้หมดจานเลย หิวโซมานานแล้ว กินแต่นกแต่มันจนจะผอมตายอยู่แล้ว

หญิงสาวคีบอาหารเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย เนื้อย่างนี่รสชาติดีมาก ผักก็กรอบสดใหม่ ช่างทำให้คนเจริญอาหารดีแท้

เซี่ยเทียนอวี้ลอบก่นด่าจิ่งรั่วอิงในใจว่าไปตายอดตายอยากมาจากที่ไหน แต่กลับไม่ได้เอ่ยขัดนาง ด้านเซี่ยซู่อันก็บังเกิดความสงสัยในใจเช่นเดียวกัน

เหตุใดจิ่งรั่วอิงจึงไม่เอาอกเอาใจเซี่ยเทียนอวี้กันเล่า นางควรต้องทำเช่นนั้นสิ ไม่ใช่เอาแต่นั่งสวาปามอาหารตรงหน้าอย่างไม่สนใจผู้ใดเช่นนี้

ไวกว่าความคิด เขาพยายามส่งสายตาให้นาง แต่จิ่งรั่วอิงกลับทำเป็นมองไม่เห็นเสียอย่างนั้น

ขยิบตาไปเถอะ ขยิบให้ตาบอดข้าก็ไม่สนใจคนเฮงซวยอย่างเจ้าหรอก!

ทุกการกระทำของคนทั้งสองล้วนอยู่ในสายตาของเซี่ยเทียนอวี้ทั้งหมด ชายหนุ่มลอบยิ้มเย็นในใจ อยากจะดูนักว่าสองคนนี้จะเล่นละครตบตาเขาไปถึงเมื่อไหร่

จิ่งรั่วอิงที่กำลังคีบเนื้อเข้าปากอยู่นั้น อยู่ๆ สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นว่าที่แก้มซ้ายของเซี่ยซู่อันมียุงตัวหนึ่งกำลังเกาะอยู่ หญิงสาวยกยิ้มมุมปาก ไวกว่าความคิดนางรีบลุกขึ้นก่อนจะฟาดฝ่ามือเข้าใส่ใบหน้าของเซี่ยซู่อันเต็มแรง จนคนถูกตบหน้าชา

เซี่ยซู่หันมามองจิ่งรั่วอิงด้วยแววตาเย็นชา แต่เพียงครู่เดียวเขาก็รีบปรับสีหน้าตนให้กลับมาเป็นปกติ

“ขออภัยด้วยซื่อจื่อ เมื่อครู่ข้าเห็นยุงเกาะอยู่บนหน้าท่าน ข้าเกรงว่าท่านจะถูกมันดูดเลือดจนป่วย จึงตั้งใจจะฆ่ามัน แต่ข้าคงลงมือหนักไปหน่อย ขออภัยด้วย หวังว่าท่านคงจะไม่ถือสากระมัง”

จิ่งรั่วอิงรู้สึกสาแก่ใจยิ่งนัก ไอ้ชั่วนี่นางเห็นในฝันยังเกลียดเข้าไส้ ยิ่งได้มาเจอตัวจริงยิ่งยากกระทืบให้ตายคาเท้า หลอกใช้สตรีคนหนึ่งไม่พอ ยังเอาความรู้สึกของนางมาล้อเล่นอีก นับแต่นี้นางจะเอาคืนแทนเจ้าของร่างเดิมเอง!

เซี่ยเทียนอวี้ลอบหัวเราะในใจ เขาพอใจมาก ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นคนตบหน้ากันบนโต๊ะอาหารเช่นนี้ ให้ตายเถอะ อาหารมื้อนี้ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ

ด้านเซี่ยซู่อันนั้นเขาอยากด่าคนแต่กลับไม่อาจทำได้ จึงต้องปั้นหน้าแสร้งบอกว่าไม่เป็นอะไร

"กระหม่อมจะถือสาพระสนมได้อย่างไรกัน ต้องขอบพระทัยเสียด้วยซ้ำ"

"เซี่ยซื่อจื่อช่างใจกว้างยิ่งนัก มาเถอะ รีบกินอาหารกัน ท่านลองชิมขาหมูจานนั้นดูสิรสชาติดีมากเลยล่ะ หรือท่านอยากกิน ตีน! ไก่ ดี”

จิ่งรั่วอิงเน้นคำว่าตีนเสียงดังฟังชัดจนเซี่ยซู่อันสะดุ้ง เขาลอบเบ้ปากในใจ สตรีบัดซบ! ท้องนางทำจากโอ่งมังกรหรือไรกัน จึงกินไม่หยุดปากได้เช่นนี้ อาหารบนโต๊ะล้วนถูกนางสวาปามไปกว่าครึ่ง เขาเพิ่งกินไปได้เพียงสามคำเท่านั้น!

ไม่พบเจอกันเพียงไม่นาน เหตุใดนางจึงดูตละกละเช่นนี้เล่า!

“ฝ่าบาท ลองชิมขาหมูนี่ดูสิเพคะ รสชาติดีมาก”

“สนมรักช่างใส่ใจนัก”

จิ่งรั่วอิงคีบขาหมูให้เซี่ยซู่อันพลางส่งยิ้มหวานล้ำให้เขา เซี่ยซู่อันเมื่อเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกร้อนรนในใจ

หรือว่านางจะหลงรักเซี่ยเทียนอวี้เข้าให้แล้ว!

ไม่ได้! ตราบใดที่แผนการของเขายังไม่สำเร็จนางจะปันใจไปให้ชายอื่นไม่ได้เด็ดขาด!